Αρχείο | Μαρτίου, 2009

Katy Perry Goes Indie (sort of)

30 Μαρ.

-Tι ακούς εκεί;

-Mάντεψε.

-Χμ. Ακούγεται σαν μεθυσμένη Catpower… Όχι, όχι σαν Feist υπό την επήρρεια mdma!

-…Dude.

-Περίμενε όχι! Σαν… σαν Joan as Police Woman υπο την επήρρεια κοκαίνης!

-…Dude!

-…Όχι το βρήκα! σαν την Jenny Lewis μετά απο αναζωογονητικό σεξ!

-It’s  Katy Perry man.

-Nαι ε;

-Σε διασκευή Sam Sparro.

-Mαλακιάρα.

Apoptygma Berzerk are Trash

29 Μαρ.

Αpoptygma Berzerk θυμίζουν μια περίοδο της ζωής μου που πολλές φορές δεν είμαι σίγουρος  αν υπήρξε. κάπου χαμένη στις αρχές των 00s, σε μια φάση φοιτητικής παρατεταμένης εφηβείας, πνιγμένη στο φτηνό αλκοόλ, στα συνεχόμενα ξενύχτια, σε αποτυχημένες σχέσεις… και στο EBM. αγνοώ πραγματικά τους λόγους για τους οποίους ασχολήθηκα παραπάνω από ένα μήνα με ένα είδος που -στην καλύτερη περίπτωση- θυμίζει εκλεπτυσμένη early 90s trance ή απλά depeche mode on special k. θυμάμαι το Empires των VnV Nation, το Spectators των Wolfsheim, τους Μesh, τους De/Vision, τους Covenant και ακόμα χειρότερα τους Κirlian Camera, τους Assemblage 23 και ένα κάρο μετα-μοντέρνα απολειφάδια της electro-pop και του new wave να πριονίζουν ασταμάτητα, συνοδεύοντας κάθε μαλακία που λέγαμε και κάνανε από το απόγευμα που ξυπνάγαμε μέχρι το πρωί που κοιμόμασταν. ευτυχώς η φάση αυτή τελείωσε -έστω και καθυστερημένα- και σήμερα δεν περιμένω με αγωνία το επόμενο fetish party του Φακίνου, αλλά ακούω μουσικές που δεν παίζονται πουθενά από μπάντες που δεν γνωρίζουν την ύπαρξη της Ελλάδας. χμ, όχι και τόσο επιτυχημένη εξέλιξη if you ask me. ενιγουέι, θυμήθηκα όλα αυτά με αφορμή την κυκλοφορία του νέου δίσκου των Αpoptygma Berzerk με τίτλο Rocket Science, 9 χρόνια μετά το -πολύ καλό- Welcome to Earth, 7 χρόνια μετά το ευτελές Harmonizer και 2 χρόνια μετά το απαράδεκτο You and Me Against the World. άκουσα τον δίσκο σε fast forward, δεν είναι απελπιστικά κακός, οι δυνατές κιθάρες επιβάλλονται των πριονιών, τα βρωμό-μπιτα δεν είναι τόσο ενοχλητικά και ίσως να  μπορούσαν να χαρακτηριστούν «cool»,  αν η μπάντα έκοβε τις επαφές με το αμαρτωλό EBM παρελθόν της και έκανε ένα βήμα μπροστά σε ένα πιο DFA / Death From Above / disco punk μέλλον. με την διασκεύη του στο Trash των Suede (άκου/κατέβαζε) δείχνει ότι μπορεί. με τον υπόλοιπο δίσκο όμως δείχνει ότι δεν θέλει.

Silversun Pickups – Swoon (fuck yeah!)

28 Μαρ.

silversun

το Spoon, follow up του Carnavas των Silversun Pickups το περιμένω εδώ και μήνες σαν τρελός και σήμερα επιτέλους διέρευσε στο internet! βασικά μου είναι απίστευτα δύσκολο να βγάλω συμπέρασμα για το Spoon μετά από τις πρώτες ακροάσεις, δεν μπορώ να καταλήξω στο αν είναι απιστευτα γαμάτο ή απλώς γαμάτο, καλύτερο ή χειρότερο απο το αριστουργηματικό τους ντεμπούτο ήτο εξαιρετικό τους πρώτο ep Pikkul. γιατί εκεί είναι το διλημμά μου, όχι στο αν ο δίσκος είναι καλός. σαφώς και είναι. η άρρωστη φωνή του Brian Aubert ακούγεται ακόμα πιο παραμυθένια creepy, τα σχιζοφρενικά ντραμς του Chris Guanlao συνεχίζουν να χτυπάνε με νευρωτικά cool τρόπο, οι κιθάρες ουρλιάζουν με απόγνωση (ή λύτρωση) και τα πλήκτρα του Joe Lester προσθέτουν την τελευταία πινελιά στο σκοτεινό αστικό μεταμοντέρνο σύμπαν των Silversun Pickups, εκεί που οι ουρανοξύστες και οι βρεγμένοι δρόμοι αντανακλούν το φως του κοκκινου φεγγαριού, που αιωρείται  σαν δράκος πάνω από την πόλη. or something. σαφώς καλύτερο απο άποψη παραγωγής, με περισσότερα κιθαριστικά γεμίσματα, λίγοτερο ωμό και θορυβώδες, πιο pop στο σύνολό του, το Swoon των Silversun Pickups είναι από τους δίσκους που έχω την εντύπωση πως θα με κρατήσει ξύπνιο για αρκετά βράδια μέσα στο 2009 και θα μου θυθμίζει όλο και περισσότερο το συγκλονιστικό τους live πριν δύο χρόνια στο  Βερολίνο. ελπίζω φέτος να τους ξαναπετύχω κάπου.  

Ακούστε / Κατεβάστε 2 από τα καλύτερα κομμάτια του Swoon των Silversun Pickups:

Sort Of  και The Royal We

Handsome Furs – Face Control

28 Μαρ.

δεν είχα δώσει ιδιαίτερη σημασία στο ντεμπούτο των Handsome Furs, Plague Park, είχα κολλήσει με ένα μόνο κομμάτι, το Handsome Furs Hate This City. με κούραζαν λίγο τα φορμαλιστικά τους μπλιμπλίκια, η μεγάλη διάρκεια των τραγουδιών τους και η -χωρίς ιδιαίτερο λόγο- σπαραχτική ερμηνεία του frontman των Wolf Parade και τραγουδιστή της μπάντας, Dan Boeckner. φέτος βγάλανε δεύτερο δίσκο με  το τίτλο Face Control και κάθησα να τον ακούσω με μεγαλύτερη προσοχή. φαντάστηκα πως μπορεί να είναι απο αυτές τις μπάντες που με την δεύτερη δισκογραφική προσπάθεια αποδίδουν καλύτερα. έπεσα μέσα. το Face Control των Handsome Furs ακούγεται σαν φουτουριστική americana, σαν τη μουσική που θα έπαιζε σε ένα απομονωμένο μπαρ στον αμερικανικό νότο το 2056, μοιάζει με εξωγήινο ανδροειδές που μέσα του κυλάει το αίμα του bruce spingsteen, και του david bowie,  ένα σκοτεινό, καταραμένο και ευαίσθητο δημιούργημα δύο ερωτευμένων ανθρώπων (οι Handsome Furs είναι ένα παντρεμένο ζευγάρι) που με την δεύτερη ακρόαση εισβάλλει μέσα σου και σύντομα σου γίνεται απαραίτητο.

Ο δίσκος των Handosome Furs ακούγεται άνετα ολόκληρος, αλλά 3 είναι τα κομμάτια που στέκονται σαν singles: ακούστε / κατεβάστε το Ι ‘m Confused, που είναι και το καλύτερο του δίσκου και το Τhy Will Be Done που θυμίζει electro-pop αnthem τύπου flock of seagulls.

Harlem Shakes – Technicolor Health

27 Μαρ.

το τελευταίο καιρό δίνω ανησυχητικά μεγάλη σημασία στα μετεωρολογικά δελτία, έχω βάλει το meteo χομπέιτζ μου, μέχρι και την πετρούλα παρακολουθώ με προσοχή. με έχει εκνευρίσει αυτός ο γαμώκαιρος, είναι λες και το λονδίνο φτερνίστηκε και κολλήσαμε την γρίπη της μιζέριας που πλήττει τους ταλαίπωρους ασπρουδερούς άγγλους χειμώνα καλοκαίρι, θυμήθηκα την περίπτωση ενός γνωστού που είχε πάθει κατάθλιψη (κλινικά αποδεδειγμένη) και του είπαν ή να μαζέψει τα πράγματά του και να φύγει από τη λόνδρα, ή να κάνει φωτοθεραπεία, να εκτεθεί σε έναν ψεύτικο εργαστηριακό ήλιο μπας και γελάσει το χειλάκι του, φάκιν ντιπρέσινγκ. θυμήθηκα και εκείνο τον αύγουστο που είχα πάει διακοπές στο λονδίνο και η μοίρα μου με έφτυνε κατάμουτρα με την μορφή ψιλόβροχου και παγωμένου αέρα 24/7, δεν θα  συγχωρέσω πότε τον εαυτό μου γι’ αυτή την επιλογή. ενιγουεϊ τα χαρούμενα νέα είναι ότι από αύριο ο καιρός φτιάχνει, για τα καλά φάση, την άλλη βδομάδα θα ψάχνουμε αντηλιακά και τέτοια, μπορεί σε ένα μήνα να πεθυμήσουμε το καλό, ελληνικό χειμώνα και να γκρινιάζουμε για την ζέστη και αυτό το «αίσθημα οτι κολλάς», τα κουνούπια, τον ιδρώτα, τις μυρωδιές στο λεωφορείο, ok enough. το τέλειο σάουντρακ για αυτή την άνοιξη είναι και ο καλύτερος δίσκος του 2009 μέχρι τώρα, το εκπληκτικό ντεμπούτο των Harlem Shakes με τίτλο Technicolor Health. Από τα πιο cool πράγματα που έχω ακούσει εδώ και πάρα πολύ καιρό, θυμίζουν flaming lips χωρίς τα πολλά ναρκωτικά και την ατέλειωτη διάρκεια, mgmt χωρίς τα ψευτόμπλιμπλίκια, Clap Your Hands Say Yeah με πολύ περισσότερη έμπνευση και ενέργεια, μπορεί και να είναι oι vampire weekend του 2009, ένα  εξαιρετικό δείγμα νεουορκέζικης indie pop, ευφάνταστος jazz,  soul και latin συνδυασμός από 50s doo-woop φωνητικά, παιχνιδιάρικα ριφάκια, space-pop σύνθια και afro beat κρουστά.

Το Technicolor Health των Harlem Shakes κυκλοφόρησε επίσημα στις 24 Μαρτίου, δεν ξέρω αν  αξίζει την προσοχή σας, σίγουρα όμως αξίζει τα κλικς σας:

 Κατεβάστε το Niagra Falls με το πιο κολληματικο intro-πιανάκι της χρονιάς, το dance anthem του δίσκου Sunlight και  το pop έπος Naural Man που για κάποιο λόγο μου θυμίζει pulp.

 

Peter Bjorn and John – Living Thing

26 Μαρ.

peter_bjornjohnτο  writer’s block ήταν από τους αγαπημένους μου δίσκους το 2007, είχε αυτή την ποπ ελαφρότητα ενός βαθιά στοχαζόμενου μουσικού, μια φίλγκουντ παρένθεση απλότητας στην πολυπλοκότητα των καιρών μας, κάτσι μελωδίες, αέρινες κιθαρούλες, γλυκανάλατα φωνητικά και εννοείται τα διάσημα «σφυρίγματα» του young folks που έκαναν τους πάντες να αναζητούν το κομμάτι σφυρίζοντας σαν καθυστερημένοι. μετά το writer’s block κυκλοφόρησαν μια ηλιθιότητα (aka ινστρουμένταλ ποπ) με τίτλο seaside rock, παραλιακό ροκ στα ελληνικά, αρκετά εύστοχο θα ‘λεγα, αν αναλογιστεί κανείς πως ακούγοντάς το σου περνούσε από το μυαλό να πας να πνιγείς. o καινούργιος τους δίσκος έχει φωνητικά (θενκ γκοντ),  ξεδιάντροπες επιρροές από depeche mode (περίοδο black celebration ) και γενικά μια ιλεκτρο-ποπ αθωότητα δεμένη με μια λόου φάι αισθητική που ουδεμία σχέση έχει με αυτό που νόμιζες πως πρεσβεύει  η μπάντα. ενδιαφέρουσα δουλειά, σλόου γκρόουερ θα την χαρακτήριζα, με την πρώτη ακρόαση να αφήνει ενδεχομένως μια περίεργη αίσθηση κενού, σαν να ακούς ένα δίσκο στο στέρεο και το δεξί ηχείο να μην λειτουργεί, χωρίς αυτό τελικά να σου χαλάει τη φτιάξη, στο 4ο κομμάτι το συνηθίζεις, μην σου πω πως αν το ακούσεις στην κανονική του έκδοση θα ξενερώσεις. θέλω να  να πω, ο ήχος αρχικά ακούγεται άδειος (εκτός του αφρο-χιπ-χοπ πρώτου σινγκλ), σε μερικά κομμάτια δε,  πέρα από κάτι στεγνά μπιτάκια και κουλ φάλτσα από σινθεσάιζερ, υπάρχει μόνο η φωνή του πίτερ, σε εκνευρίζει λίγο αυτό, σου λείπει το κιθαρόνι, ένα γέμισμα με μπάσο, κάτι, τελικά, σου περνάει και καταλήγεις στο κλισέ φιλοσοφικό συμπέρασμα που θέλει τα πιο ωραία πράγματα στη ζωή να είναι και τα πιο απλά.

Ακούστεκατεβάστε τα τρία καλύτερα κομμάτια του Living Thing, το depechemod-isque It Don’t Move Me, και το ευφυές Blue Period Picasso που ξεκινάει με τον εξής στίχο:

I am a blue period Picasso, stuck on the wall, in the middle of a hall I n Barcelona.

Brilliant.

 

Cotton Jones – Paranoid Cocoon

11 Μαρ.

Oι Cotton Jones θυμίζουν κάτι Κυριακές που δεν θες να σηκωθείς από το κρεβάτι, που ο μοναδικός σου φίλος για το εικοσιτετράωρο θέλεις να είναι η κουβέρτα με την οποία αγκαλιαζόσουν παθιασμένα τις τελευταίες δέκα ώρες και μετά ένα τηλέφωνο, ένα κουδούνι, δύο μαλακισμένα στο επάνω διαμέρισμα που χορεύουν το χορό των μπιζελιών (?) σε αναγκάζουν να εγκαταλείψεις την φωλιά σου και να κατευθυνθείς στο σαλόνι, σέρνοντας τα πόδια σου να πλησιάσεις το παράθυρο, τρίβοντας τα μάτια σου να ανοίξεις τα παντζούρια, αφήνοντας σταδιακά τον πιο δυνατό ήλιο της χρονιάς να εισβάλει στο σκοτεινό σου σπίτι, να κάνει σκιές στο τοίχους σου, και να σου θυμίσει πως πέρα από όλες αυτές τις μαλακίες που σου γαμάνε τη ζωή, υπάρχει πάντα ο αχνιστός καφές, η μυρωδιά της άνοιξης και η αίσθηση της μοκέτας στα πόδια σου, και τα τρία την πιο ηλιόλουστη μέρα του χρόνου… γουατ ε μπλες.