Αρχείο | Αύγουστος, 2008

prozak postcards

22 Αυγ.

 

μου ‘χε πει κάποιος: «τι κι αν όλα αυτά, τα ταξίδια ξέρεις, ο χρόνος που σπαταλάς για να τα οργανώσεις, τα απίστευτα λεφτά που βάζεις στην άκρη για να τα ξοδέψεις σε ελάχιστο χρόνο, τι κι αν όλα αυτά δεν αποδειχθούν τίποτα παραπάνω από ένα κάρο κιτρινισμένες καρτ ποστάλ; τελικά τι είναι αυτό που μένει; πόσο μπορεί να κοστίζουν μερικές εκατοντάδες από αυτές μετά από 10 χρόνια; πόσο κοστολογούνται οι αναμνήσεις; σίγουρα, όχι παραπάνω από ένα οικόπεδο με θέα«.

κάθε φορά που πλησιάζει το τέλος της καλοκαιρινής άδειας, θυμάμαι εκείνη την κυρία που είχα πετύχει γυρίζοντας με καράβι από κάποιο νησί πριν μερικά χρόνια. έλεγε με ύφος αηδιασμένο στον κατακαμμένο από τον ήλιο -σχεδόν πακιστανικής απόχρωσης- άντρα της, ενώ ο αέρας ανακάτευε τις χιλιοβαμμένες ξανθές της μπούκλες: «...ωραία. και τι καταλάβαμε τώρα; χαλάσαμε τα ωραία μας λεφτά και γυρίζουμε πίσω. άντε πάλι απ’την αρχή«. η ατάκα αυτή όρισε νέα επίπεδα μιζέριας και απαισιοδοξίας για μένα, σχεδόν συγκινούμαι κάθε φορά που τη σκέφτομαι.

κάπου είχα διαβάσει πως υπάρχει στην πραγματικότητα ένα ψυχολογικό σύνδρομο, όχι και τόσο μακρινό ξαδερφάκι της κατάθλιψης, που σε καταβάλει μετά το τέλος των διακοπών. δεν θυμάμαι ακριβώς πως το έλεγαν, P. V. S (Post Vacation Syndrome); Κ. Μ.Ν. (Kill Me Now); I. D. N. R. A. A. (I Did Not Rest At All); Σημασία έχει πως δεν υπάρχει συγκεκριμένο χάπι για την καταπολέμησή του, υποθέτω τα συμβατικά αντικαταθλιπτικά κάνουν μια χαρά δουλειά.

Καλό χειμώνα.

 

 

 

Advertisements