YES IT DOES!! SURE IT DOES!! proudly presents LEO ZERO

Aύριο βράδυ, τα καθιερωμένα parties των YES IT DOES!! SURE IT DOES!! επιστρέφουν στον τόπο του εγκλήματος (Skull Bar, Λ. Κατσώνη 11 & Ιπποκράτους) και εγώ χαίρομαι διπλά, άλφα, γιατί επιτέλους θα μπορέσω να παραβρεθώ και να παίξω (ακόμα δεν έχω ξεπεράσει πως έχασα το προηγούμενο πάρτι με τον GRUM) και βήτα, γιατί ο αυριανός καλεσμένος της ομάδας είναι ο LEO mothafuckin ZERO που, μεταξύ μας τώρα, είναι…ψίλο + γαμώ! Αν δεν γνωρίζετε τί έστι Leo Zero, απλά να σας πω πως είναι η ψυχή της νέο-ψυχεδελικής κολεκτίβας A Mountain of One, καθώς έγραψε τα κομμάτια και έκανε την παραγωγή στο πρώτο επικό τους δίσκου Collected Works (αν δεν τους έχετε ακούσει, τσεκάρετέ τους, είναι φοβεροί), έχει κάνει μερικά από τα καλύτερα re-edits και remixes των τελευταίων χρόνων (μεταξύ των οποίων είναι και φετινό αγαπημένο μου No Tears Left To Cry του Paul Weller), έχει συνεργαστεί με ονοματάρες τύπου Lou Reed, David Bowie, Florence & The Machine, Everything But the Girl, Wild Beasts, Jack Penate ενώ πέρα από τα μουσικά ασχολείται και με το art direction και design (βλ φωτό). Τσεκάρετε το blog του, κατεβάστε το No Tears Left To Cry για να μπείτε στο μούντ και ελάτε αύριο στο Skull! Οι πόρτες ανοίγουν 11.30 (εγώ θα παίζω από νωρίς, έχετέ το υπόψη). Είσοδος 8 ευρώ με ποτό. Απλά-δεν-χάνεται…

The Secret Sisters – The Secret Sisters

Ένα από τα πράγματα που εκτιμώ ιδιαίτερα όταν ταξιδεύω εντός και εκτός Ελλάδας είναι το φαγητό. Όχι πως όταν δεν ταξιδεύω παύει να με ενδιαφέρει, αντιθέτως, το έχω συνέχεια στο μυαλό μου. ακούστηκε κάπως obsessive αυτό, μην με παρεξηγήσετε, δεν το εννοώ  με την βουλιμική έννοια.  νομίζω. ελπίζω. εύχομαι. anyway το bottom line είναι ότι μ΄ αρέσει η μάσα ρε αδερφέ. Και κυρίως το πρωινό, που το έχουμε τόσο υποτιμημένο εδώ στο Ελλάντα. Αλήθεια πόσες φορές μου έχει έρθει η όρεξη να σηκωθώ από το σπίτι ένα Σάββατο και να πάω να φάω ένα γαμάτο πρωινό, όχι φρυγανιές με μέλι και τέτοια αδερφίστικα, αντρίκιο πράμα με βούτυρα και μπέικον και αυγά και μάφιν και πούτινγκ και πανκεϊκ και τα πάντα ναουμ. Όπως μου έρχεται όμως, μου φεύγει γιατί απλά δεν υπάρχει ένα τέτοιο μέρος στην Αθήνα. Που όχι απλά να σερβίρει πρωινό αλλά και να έχει το κατάλληλο περιβάλλον για να γουστάρεις, να αράξεις, να πιεις το καφέ σου, να διαβάσεις το βιβλίο σου, να φτιάξεις την φτιάξη σου, φάση. Σε αντίθεση με το Λονδίνο, στο οποίο και βρισκόμουν την προηγούμενη βδομάδα, που τα πρωινάδικα (χμ… sounds familiar) είναι από τα πιο στάνταρ φαγάδικα, έχουν εξαπλωθεί παντού, σαν ιός.

A for A – Holes

Η εικαστική παρέμβαση των αναρχικών στην πρωτοβουλία των κατοίκων του Κεραμεικού να φτιάξουν προσωρινούς κήπους  σε ιδιόκτητους παρατημένους χώρους που είχαν γεμίσει σκουπίδια και μπάζα. Τhese guys never seize to amaze me…

(Same goes for this town)

The most famous roller coaster in New York

Ένα από τα αγαπημένα μου μέρη όταν είχα πάει στην Νέα Υόρκη ήταν το Coney Island, ένα «νησί» (πιο πολύ χερσόνησος) που βλέπει στον Ατλαντικό Ωκεανό, νότια του Brooklyn. Πριν πάω δεν είχα ακριβώς υπόψη περί τίνος πρόκειται, όταν όμως το είδα μου φάνηκε και αυτό οικείο, όπως τα περισσότερα μέρη στην Νέα Υόρκη. Συγκεκριμένα στο Coney Island ήταν γυρισμένο (μεταξύ άλλων) το Requiem For A Dream, θυμάστε στην αρχή της ταινίας τα πλάνα με ένα λούνα παρκ με θέα την θάλασσα και τα κλασικό στιγμιότυπο στην αποβάθρα? Ε  εκεί είναι.

Detroit – Berlin – Καλαμάτα

Είναι αδικία αλλά ελάχιστα πράγματα μπορούν να ενθουσιάσουν έναν άντρα λίγο πριν τον γάμο του. και όταν λέω «γάμο» σαφώς και δεν το εννοώ με την γενική έννοια του όρου, προς θεού, πως γίνεται  άλλωστε να μην σε ενθουσιάζει η ιδέα του να  μοιραστείς το υπόλοιπο της ζωής σου με μια γυναίκα.  μιλάω λοιπόν για την ημέρα του γάμου, σαν ξεχωριστό γεγονός, το διευκρινίζω για να μην παρεξηγηθώ. Σίγουρα και οι γυναίκες κουράζονται και βαριούνται την όλη διαδικασία αλλά με μια σχεδόν μαζοχιστική ευχαρίστηση, έχω την εντύπωση πως  κατά  βάθος το διασκεδάζουν.σε αντίθεση με τους μελλοθάνατους μελλοντες γαμπρούς οι οποίοι το μόνο που έχουν να περιμένουν είναι το bachelor παρτι , δηλαδή μια ξέφρενη α λα The Hangover βραδιά σε πολυτελή σουίτα πεντάστερου ξενοδοχείου πνιγμένη στο αλκοόλ και στην  ρώσικη σιλικόνη που μετά από χρόνια θα αποτελεί σημείο αναφοράς των κραιπάλο-ιστοριών. Βραδυά που είτε γίνεται και δεν με έχουν καλέσει ποτέ, είτε δεν γίνεται  και μένει πάντα στα λόγια, απλά για να διαιωνίσει μια παράδοση που θέλει ακόμα και τα bachelor party να τηρούν κάποιες προδιαγραφές. Ο φίλος μου ο κώστας πήγε κόντρα σε αυτή την παράδοση και αποφάσισε να επενδύσει στο μόνο πράγμα που δεν τον έχει απογοητέυσει ποτέ στην ζωή του: στην μουσική.