Archive | Σεπτεμβρίου, 2008

thank you Leonard Cohen

29 Σεπτ.

η πιο δύσκολη ώρα στο νυχτοκάματο ενός ντι-τζέι, είναι η τελευταία. όταν όλοι οι φίλοι και οι γνωστοί έχουν φύγει, όταν οι σερβιτόροι έχουν αρχίσει να παραδίδουν το κεφάλι τους στις δυνάμεις τις βαρύτητας, όταν η ένταση της μουσικής αρχίζει να χαμηλώνει  με τους tindersticks  να προσδιορίζουν το «τσακίρ κέφι» και την διάρκεια να αποτελεί βασικό κριτήριο για την επιλογή του επόμενου τραγουδιού (από τέσσερα λεπτά και πάνω), όταν οι εναπομείναντες στο μαγαζί είναι άτομα που δεν είχες προσέξει όλη την βραδιά, γνωστοί και ως «αόρατοι», φιγούρες γραφικές με την πλάτη γυρισμένη στον κόσμο, φέις το φέις με τον τοίχο ή με την αντανάκλαση του μεθυσμένου εαυτού τους στον λερωμένο καθρέπτη, αντιμέτωποι με την ίδια τους την ζωή, το σκοτεινό τους παρελθόν, το αβέβαιο τους μέλλον. κάθε νύχτα, το ίδιο πράγμα.

εκείνη η ώρα είναι ιερή. καπνίζεις σκυφτός το 29ο τσιγάρο της βραδιάς, πίνεις το 6ο ποτό κοιτάζοντας το ρολόι, με μια αίσθηση περηφάνιας αν η βραδιά έχει πάει καλά ή μιζέριας αν οι σερβιτόροι ήταν οι μοναδικοί ακροατές σου. νιώθεις πως τίποτα δεν μπορεί να σταθεί εμπόδιο στην φυσική εξέλιξης της νύχτας, όλα δείχνουν πως σύντομα θα καταλήξει με σένα σπίτι σου, έτοιμο να βυθιστείς στο φιλόξενο κρεβάτι σου και να παραδοθείς στον ορφέα σαν να μην υπάρχει αύριο. τίποτα εκτός από μια παρέα γάλλων τουριστών, δέκα στον αριθμό, αλαφιασμένη από την αίσθηση της ελευθερίας που  κυριεύει όλους τους τουρίστες , μα κυρίως τους τουρίστες στην ελλάδα, που νιώθουν ευλογημένοι όταν πετυχαίνουν μαγαζί ανοιχτό, στις 3.00 μετά τα μεσάνυχτα, ξημερώματα πέμπτης. αυτή η τουριστική αύρα σε συνδυασμό με τις εφηβικές ορμόνες που ανυπομονούσαν να απελευθερωθούν με οποιοδήποτε τρόπο από μέσα τους, εμφανίστηκε ξαφνικά μπροστά μου μέσα σε δευτερόλεπτα. δύο και τριάντα τέσσερα έσβηνα το 30ο τσιγάρο ακούγοντας το φινάλε του fake empires των national, δύο και τριάντα οχτώ, πάτησα το πλέι για να παίξει μόνικα, δύο και τριάντα εννιά έκλεισα τα μάτια, δύο και σαράντα ήρθα αντιμέτωπος με το κρου της γαλλικής διαφημιστικής καμπάνιας της βόνταφον, έναν όχλο από γαλλική σλανγκ πιο δυνατό από την μουσική  μου,  ντυμένο με την υπογραφή του μπέρσκα, έτοιμο να κάνει αυτή την βραδιά την καλυτεγή βγαδιά της ζωηστού. επιθετικά κοινωνικοί και εμφανώς μεθυσμένοι από ούζα για πρώτη φορά στη ζωή τους, έτοιμοι να χορέψουν και να ξεσαλώσουν με τα πάντα (ακόμα και με το μπλάντι σάμθινγκ κουνιόντουσαν ρυθμικά κοροϊδεύοντας), έμοιαζαν ορκισμένοι να φτάσουν στα άκρα, κάνοντας τα παιχνίδια των άγγλων τουριστών στη ρόδο να μοιάζουν με τυφλόμυγα σε παιδικό πάρτι.

έβλεπα τους σερβιτόρους να γράφουν παραγγελίες προσπαθώντας να καταλάβουν, έβλεπα το ξενέρωμα στα μάτια τους, διάβασα τις φρικτές τους σκέψεις, που ήταν όμοιες με τις δικιές μου: σύντομα θα γινόμασταν οι πουτάνες τους. οι γάλλοι θα πλήρωναν, θα άδειαζαν την κάβα και εμείς θα έπρεπε να ικανοποιήσουμε όλα τα διεστραμμένα τους γούστα. μέχρι όσο πάρει. μέχρι το επόμενο πρωί, που θα πήγαινα βιασμένος στην δουλειά. τους φαντάστηκα να μου κολάνε κατοστάρικο στη μάπα και να μου κάνουν παραγγελίες γαλλικού χιπ χοπ, να μου φωνάζουν «οπα» χορεύοντας μαντόνα, ζούσα μια φρίκη, έναν εφιάλτη, κρύος ιδρώτας άρχιζε να στάζει από το μέτωπό μου, οι σταγόνες του έπεφταν πάνω στα σιντι των Interpol και των arcade fire, πέρναγαν δίπλα από τους στέρεο νόβα,και κατέληγαν  σε ένα κομπιλέισον με πρώτο τραγούδι το «dance me to the end of love». έβγαλα  το σιντί από την θήκη, προσεχτικά και με τρόπο σαν να πατούσα το κόκκινο κουμπί κάτω από το ταμείο αμερικανικoύ σούπερ μάρκετ κατά την διάρκεια ληστείας, χαμήλωσα το προηγούμενο κομμάτι, δυνάμωσα την ένταση στο μίκτη, μπάσα στο τέρμα, όλα στο αρ γιου νατς, άναψα το 31ο τσιγάρο, ήπια την τελευταία τζούρα της μπύρας  μου, άραξα στο τοίχο και άφησα τον Cohen να κάνει την βρωμοδουλειά. Η «λαλα-λαλαλαλαλαλααα» εισαγωγή χτύπησε σαν ενέσεις κλιμακτηρίου τις κοπέλες της παρέας, οι φωνή του Cohen άσπρισε τα καταπιεσμένα από το ζελέ μαλλιά των γαλλοκάγκουρων, τα πόδια τους αδυνατούσαν  να ακολουθήσουν το καταθλιπτικό ρυθμό αυτού του νοασταλγικού βαλς, το χαμόγελα έσβησαν από τα πρόσωπά τους, η θλίψη προσπαθούσε να εισβάλει στις σκέψεις τους από τις τρύπες των αυτιών τους, ο χώρος τους φαίνονταν μικρός, χρειάζονταν αέρα, οι μισοί βγήκαν έξω, σε λίγο τους ακολούθησαν και οι άλλοι, μέχρι το τέλος του τραγουδιού  η μικρή γαλλική δύναμη είχε υποχωρήσει…

Άι Φιντ Μάι Ανκλς Ντογκ

23 Σεπτ.

(ο διάλογος που ακολουθεί είναι φανταστικός. πραγματικά, υπέροχος)

εναλλακτικός A:  άκουσες το καινούργιο σινγκλ των Άι Φιντ Μάι Ανκλς Ντογκ;

εναλλακτικός Β:  καλά, τώρα το άκουσες; έχει βγει από τον ιούνιο.

εναλλακτικός A: αποκλείεται. θα το είχα μάθει. είμαι μεγάλος φαν σου λέω. έχω όλη την δισκογραφία τους, ακόμα και ακυκλοφόρητες ηχογραφήσεις με το κασετόφωνάκι της κόρης του τραγουδιστή σε κασέτα. τελείως ρετρό μαλάκα. είχα δώσει μάχη στο ί-μπέι για να το αγοράσω.

Εναλλακτικός Β: χαίρω πολύ. Εγώ έχω βιντεάκι με τα παρασκήνια της ηχογράφησης.

Εναλλακτικός Α: σταρχίδια μου. ούτως ή άλλως δεν είμαι οπτικός τύπος.

Εναλλακτικός Β: όντως. αν ήσουν θα έβλεπες  ποιος σου πούλησε την κασέτα στο ιμπέι…

The Phenomenal Handclap Band

17 Σεπτ.

βρήκα τον τρόπο να αυξήσω τα χίτς μου. ανακάλυψα την μπάντα που σύντομα θα προκαλέσει παγκόσμια φρενίτιδα, εκατομμύρια μουσικόφιλων θα γκουγκλάρουν το όνομα της και θα πέφτουν πάνω μου, το μπλογκ μου θα γίνει διάσημο, μπορεί να μου προτείνουν να γίνω ατζέντης τους, επιτέλους η ζωή μου θα γεμίσει κόκα, μοντέλα και ροκ εν ρολ, η νέα υόρκη θα είναι το «καταφύγιο» μου, το λονδίνο – αθήνα θα γίνει η ρουτίνα μου, μπορεί και να αποφασίσω να εγκαταλείψω το μανατζμεντ και να ασχοληθώ με την μουσική, θα κάνω ένα σόλο πρότζεκτ, θα το ονομάσω Ι ΓΟΥΟΖ ΔΕΪΡ ΜΑΝΑΤΖΕΡ, το ένεμι θα με λατρέψει, το ντεμπούτο μου θα μπει στο βιβλίο γκίνες ως το «πιο επιτυχημένο ντεμπούτο πρώην μάνατζερ», θα περάσω μια μισανθρωπιστική και τελείως αντικοινωνική φάση, θα δείχνω τον κώλο μου στους παπαράτσι, μπορεί να ανεβάσω πορνό βίντεο στο γιουπορν με την Ιβαν Ρέιτσελ Γουντ, θα είμαι αυτός που θα σπρώξει στην Γουάινχαουζ την τελευταία δόση κρακ της ζωής της, ο κόσμος θα αρχίσει να με σιχαίνεται αφού πρώτα θα μ’έχει λατρέψει σαν θεό, μάλλον θα πεθάνω από ναρκωτικά, όχι αυτό είναι τελείως 70s, ίσως αυτοκτονήσω, τώρα που τα 90s είναι και πάλι χιπ.

η μπάντα ονομάζεται The Phenomenal Handclap Band, είναι κολεκτίβα που περιλαμβάνει μουσικούς απο τα σπουδαιότερα σύγχρονα indie σχήματα (Jon Spencer Blues Explosion, TV on the Radio, Calla, Mooney Suzuki, Oakley Hall, Antibalas, Mark Ronson’s band), ο ήχος της διασχίζει την λεωφόρο του 80s νιου γέιβ σε απίστευτες ταχύτητες, φτάνει μέχρι το ντίσκο φανκ των 70s και εκτοξεύεται πίσω (ή μπροστά) στα έρλι 90s για να βουτήξει στα λασπόνερα του χιπ χοπ, λερώνοντας τα ιδρωμένα σώματα στα ντανσφλορ παρακμιακων νεοϋρκέζικων φανκ σοουλ μπαρς.

αναζητήστε τους, μπορεί να πέσετε πάνω μου. μουα χαχαχαχαχα!

η κυρία Φυλλάδιο

12 Σεπτ.

γυρίζοντας από την δουλειά, κάθε μέρα, στην έξοδο του μετρό, στο τέλος των κινούμενων σκαλιών, είναι μια κυρία που μοιράζει φυλλάδια. ποτέ δεν έχω δει τι είδους φυλλάδια είναι αυτά, μπορεί να γράφουν «σήμερα θα αυτοκτονήσω αν δεν μου δώσετε σημασία» ή «σε 3 ώρες ο σταθμός θα ανατιναχτεί». ανεβαίνοντας τις σκάλες η φιγούρα της φαίνεται σαν σκιά κάτω από το φως του ήλιου, εκείνη τη στιγμή στο μυαλό μου φαντάζει σαν να με περιμένει υπομονετικά να βγω από το μεταθανάτιο τούνελ για να με συνοδέψει μέχρι την κόλαση. το πρόσωπο της είναι πάντα βαμμένο από τον  μέικ απ άρτιστ του Τζόκερ, ορισμένες φορές φοράει κουλ καπέλο που στο πίσω μέρος του αφήνει την ξανθιά της αλογοουρά να πέφτει, νομίζω ότι αγαπάει τις φόρμες γυμναστικής – απ’ ότι μαρτυράει η κοιλιά της για καθαρά στυλιστικούς και όχι λειτουργικούς λόγους- άλλες φορές φοράει γυαλιά, τεράστια και μαύρα, πιο μαύρα και από την διάθεση μου εκείνη την στιγμή, την πιο απελευθερωτική στιγμή της ημέρας, λίγο πριν βγεις στην επιφάνεια της γης, λίγο πριν αναπνεύσεις καθαρό αέρα. η κυρία Φυλλάδιο είναι εκεί, στηριγμένη στο τοίχο, με το τσιγάρο στο στόμα και το πλαστικό ποτήρι με φραπέ στο πόδι, σε περιμένει με ένα ειρωνικό χαμόγελο και τόνους αδιαφορίας στα μάτια ενώ οι πιστοί της χάρτινοι δούλοι στροβιλίζονται γύρω της σαν να την προστατεύουν από τους περαστικούς. σε κοιτάζει για 2 δευτερόλεπτα σχεδόν σαν να σε λυπάται, σχεδόν σαν να σου λέει «πάρε αυτό το χαρτί… τι; δεν το θέλεις; χέστηκα, δεκάρα δεν δίνω, μου είσαι παντελώς αδιάφορος, άντε πήγαινε σπιτάκι σου αγόρι μου,  10 ώρες έπηζες όσο εγώ κάπνιζα και έπινα φραπέδες κοζάροντας κόσμο, πόσο θύμα είσαι, φύγε από μπροστά μου με αηδιάζεις». Την υπακούς και πηγαίνεις σπίτι ηττημένος.

fuckin greeks

11 Σεπτ.

 Το μπάριο άλτο είναι είναι όπως θα ήταν το γκάζι αν δεν υπήρχε η φρι πρες φρενίτιδα, οι μασιβίντι (massive indie) τρεντόβλακες, οι μεταμοντέρνες σκυλοποπ λολίτες, το μετρό του κεραμικού (aka η πύλη της κολάσεως), ο διάσπαρτος γλυφαδιώτικος πλέξι γκλας εμετός, τα τσιλ άουτ βρωμόμπιτα από τα ηχεία ενώ περπατάς στο «πεζόδρομο» πηδώντας τραπέζια (και δυστυχώς όχι αυτούς που αξίζουν ένα καλό πήδημα), τα γαμημένο χόξτον που μου προκαλεί την ίδια αηδία με τα γκρικ φολκλόρ τερατουργήματα που πετυχαίνω στο λονδίνο, η νεο-κουλτούρα του «αράζω στο πεζοδρόμιο» φορώντας γραβάτα-στο ίδιο πεζοδρόμιο που παλιότερα δεν θα έφτυνα ούτε την τσίχλα μου-, τα κίτρινα έντονα φώτα από τους προβολείς της πλατείας που αναδεικνύουν όλες τις αποκρουστικές λεπτομέρειες σαν μια απόπειρα της αισθητικής να κάνει ανάκριση στους βιαστές της, η τάση συγκέντρωσης του συνόλου σε ένα συγκεκριμένο μέρος μέχρι να οδηγηθεί σταδιακά στην αποσύνθεση όπως ένα φρέσκο πτώμα κατασπαράζεται από χιλιάδες έντομα μέσα σε λίγες ώρες.

στον αντίποδα της τρέντι μαλάκινσης, παρακμιακοί και σκονισμένοι, σκοτεινοί και φιλόξενοι, οι δρόμοι του μπάριο άλτο πάντα οδηγούν σε κάτι που σου δίνει την αίσθηση, μάλλον την ψευαίσθηση, οτι είσαι ο πρώτος που το ανακάλυψε. μέχρι που, μεθυσμένος από νοσταλγία και ψευτορομαντιασμό, ένας τοίχος σου υπενθυμίζει την ταπεινή καταγωγή σου…

σήμερα: το τέλος του κόσμου

10 Σεπτ.

τo μεγαλύτερο και πιο δαπανηρό πείραμα στην ιστορία της ανθρωπότητας λαμβάνει χώρο αυτή την ώρα, λίγο έξω από την Γενεύη. o σκοπός του πειράματος είναι να αναδημιουργηθούν οι συνθήκες που επικράτησαν δισεκατομμυριοστά του δευτερολέπτου μετά τη Μεγάλη Έκρηξη από την οποία προέκυψε το Σύμπαν. υποτίθεται πως αυτό  θα δώσει απαντήσεις σε ορισμένα από τα μεγάλα μυστήρια της Φυσικής, αν βέβαια το πείραμα μπορέσει να ολοκληρωθεί και δεν γίνoυμε όλοι στάχτη κάνοντας το πρώτο τσιγάρο της ημέρας.

επειδή μαλακίες γίνονται και ποτέ δεν ξέρεις, προτείνω να έρθετε σήμερα στο Τρόβα (Aθηνάς και Βλαχάβα 9), στην πρώτη και κατά πάσα πιθανότητα τελευταία βραδιά Indieanapolis  και να χορέψουμε όλοι το It’s The End Of The World As We Know It.

αν πάλι θέλετε να δείτε ζωντανά πώς θα γίνει το τέλος του κόσμου, μπείτε εδώ

ιπτάμενοι δίσκοι

9 Σεπτ.

 

στατίστιξ: «ακούω» περισσότερο από 5 γκίγκα μουσικής κάθε μήνα ->σε λιγότερο από ένα εξάμηνο έχω γεμίσει τον σκληρό μου με 30 γκίκα ->αν προσθέσω βίντεο και φωτογραφίες πλησιάζουμε αισίως τα 50 -> από τα 50 γκίγκα η ουσία βρίσκεται χαμένη σε 800 το πολύ 1000 μεγκαμπάιτ -> σε ένα εξάμηνο οι «πραγματικά καλοί» δίσκοι (aka οι δίσκοι που θα πλήρωνες για να αποκτήσεις) δεν ξεπερνούν τους 15. η ερώτηση είναι: που πρέπει να καταλήγουν οι υπόλοιποι 600;

ο κάδος ανακύκλωσης σαφώς και είναι μια λύση. έχω έρθει άπειρες φορές αντιμέτωπος με κάποιον από αυτούς, συνήθως το όνομα του έχει ένα “THE” μπροστά ή περιλαμβάνει περισσότερες από 5 λέξεις όπως για παράδειγμα οι THE MOST LIKELY TO BE FAMOUS BUT SORRY GUYS THIS WILL NEVER HAPPEN (καλά αυτοί δεν υπάρχουν, εγώ τους επινόησα). το δάχτυλό μου έχει ηδονικά χαϊδέψει το ντιλίτ, τα μάτια μου κοιτάνε με αηδία το φάιλ τους, μέχρι που τελευταία στιγμή σκέφτομαι εκείνο το τραγούδι που έχουν μέσα τους, «το εφτά, βάλε το εφτά, γαμάει» ή την φωτογραφία στο εξώφυλλό τους ή έναν καλό στίχο, έναν λόγο τέλος πάντων που τους δίνει το δικαίωμα να ζούνε καταλαμβάνοντας χρήσιμο χώρο στο σκληρό μου… και μασάω. τους αφήνω εκεί ήσυχους, μες την indie μοναξιά τους παρέα με δεκάδες άλλες μπάντες, αμέτρητα νεξτ μπιγκ θινγκς που κάπου στην πορεία έχασαν το δρόμο της αναγνώρισης και ακολούθησαν άλλη μάλλον λάθος πορεία.

είναι οι μπάντες των 10.000 βιούς στο μάι σπέις, μπάντες από τα κωλόχωρα της αμερικής και της ευρώπης, από την ιντιανάπολι και την οκλαχόμα, οι μπάντες με τα ονόματα που ντρέπεσαι να συστήσεις σε φίλο, «η Μαριγώ και τα πυρηνικά έτσι και έτσι» / margot and the nuclear so and sos/ φορ φαξέικ γκάις!/ οι μπάντες του μήνα, μπορεί και της εβδομάδας, που θα ακούσεις από Δευτέρα μέχρι Παρασκευή στο εμ-π-θρί πλέιερ και κάποια στιγμή θα ξεστομίσεις «αυτοί θα κάνουν γερό μπρέικ-θρου» το οποίο σαφώς και δεν θα γίνει ποτέ, οι μπάντες που θα σου παίρνει ώρα να θυμηθείς ποιες είναι στο άκουσμα του ονόματός τους, μικρές και ασήμαντες, σχεδόν άχρηστες, οι μπάντες που κατά πάσα πιθανότητα δεν θα σε ενώσουν ποτέ με άνθρωπο, μάλλον θα σε χωρίσουν, οι μπάντες που ποτέ δεν θα ακούσεις λάιβ, ούτε καν σε κάποιο μαγαζί, ούτε καν στην δισκοθήκη κάποιου φίλου ή γκόμενας.

αυτές είναι οι μπάντες που γουστάρω. οι μπάντες με τους ιπτάμενους δίσκους.