Eίναι οι Animal Collective ανώμαλοι… ή μήπως είμαι εγώ;

10 Απρ.

retards

Αρχικά ήταν ο τύπος. εντυπος και ηλεκτρονικός. δεν μάσησα. η πείρα μου με έχει διδάξει πως τα 9άρια του NME και κυρίως του pitchfork, μπορεί να αξιολογούνται σε δίσκους που άνετα θα χρησιμοποιούσα ως φρίσμπι. ή ως σουβέρ. και το αντίθετο. fuck κυρίως το αντίθετο. θύμαμαι να έχω φάει τρελό παπά με δίσκο, να μου ‘χει σκάσει αυτό το συναίσθημα «άντε πότε θα τελειώσει να το ξανακούσω», αυτό το «έχω πλησιάσει ένα βήμα πιο κοντά στο δρόμο για το νόημα της ζωής», αυτή την αναστάτωση, τον ενθουσιασμό που θες εκείνη τη στιγμή να τη μοιραστείς με κάποιον, αλλά η ώρα είναι 4 τη νύχτα και κανένας δεν θα εκτιμήσει τις μουσικές σου αναζητήσεις, άρα καταλήγεις στο internet και γκουγκλάρεις συγκινημένος, πέφτεις στο πρώτο review (τυχαίνει να είναι το Pitchfork) κατεβάζεις τη σελίδα και το μάτι σου πέφτει στο κατευθείαν στη βαθμολογία – που είναι κάτω του 5 με άριστα το δέκα- δεν έχεις δύναμη να διαβάσεις το κείμενο, παρά κάτι διάσπαρτες λέξεις (nonsense, brilliant crap, really sucks, geez etc), ότι έχτιζε ο δίσκος όσο τον άκουγες αρχίζει να ραγίζει, προσπαθείς να δείξεις χαρακτήρα, να υπερασπιστείς τη γνώμη σου, λες ένα «αγαμηθείτε πουστρindie κομπλεξάρες», είσαι σίγουρος πως κάνουν λάθος άλλα κάτι μέσα σου έχει σπάσει, από εδώ και πέρα θα είναι ο δίσκος που σου άρεσε αλλά πήρε 3 στο pitchfork, «πώς τους είπες ρε αυτούς να κατεβάσω; οπα ρε μαλάκα αυτοί πήραν 3 στο Pitchfork!» και τέτοια. Ένιγουεϊ, το σχεδόν δέκα του pitchfork στο Merriweather Post Pavillion δεν μου ‘πε απολύτως τίποτα, είχα ασχολήθει ελάχιστα και με το Strawberry Jam και είχα πάρει χαμπάρι πως η μπάντα απευθύνεται σε avant garde weirdos μιας παράλληλης indie πραγματικότητας, στην οποία μια γυναίκα που ουρλιάζει σαν μαντολίνο (ή μήπως ένα μαντολίνο που ουρλιάζει σαν γυναίκα;) είναι το τέλειο sample για να γεμίσεις όποιο κενό μπορεί να υπάρξει σε ένα ορχηστρικό όργιο που δεν μπορείς να ακούσεις κάτω από οποιαδήποτε κατάσταση. συνειδητοποίησα ότι Animal Collectivers όχι απλά ζούνε ανάμεσά μας αλλά είναι και δικοί μου άνθρωποι, όταν πέτυχα τυχαία στο δρόμο έναν καλό φίλο από το στρατό με τον οποίο πέρασα τη μισή θητεία μου ακούγοντας mp3 όσο οι άλλοι έπαιζαν πινγκ πονγκ. ο τύπος κράταγε σακούλα Metropolis στο χέρι, τον ρώτησα τι αγόρασε και καμαρωτός μου βγάζει το Merriweather Post Pavillion των Αnimal Collective, λέγοντας μου με φωνή trailer «μεγάλος δίσκος. το O.k. Computer των 00s«. μου συνέβη και άλλες φορές κάτι αντίστοιχο -όχι τέτοιας έντασης, αλλά αρκετής για να με κάνει να το κατεβάσω και να το ακούσω προσεχτικά. ευτυχώς που το -πραγματικά καλό- My Girls είναι δεύτερο κομμάτι γιατί θα είχα πατήσει το stop από το πρώτο δεκάλεπτο. φρίκη. άκουσα το δίσκο βράδυ με το ποτό, απόγευμα με το καφέ, πρωί στο δρόμο για τη δουλειά. τίποτα. φασαρία, αχνιστά φωνητικά που ούτε μπορείς ούτε θες να καταλάβεις , pazolini-κη ατμόσφαιρα έκστασης, κάτι μελωδίες μες το χαμό λες και ακούς μέσα από κουβέρτες τις μουσικές από το πάρτι στο απέναντι τετράγωνο, και διάρκεια. μεγάλη διάρκεια… I just don’t get it. What the fuck is wrong with you people? τι ακούτε που δεν ακούω εγώ; νοιώθω σαν να γίνεται η indie επανάσταση και εγώ να κάθομαι σπίτι και να βλέπω το date my mom στο mtv. δώστε μου μια συμβουλή, πείτε μου τι να κάνω, I m losing my touch here.

Advertisements

13 Σχόλια to “Eίναι οι Animal Collective ανώμαλοι… ή μήπως είμαι εγώ;”

  1. indieann Απρίλιος 10, 2009 στις 12:10 μμ #

    το νέο ΟΚ computer???

    μήπως κάτι σε ΟΚ Μulti-Moulinex
    (όλα τα σφάζω, όλα τα μαχαιρώνω)
    εννοουσε ο φίλος σου?

    έλα, εντάξει, ας σοβαρευτούμε: δεν ακουγονται οι τύποι
    (εκτος αν έχεις βοσκήσει όλα τα μανιτάρια των λιβαδιών του Εδιμβουργου πρώτα, παστωμένα με τουρσι ινδικής κάναβης
    -απαπα, και δε μ΄αρέσει το τουρσίιιιιιι).

  2. indieanajohn Απρίλιος 10, 2009 στις 12:31 μμ #

    thank you very much

  3. Ανώνυμος Απρίλιος 10, 2009 στις 1:57 μμ #

    Brothersport.

    Open up your
    Open up your
    Open up your throat
    And let the ‘oh’
    Let that ‘oh’
    Let the ‘oh’
    Let them go

    I know it doesn’t get any darker
    They’re taking what you got
    You gotta open up your throat

    Matt
    Open up your throat
    Noah’s brother
    Sport

    You got to wait all day
    While you change what you planned
    You gotta wake up in the mornin’
    You gotta have a real good time

    Whoo!

    You’re halfway to fully grown
    You’ve got a real good shot
    You’ve got so much inside
    Let it come right out.

    το νεο OK computer?
    OK το νέο computer?
    νέο? το ΟΚ computer?

    τωρα που θα τους ξαναδω live. θα σου πω σιγουρα.

    anyway, ακους AC και μετα ο Bromst σου φαινεται
    mainstream. καλο ή κακο ειναι αυτο?
    αλλα, ποιος ακουσε το mix με το bolero
    του ravel και δεν τρελαθηκε?

  4. indieanajohn Απρίλιος 10, 2009 στις 2:07 μμ #

    για να είμαι ειλικρινής, ψιλο-ήθελα να πάω σε αυτό το live. υποθέτω πως αυτό που ακούγεται εκνευριστικό και αφόρητο στο δίσκο, σε live εκτέλεση να παρουσιάζει κάποιο ενδιαφέρον.

  5. χμμμμ Απρίλιος 11, 2009 στις 11:54 μμ #

    παναγιώτης γιαννιώτης?

  6. Pantelis k Απρίλιος 12, 2009 στις 12:54 μμ #

    den mporune ta pallikaria opos elege k mia psixi

  7. μελ Απρίλιος 13, 2009 στις 7:36 πμ #

    πιάστο ανάποδα. άκου κανέναν παλιό δίσκο άνιμαλ, και κυρίως άκου το person pitch.

    μπορείς επίσης να ακούσεις τα fireworks, reverend green για αρχή από το strawberry jam ή ακόμη καλύτερα άκου το purple bottle και το grass από το feels και το winter’s love, leaf house και who could win a rabbit από το sung tongs.

    βέβαια, υπο συνθήκες, μπορεί να ισοδυναμεί με βασανιστήριο όλο αυτό, αλλά μπορεί να έχεις κέρδος εν τέλει. είναι πολύ ωραίος δίσκος το μέριγουέδερ.

    αν βιάζεσαι πολύ πάντως άκου το brother sport δυνατά.

    χμμμ.

    κάτι ακόμα. το pet sounds των beach boys σου αρέσει?

  8. indieanajohn Απρίλιος 13, 2009 στις 7:50 πμ #

    ευχαριστώ για το «how to survive the animal collective experience» guide, πραγματικά τον χρειαζόμουνα, θα ακολουθήσω τις συμβουλές σου και θα τους δωσω μια τελευταία (αλλά τελευταία) ευκαιρία.
    το pet sounds ανήκει στην «ντρέπομαι αλλά δεν μου έχουν αλλάξει τη ζωή» λίστα των δίσκων μου. δεν είναι καλό αυτό να υποθέσω…

  9. μελ Απρίλιος 13, 2009 στις 8:01 πμ #

    οχι ρε, χαχα. εντάξει, το πετ σάουντς ειναι έρωτας. αλλά δεν χρειάζεται και τόση σημειολογική ανάλυση.

    παρόλαυτα, είναι πολύ τρελή φάση τα ανιμαλίστικα. αν ήσουν στο λάϊβ θα είχες ψηθεί ινσταντλι. έχουν πολυ πολυ ψωμι, και πραγματικά είναι τόσοι πολλοι δίσκοι, που όλοι έχουν κάτι.
    πάντως αν έχεις διάθεση ξεκίνα απο το feels.

    αλλά και πάλι, αν έχεις έστω και λίγο χρόνο την μέρα γιατι να τυραννηθείς να ακούσεις κάτι που δεν σου αρέσει, από το να ακούσεις πχ κάτι που το ευχαριστιέσαι πραγματικά?

    και ναι όντως το χόρρορς είναι ωραίος δισκάκος, και δεν το περίμενα καν 😉

  10. indieanajohn Απρίλιος 13, 2009 στις 8:10 πμ #

    το Primary Colours είναι το νέο Turn on the Bright Lights, τέλος.
    (α ρε Θηβαίος που μου χρειάζεται:))

  11. indieann Απρίλιος 13, 2009 στις 4:31 μμ #

    εγώ πάντως, που έχω ακουσει σχεδον όσα άσματα περιγράφει η/ο Μελ, θα πω ένα μονο: ειναι ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ το chocolate girl. Τα υπολοιπα όμως ειναι μέτρια, αδιάφορα και αυτός ο αχταρμας του «έπεσα στο καζανι με τον πειραματικο φιλτρο μικρός και έχω γινει τόφαλος του experimental τώρα» προσωπικά με αφηνει παγερά αδιάφορη. Μέρες που έρχονται λέω αντι για animal collective να πάρω κάτι σε ένα μόνον ζωάκι- π.χ κάτι σε κατσικάκι?!

  12. μελ Απρίλιος 13, 2009 στις 4:52 μμ #

    οντως το chocolate girl ειναι γαμω τα τρακς, οντως, και ολος ο πρωτος δίσκος είναι σουπερ. όταν άκουσα πρωτη φορα ανιμαλ ήταν η πρωτη μου φορα που ελεγα οτι αυτο που ακουγα δεν ηξερα απο που μου ερχότανε. και να σου πω την αλήθεια, ακόμα δεν έχω καει πολυ με here comes the indian, danse manatee και campfire songs. αλλα το feels είναι τρελος ποπ δίσκος.

    και το winters love έχει τόση σχέση με τον πειραματισμό όσο ο φελίνι με την κατερίνα παπουτσάκη. ή η παπουτσάκη με τις μελιτζάνες παπουτσάκια.

    είναι απλά ομορφο τραγούδι.

  13. indieanajohn Απρίλιος 13, 2009 στις 5:18 μμ #

    κανα download link ρε παιδιά, μισές δουλειες

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: