Archive | Απρίλιος, 2009

Synecdoche, New York by Charlie Kaufman

29 Απρ.

δεν είχα σκοπό να προσθέσω κινηματογραφική κατηγορία στο μπλογκ, με το ζόρι τα καταφέρνω με τις ήδη υπάρχουσες, αλλά μερικές ταινίες αξίζουν την δημιουργία επιπλέον χώρου, είτε στο μυαλό σου, είτε στη καρδιά σου, είτε στο ίντερνετ. μια τέτοια ταινία ήταν το Synecdoche, New York  που είδα χθες το βράδυ και μάλλον θα εξακολουθώ να σκέφτομαι για πολύ καιρό ακόμα. διάφορα έχουν ακουστεί για το έπος (γιατί περί έπους πρόκειται) του Charlie Kaufman, κυρίως όσον αφορά το ακατανόητο και υπερβολικά χαοτικό του περιεχόμενού του. μου είναι δύσκολο να εκφέρω άποψη, σίγουρα δεν έχουμε να κάνουμε με άλλο ένα δείγμα «fucked-up νέο σουρεαλιστικού εντυπωσιασμού», ξέρετε από αυτά που βλέπεις, δεν καταλαβαίνεις χριστό και τα ανάγεις σε «αριστουργήματα» για να κλείσεις το θέμα και να κοιμηθείς ήσυχος. ο πρωταγωνιστής του Kaufman, Cader Cotard προσπαθεί να ανεβάσει ένα θεατρικό έργο τόσο μεγάλο και σπουδαίο όσο ή ίδια η ζωή. το ίδιο προσπάθησε να κάνει και ο Κaufman, η συνεκδοχή του Philip Seymour Hoffman στη πραγματική ζωή, κατά την διάρκεια των 124 λεπτών μια φρενώδους πορείας στο υποσυνείδητό, ενός roller coaster  στα βάθη της ψυχής, μιας συλλογή από στοιχειωμένα ποστκαρντς του τραυματικού παρελθόντος και του αβέβαιου, σκοτεινού μέλλοντος που μας περιμένει. το ερώτημα που με βασανίζει από χτες είναι αν ο Kaufman τα κατάφερε. γιατί αν όντως συνέβη κάτι τέτοιο, δεν έχουμε να κάνουμε απλά με μια εξαιρετική ταινία, αλλά με μια σειρά απαντήσεων σε αιώνια φιλοσοφικά ερωτήματα …

~~~~~~~~   όχι ε;   ~~~~~~~~

anywayz, κατεβάστε το υπέροχο Little People του Jon Brion ερμηνευμένο από την Deanna Storey, που ακούγεται στο τέλος της ταινίας…   

The Maccabees – Wall Of Arms

27 Απρ.

μετά μεγάλης μου χαράς αντιλήφθηκα, από τα πρώτα κιόλας δευτερόλεπτα του δεύτερου δίσκου των The Maccabees, πως η αγαπημένη παρέα απο το Brighton δεν είναι μες την καλή χαρά. ok, παίζει να ακούγεται λίγο ηλίθιο αυτό για αρχή ενός review, αλλά η αλήθεια είναι οτι δεν με ενοχλεί τίποτα περισσότερο απο ένα χαζοχαρούμενο κομμάτι έναρξης σε  πολυαναμενόμενο δίσκο. ειδικά απο αγγλική μπάντα. δεν ξέρω, νομίζω πως οι άγγλοι μου αρέσουν μόνο όταν μυξοκλαίνε, αυτή η «φωτεινή κιθαριστική pop με tra-la-la-lo παρεκτροπές» που παίζει το συντριπτικό ποσοστό των αγγλικών πρωτοεμφανιζόμενων συγκροτημάτων με ξενερώνει απίστευτά. οπώς ο μαλακισμένος δίσκος των overhyped Τelekinisis! No thanks mate, i ll take the cab. anyway, είχα μια μικρή ανησυχία για το follow up του Colour it In, φοβόμουν μην το γυρίσουν σε massive indie-rock για μεθυσμένες τσαβίνες απο το Brighton, αλλά οι Maccabees με εξέπληξαν. σε όποιον άρεσε ο πρώτος τους δίσκος, το Colour it In, ας προσθέσει λίγο ακόμα νεύρο, σπαραγμό, ωριμότητα και την σημαντική πληροφόρια ότι κατα την διάρκεια της ηχογράφησης του Wall of Arms ξέσκιστηκαν να ακούν Arcade Fire και National… δισκάρα, τι να λέμε τώρα.

 κατεβάστε 3 απο τις 11 κομματάρες του δίσκου: LoveYou Better / Young Lions / No Kind Words

 

Jarvis Cocker – Further Complications (fuck yeah!)

26 Απρ.

είχα απογοητευτεί με το σολο ντεμπούτο του Jarvis το 2006. τελικά δεν νομίζω πως ήταν κακός δίσκος, μάλλον έφταιγε το hype που είχα δημιουργήσει στο μυαλό μου απο την στιγμή που έμαθα πως «ο frontman των Pulp επιστρέφει με νέα δουλειά«. βασικά εκεί ήταν το πρόβλημα. δεν ήταν  ο Jarvis Cocker, ήταν ο Jarvis απο τους Pulp. τώρα που το σκέφτομαι, δεν ξέρω με τι θα ήμουν ευχαριστημένος. η ίδια η πορεία των Pulp με τα This is Hardcore και We Love Life φανέρωνε το τέλος μιας εποχής και την στροφή σε κάτι που δεν είχε ιδιαίτερη σχέση με όσα νομίζα πως εξέφραζε η μπάντα. τι θα μπορούσε να βγάλει ο Jarvis εν έτη 2006; ένα νέο His n’ Hers; τελικά νομίζω πως ακόμα και αν πετύχαινε κάτι τέτοιο, θα έμοιαζε περισσότερο με pitty fuck για τους απανταχού pulp lovers του πλανήτη παρά με «αναβίωση» μιας εποχής. ο Jarvis έκανε αυτό που όφειλε να κάνει. he just moved on. με το Further Complications και τον Steve Albini στην παραγωγή, καταφέρνει να πάει ακόμα ένα βήμα πιο μπροστά (και πιο μακριά απο το pulp παρελθόν του), παραδίδοντας έναν υπέροχο δίσκο με το κύρος ενός 46χρονου english gentleman απο το Sheffield  και την ζωντάνια ενός εικοσάχρονου πρωτοεμφανιζόμενου rock star. Bowie-isque γκαζωμένες κιθάρες, rock n roll attitude, funk και soul παρενθέσεις, εμπνευσμένες συνθέσεις, cool στοίχοι και ένα instant classic sensual disco anthem («You Are In My Eyes«) για κλείσιμο. τι άλλο να ζητήσει κανείς;

Thank you Jarvis Cocker

κατεβάστε τα You’re In My Eyes / Fuckingsong / Leftovers

NME – Pictures Of You, A Tribute To Godlike Geniuses The Cure

25 Απρ.

the-cure

λίγες μπάντες έχουν καταφέρει να κάνουν αυτό που έκαναν οι Cure στο κεφάλι μου. και δυστυχώς δεν εννοώ μόνο μέσα στο κεφάλι μου, αλλά και πάνω σε αυτό. για να ξεκαθαρίσω, δεν μιλάμε για ένα lookalike  – χα, πλάκα έχουν τα μαλλιά σουrobert smith look, μιλάμε για το μαλλί που ένας σημερινός emo θα (ξανα) έκοβε τις φλέβες του για να το αποκτήσει, μιλάμε για μια υπερπαραγωγή 30′-60′ καθημερινώς με χορηγό το σαπούνι palmolive, μιλάμε για μαλλί που έχει προκαλέσει τον εξής διάολογο έξω απο τις τουαλέτες καφετέριας «συγνώμη φίλε / εεε.. ναι? / να σε ρωτήσω κάτι;… είσαι punk?«. ακρότητα. κοιτάω τις φωτογραφίες σήμερα και σκέφτομαι πως αν με πετύχαινα σήμερα στο δρόμο θα με έκραζα, σαν εκείνη την γκόμενα που με κοίταζε απο το αυτοκινητό της σταματημένη στο φανάρι -εγώ σκεφτόμουνα «κάτσε να δεις που θα ρίξουμε γκομενάκι«- και λίγο πριν ανάψει το πράσινο, ανοίγει το παράθυρο και μου λέει κουνώντας το κεφάλι «πως είσαι έτσι;». anyway. τα χρόνια πέρασαν, τα μαλλιά λιγόστευσαν μαζί με τις αφορμές για να ακούσω ξανά το Pornography, ή το Head on the Door ή το Wish ή κάποιο άλλο δίσκο της προ-Wild Mood Swings περιόδου, μια μπάντας που έκανε το λάθος να μεγαλώσει και να γεράσει μαζί με το κοινό της, θυμίζοντάς του με κάθε καινούργιο της δίσκο πως «εκείνες» οι εποχές έχουν τελειώσει, το μόνο που μένει είναι λίγη μπογιά πάνω στα πλαδαρά και ρυτιδιασμένα προσωπά μας, μουτζουρωμένο μολύβι στα κουρασμένα μας μάτια, ένα παραπάνω μαύρο ρούχο στις ντουλάπες μας…

το NME τίμησε τους Cure με το βραβείο Godlike Geniuses στα φετινά Shockwave NME Awards και κυκλοφόρησε (άλλο) ένα δίσκο με θλιβερές διασκευές απο τις οποίες, ευτυχώς, παρουσιάζουν ενδιαφέρον 4:

Εditors – Lullaby / Dinosaur Jr – Just Like Heaven / The Dandy Warholes – Primary

 

White Rabbits – It’s Frightening

23 Απρ.

dsc05956

 δυσκολεύτηκα να βρω την κατηγορία που θα κατατάξω το καινούργιο δίσκο των White Rabbits . σύμφωνα με τους άγραφους νόμους της Indieanapolis, στην κατηγορία ιπτάμενοι δίσκοι / reviews κατατάσσονται οι δίσκοι που αξίζουν σαν σύνολο, δεν τους ξεψαχνίζουμε, τους ακούμε ολόκληρους χωρίς παραγγελιές. το It’s Frightening δεν νομίζω πως είναι τέτοιος δίσκος. μια άλλη κατηγορία είναι το  ξεσartαρισμα, όπου εκεί αναλαμβάνω την βρώμικη δουλειά να πετάξω τα άχρηστα που υπάρχουν στον εκάστοτε δίσκο και να σας προσφέρω απλόχερα τα 2-3 καλά κομμάτια. το It’s Frightening θα μπορούσε να ανήκει σε αυτή την κατηγορία, αν τα τρία «κάλα» κομμάτια του δεν ήταν τόσο, μα τόσο καλά. όταν άκουσα τα κρουστά στα πρώτα δευτερόλεπτα του εναρκτήριου Percussion Gun και λίγο αργότερα τα τσαμπουκαλεμένα φωνητικά σε συνδυασμό με το ανατριχιαστικό guitar riff και το ακόμα πιο επιβλητικό πιανάκι, ειπά «αυτό είναι! Η έκπληξη της χρονιάς!». το δεύτερο κομμάτι το αγνόησα, ήμουν ακόμα υπό την επήρεια του πρώτου. μόλις έσκασε και το They Done Wrong, σχέδον ανατρίχιασα. οι τύποι έγραψαν αριστούργημα, που θυμίζει τις καλύτερες στιγμές των Spoon, με μια πινελιά Cold War Kids σε πακέτο Radiohead. από εκεί και πέρα πρέπει να υπομείνεις 5  άδεια από εμπνευση, πάθος και ιδέες κομμάτια, για να φτάσεις στο ένατο  The Lady Vanishes,  το οποίο είναι και ο τελευταίος λόγος για να ακούσεις το It’s Frightening. έναν δίσκο με 3 τραγούδια τόσο καλά που μάλλον δεν χωράνε μεσα του. (το αποφάσισα. Uncategorized)

κατεβάστε (χωρίς δεύτερη σκέψη) τα 3 διαμάντια: Percussion Gun  /  They Done Wrong – We Done Wrong / The Lady Vanishes

Elbow Live @ Le Bataclan, Paris… not.

21 Απρ.

γενικά, δεν πιστεύω στο «μούντζωμα». και που το γράφω δηλαδή νοιώθω μια δυσφορία μικροαστικής μετάλλαξης. «έχω έναν απίστευτο πονοκέφαλο σήμερα, λες να μ’ έχουν ματιάσει;», σιγά ρε μεγάλε, άλλη χέσα δεν είχε ο άλλος πρωινιάτικα από το να σε κοιτάει με το βλέμμα της μάγισσας για να σου μεταδώσει «κακή ενέργεια». φάε κανα ντεπόν, θα σου περάσει (ναούμ)

παρόλαυτα, υπάρχουν περιπτώσεις που ο δρόμος της προκατάληψης είναι μονόδρομος. ήξερα για το live των Elbow από τον Νοέμβρη που είχα κλείσει εισιτήρια για τον Απρίλιο στο Παρίσι (ήχος άρπας, θόλωμα εικόνας)…

~~~~~~~~

Λιγα λόγια για το Παρίσι:

το Παρίσι είναι μια αδικημένη πόλη. στο άκουσμά του φαντάζεσαι αστραφτερές ποστκαρντς, έναν sight seeing μαραθώνιο, αγενέστατους γάλλους και πανάκριβα εστιατόρια. not my kind of paris. δεν πιστεύω πως υπάρχει πιο όμορφη, ζωντανή, άνετη, λειτουργική, φωτεινή και (cliché alert) ερωτική πόλη από το παρίσι. ίσως το Bερολίνο, αλλά και πάλι. δεν είναι τόσο όμορφο.

~~~~~~~~

ένιγουεϊ, είχα ενθουσιαστεί με το live των Elbow, όχι γιατί έχω ιδιαίτερο κόλλημα (μόνο τον πρώτο και το τελευταίο τους δίσκο  έχω ακούσει ολόκληρους, από τους δύο ενδιάμεσους βγαίνουν 5-6 κομμάτια με το ζόρι) απλά είναι από τις μπάντες που ανήκουν στην κατηγορία της «ήρεμης δύναμης», δύσκολα σε πωρώνουν αλλά ακόμα πιο δύσκολα σε απογοητεύουν. ξεκινήσαμε  για την Belleville νωρίς το απόγευμα, θα κάναμε μια βόλτα στην περιοχή μέχρι τις 19.30, οπότε και άρχιζε το live, με 2 support, 25 ευρώ, φτήνια. είχα κατεβάσει και τον δίσκο των Fires of Rome που έπαιζαν πριν από αυτούς, (συμπαθέστατο ντεμπούτο παρεμπιπτόντως), είχαμε εντοπίσει (ή τουλάχιστον έτσι νομίζαμε)  το δρόμο του Le Bataclan που γίνονταν το live, όλα έδειχναν να κυλάνε ομαλά. η Belleville, ας πούμε πως δεν είναι η περιοχή που θα σκάσεις με το καπέλο «Ι Love Paris» στο κεφάλι, το τουριστικό σανδάλι στο πόδι και τον τεράστιο χάρτη στο χέρι, προσπαθείς να το παίξεις λίγο cool, να κάνεις ένα blend in στο ανομοιογενές πλήθος, να σβήσεις το βελάκι του τουρίστα ενδεχομένως να σε ακολουθεί  κατά την διάρκεια του ενός τυπικού sight-seeing στο Παρίσι. η περιοχή μπορεί να μην σφύζει από ζωή, αλλά υπάρχουν δυο – τρεις cool γειτονιές, κάπως σαν φοιτητικά στέκια που θυμίζουν Εξάρχεια, αράξαμε εκεί για ένα ποτό και για να τσεκάρουμε τον δρόμο μέχρι το συναυλιακό χώρο. λίγα τετράγωνα πιο κάτω είναι και το La Maroquinerie, άλλο ένα live venue από το δεκάδες που υπάρχουν στην περιοχή, στο οποίο την Πέμπτη έπαιζαν οι Camera Obscura…ναι, δεν πήγα στους Camera Obsura… 

     

anyway, περπατήσαμε -με την λονδρέζικη βροχή (που έπεφτε ασταμάτητα από το πρωί) να μας θολώνει τα γυαλιά- για μισή ώρα περίπου, και αφού διασχίσαμε ατέλειωτες ανηφόρες πνιγμένες στα νέον φώτα, στα τελειωμένα μπιστρό και στα ντονεράδικα, φτάσαμε στη πλατεία που ήταν το Le Bataclan. λάθος. φτάσαμε στη πλατεία που νομίζαμε πως ήταν το Le Bataclan. λάθος. φτάσαμε στη πλατεία που για κάποιο ανεξήγητο λόγο, εδώ και μήνες, είμασταν σίγουροι πως ήταν το Le Bataclan. λάθος. φτάσαμε στη πλατεία που θα μπορούσε να υπάρχει το Rectum από το Irreversible, το Titty Twister από το From Dusk Till Dawn, αλλά όχι στο Le Bataclan. αφού τσεκάραμε την σωστή διεύθυνση στο νετκαφέ της γειτονιάς και έχοντας υπόψη πως τους Fires of Rome θα τους ακούμε πλέον μόνο σε mp3, πήραμε το μετρό για την boulevard Voltaire, η γραμμή της οποίας διακόπτονταν εξαιτίας έργων. έχοντας αντιληφθεί πως δεν θα χειροκροτήσουμε στο εναρκτήριο τραγούδι των Elbow, και αφού περιηγηθήκαμε στο μαγευτικό παρισιάνικο μετρό για περίπου μισή ώρα, περπατήσαμε τελικά στην boulevard Voltaire κατευθυνόμενοι προς το venue, με σκοπό να απολαύσουμε το live το encore των Εlbow. φτάσαμε τρέχοντας στο Le Bataclan, πάνω στην ώρα που ο Slai έδινε πραγματικό ρεσιτάλ… ναι. ο Slai. όχι οι Elbow, όχι οι Fires Of Rome, ούτε καν ο ΣιλβέστερfuckinΣταλόουν. o motherfuckingoddamnsonofthebitch S-l-a-i! … σε περίπτωση που το όνομα (ΣΛΑΪ) και το genre (French r’n’b version of Isaiah Matiaba) δεν σας είναι αρκετό, δείτε τι άκουσα φτάνοντας ιδρωμένος, βρεγμένος και ξενερωμένος στην είσοδο του El Bataclan. 

 

H βραδιά έκλεισε με την βίαιη λεκτική επίθεση ενός African American tourist hater crackhead, που πετύχαμε στο δρόμο για το γυρισμό στο ξενοδοχείο.

ps. Kατεβάστε και ακούστε live (at Abbey Road) αυτά που θα άκουγα αν δεν με είχαν μουτζώσει…

Grounds For Divorce   An Audience with the Pope / The Bones of You

ps2. … ή απλά αν είχα πάει μια μέρα νωρίτερα…

ps3… και δεν ήμουν ηλίθιος.

 

 

Τhe Antlers – Hospice

15 Απρ.

the-antlers

κοιτάω καμιά φορά τα νοσοκομεία που πετυχαίνω στο δρόμο και θυμάμαι εκείνες τις 10 μέρες που είχα νοσηλευτεί, χωρίς -τελικά- να υπήρχε σοβαρός λόγος. θυμάμαι τους ανθρώπους που είχα γνωρίσει κάνοντας τσιγάρο στα μίζερα μπαλκόνια και στο παρατημένο κήπο, στην ουρά για κάποια εξέταση, στο αποστειρωμένο δωμάτιο, στους λευκούς διαδρόμους, στα κρύα καθίσματα. με πιάνει κατάθλιψη στη σκέψη ότι μερικοί ίσως να είναι ακόμα εκεί, άλλοι μπορεί να έχουν πεθάνει. αναρωτιέμαι καμιά φορά πως θα μπορούσα να ζωγραφίσω ένα νοσοκομείο, να αποτυπώσω την μοναξιά, τον πόνο, την έλλειψη, την εγκατάλειψη, την ελπίδα, την πίστη, την ανθρωπιά και πάνω απ’ όλα τη ζωή και το θάνατο σε ένα κομμάτι χαρτί. θα επικεντρωνόμουν στο προφανές, ζωγραφίζοντας κάτι μαύρο και μίζερο χωρίς να δώσω σημασία στην ομορφιά που μπορεί πηγάζει από ένα χαμόγελο μετά από κάποιο ευχάριστο νέο, από μια αγκαλιά ενός αγαπημένου προσώπου, από ένα αισιόδοξο βλέμμα λίγο πριν το τέλος; … κανένας δεν ήξερε που βρίσκονταν ο 21χρονος Peter Silberman για έναν ολόκληρο χρόνο, από τον χειμώνα του 2006 που ξαφνικά χάθηκε από φίλους και οικογένεια, χωρίς την παραμικρή προειδοποίηση. το Hospice των The Antlers δημιουργήθηκε το 2008, λίγο καιρό μετά την επανεμφάνισή του για να δώσει απαντήσεις στα ερωτήματα όλων, εξηγήσεις για αυτή την απουσία. ένα στοιχειωμένο, σπαραχτικό και εύθραυστο δημιούργημα, ένα ενθύμιο συναισθηματικής δυσλειτουργικότητας και απομόνωσης, εμπνευσμένο από τάσεις φυγής και την ανάγκη του να χαθείς από τα πάντα, ανθρώπινο και ειλικρινές, ένα μουσικό μυθιστόρημα γραμμένο από τις πένες του Jeff Buckley, των Sigur Ros και των Arcade Fire, εικονογραφημένο από τους Μy Bloody Valentine και αφιερωμένο σε όσους έχουν τη δύναμη να κοιτάνε το σκοτεινό παρελθόν και απλά να προχωράνε.
(μόνο για Μεγάλες -και ατέλειωτες- Παρασκευές)
Aκούστε / Κατεβάστε τα πιο όμορφα κομμάτια του δίσκου: Kettering, Sylvia και Bear
και ξαναμιλάμε μετά τις γιορτές. χαβ-φαν