I Think I Hate St. Vincent

13 Μάι.

disturbinglyτο actor, σαφώς και δεν είναι ο  μόνος δίσκος που άκουσα αυτό τον καιρό και δεν μου άρεσε, απλά ο συγκεκριμένος κουβαλάει κάτι κιλά hype πάνω του και ανήκει στην κατηγορία του «καλά, πως γίνεται να μην σου αρέσω;» / «πόσο άσχετος είσαι» / «άμα δεν ξέρεις μη μιλάς» / «σκάσε, άκου και γράψε διθυράμβους για μένα» κτλ. γεγονός που με κάνει να ασχοληθώ μαζί του, έτσι από σπάσιμο. η St. Vincent στην πραγματικότητα λέγεται Αnnie Clark, όχι δεν είναι η AnneOur DarknessClark (αυτή γράφεται χωρίς i), αν και οι δίσκοι της θυμίζουν τους αντίστοιχους της «electro-pop ποιήτριας των 80’s» (κάπου το είδα γραμμένο αυτό και μου φάνηκε τόσο corny  που έπρεπε να το διαδώσω), σε ένα δυνατό σημείο: είναι εξίσου – ασύλληπτα βαρετοί, όχι με την κλασική έννοια του όρου, αλλά με έναν ξεχωριστό εντεχν-indie τρόπο που ανάγει την βαρεμάρα σε art-statement.  βασικά, είμαι προκατειλημμένος με την St. Vincent αρχικά για έναν καθαρά επιφανειακό και υποκειμενικό λόγο: το εξώφυλλο του actor με τη φάτσα της. δεν είναι ότι είναι άσχημη (αν και έχω την εντύπωση πως έχει συνέχεια τα ρουθούνια της ανοιχτά, μ’ εκνευρίζει αυτό, ντάξει μπορεί να είναι ιδέα μου), όμορφη κοπέλα είναι,  για indie-art rock δεδομένα ειδικά, είναι κουκλάρα, απλά στο συγκεκριμένο εξώφυλλο, είναι κάπως ενοχλητική. disturbingly indie θα έλεγα. αυτά τα γουρλωμένα μάτια που κοιτάνε με πραότητα, γαλήνη και μια ιδέα δέους (το φως; το «άγιο πνεύμα»; το… «τίποτα –aaaah»), αυτός ο σηκωμένος λαιμός, αυτό το πορτοκαλί background… δεν ξέρω, κάτι με εκνευρίζει. βασικά, μπορεί να μην φταίει το ίδιο το εξώφυλλο, αλλά το γεγονός ότι το έχω φάει τόσο απελπιστικά πολύ στη μάπα, που  μου έχει γίνει κάτι σαν εμμονή, έχω την εντύπωση ότι όπου και αν κοιτάξω στo internet, από κάπου θα πεταχτεί η St. Vincent μαζί με ένα αποθεωτικό review με επικέφαλίδα «Finally, she’s back!», κάνοντας με να νιώθω ακόμα πιο μαλάκας, που όχι μόνο δεν είχα ακούσει το επικό της  ντεμπούτο, αλλά δεν γνώριζα καν την ύπαρξή της. βλέπω εφιάλτες που πνίγομαι και έρχεται κοντά μου νωχελικά, εγώ της φωνάζω να με βοηθήσει , να μου δώσει το χέρι της να σωθώ και αυτή κάθεται και με κοιτάει να αργοπεθαίνω, με τα τεράστια μάτια της, την υποψία χαμόγελου στο στόμα και το πορτοκαλί φόντο πίσω από τα σγουρά της μαλλιά. μιλάω στο msn και φοβάμαι πως ξαφνικά θα πεταχτεί πάλι με την φωτογραφία του δίσκου, «St. Vincent is on line», θα μου στείλει μήνυμα, θα ανοίξω το παράθυρο και δεν θα γράφει τίποτα, θα είναι και πάλι αυτή, με τα τεράστια μάτια της, την υποψία χαμόγελου στο στόμα και το πορτοκαλί φόντο πίσω από τα σγουρά της μαλλιά. ok, I think you got the point. όπως καταλαβαίνετε με αυτή την ψυχολογία είναι κομματάκι δύσκολο να έχω αντικειμενική άποψη για τον δίσκο της, παρόλ’ αυτά τόλμησα να τον ακούσω δυο-τρεις φορές, to let it grow on me (όπως συμβούλευαν όλα τα reviews που διάβασα). το μόνο πράγμα που «μεγάλωσε» μέσα μου ήταν η επιθυμία για ένα λιονταρίσιο χασμουρητό, από αυτά που θα μπορούσαν να σκίσουν το στόμα σου στα δύο, σαν του Joker, και η επείγουσα ανάγκη να πατήσω το stop και μετά το delete- μαζί- με-shift για να μην μείνει ίχνος αυτού του μουσικού κοκτέιλ ηρεμιστικών χαπιών, αυτού του  art-rock κομψοτεχνήματος μελωδοποίημένης (και καταπιεσμένης) λίμπιντο, αυτού του ψυχεδελικού compilation μουσικής για βιβλιοθήκες και μουσεία, του ιδανικού soundtrack για βαρετά early dinners 30sth κουλτουριάρηδων, του αγαπημένου δίσκου για τα μεσημέρια στο Booze, της indie show-of επιλογής του dj στο pop, ή απλά της ιδανική αφορμής για να γράψεις ένα τεράστιο και ανούσιο review, πλημμυρισμένο με λέξεις που δεν έχεις ποτέ χρησιμοποιήσει, η προσωπική σου απόπειρα να προσεγγίσεις την λογοτεχνία, καταδικασμένη να αποτύχει, σαν το δικό μου το review στα μάτια σας, και το δικό της δίσκο στα αυτιά μου. 

Advertisements

12 Σχόλια to “I Think I Hate St. Vincent”

  1. spiral Μαΐου 13, 2009 στις 11:49 μμ #

    Είσαι λίγο κακούλης :))

    Εμένα μου φάνηκε σαν το καλύτερο υποκατάστατο της Fiona Apple μέχρι να βγάλει (αν βγάλει) πάλι κάτι η θεούλα. Νταξει, το εξώφυλλο είναι άθλιο, και οι διθυραμβικές κριτικές στο pitchfork (μεταξύ άλλων) ενεργοποιούν και σ’ εμένα αντι-hype αντανακλαστικά, αλλά το δισκάκι μου άρεσε πολύ.

    Πάντως το κειμενάκι γάμησε :)))

  2. indieanajohn Μαΐου 14, 2009 στις 10:13 πμ #

    ναι όντως ήμουν λίγο κακός, ο δίσκος δεν είναι τρομακτικά χάλια, σε αντίθεση με το εξώφυλλο και γενικά το image της St. Vincent που μου χτυπάει νεύρο στον εγκέφαλλο. δεν είχα ποτέ «θέμα» με Fiona Apple, ίσως φταίει το όνομά της που πάντα μου έφερνε στο μυαλό τη Fiona Tzavara. όπως βλέπεις τα μουσικά μου κριτήρια είναι τουλάχιστον αξιοσέβαστα. not.
    thnx πάντως 🙂

  3. indieann Μαΐου 14, 2009 στις 1:21 μμ #

    δεν μπορώ να θυμηθω τι εχω ακουσει από την τυπισσα, αλλα θυμαμαι ότι το άκουσα στα best της προπερασμενης χρονιάς απο διαφορα indie blogs και ναι, κι εγώ δεν καταλαβα γιατι τόση φασαρία. ΟΚ, ήταν επαρκής- δηλαδη δεν ηταν ουτε καλή, ούτε χάλια. Προφανως έχουμε φτάσει στο μη χειρον βελτιστον! Τον καινουριο πάντως δεν τον έχω ακουσει, αλλά μιας και γενικώς σε εμπιστευομαι… ε, μη χάνω και τζαμπα χρονο! 🙂

  4. spiral Μαΐου 14, 2009 στις 3:13 μμ #

    @fiona tzavara???? τι είπες τώρα???

    @indieann: πάντως αν θελήσεις να το τσεκάρεις (επιμένω οτι αξίζει τον κόπο), κάνε κλικ στο όνομά μου, το έχω ανεβάσει. έχει κι άλλα ωραία (imo) δισκάκια εκεί 🙂

  5. indieanajohn Μαΐου 14, 2009 στις 3:21 μμ #

    @spiral
    «@fiona tzavara»xaaxaxxa! exases to logia su e?

    παντως indieann, σοβαρά τώρα άκουσε το, μπορεί να σου αρέσει εσένα (που είσαι κουλτουριάρα)
    🙂

  6. indieann Μαΐου 15, 2009 στις 4:16 μμ #

    spiral
    μην ηρθε η ωρα να φτιάξεις μια αίρεση; Ολοι έχουν μια, εσυ γιατι όχι: αφου σε βλέπω ετοιμο να προσηλυτίσεις πολυ κόσμο για την Αγια Βικεντία σου- χα χα :Ρ

    indieannajohn
    εγώ δε σε έβρισα ‘νταξ? άκου κουλτουριάρα! θα σ’ ακουσει και κανενας άνθρωπος και θα νομιζει ότι ειμαι καμια αξυριστη με ταγαρι και σανδάλι που πεΡναει όλο το καλοκαιρι με αντισκηνο διπλα στην Επιδαυρο -μη χάσει κανε δρώμενο!!

    πάραυτα με ψησατε -η ισχυς εν τη ενωσει: το κατεβάζω απ’ το blog του S.

    ΥΓ. Καλά ρε indieJ, δηλαδής πως αυτος ο κυριος S ανεβάζει ολοκληρα άλμπουμ κι εμεις δυο τραγουδια ανεβαζουμε και μας ρημαζει το συστημα! Επιτέλους τι μέσα έχουν μερικοι στον blogger? :Ρ

  7. indieanajohn Μαΐου 15, 2009 στις 4:22 μμ #

    elamuntes

  8. spiral Μαΐου 15, 2009 στις 11:36 μμ #

    Γειά και πάλι!
    Για το θέμα των ανεβασμάτων, εγώ κάνω τα εξής:
    1) Δεν χρησιμοποιώ όρους όπως download link, try it κτλ στα ποστς. Όλα αυτά τα ύποπτα μπαίνουν στα ελληνικά. (πχ ΕΔΩ ΚΑΤΕΒΑΖΟΥΜΕ)
    2) Στο όνομα των συμπιεσμένων αρχείων που ανεβάζω στο mediafire, φροντίζω να μην καρφώνομαι (δλδ Sonic_Youth-The_Eternal.rar = bad idea!!)
    03) Στο όνομα του συγκροτήματος και του CD (είτε στον τίτλο του ποστ είτε στο κυρίως σώμα κειμένου), αλλάζω κάποιους αγγλικούς χαρακτήρες που βολεύουν με τους αντίστοιχους ελληνικούς (πχ ‘ο’, ‘Ρ’, ‘Τ’ κτλ, you get the idea). Έτσι δεν μπορούν να σε βρουν με τις περισσότερες μηχανές αναζήτησης. Βέβαια δεν μπορούν να με βρουν και κάποιοι που μπορεί να ψάχνουν το cd, αλλά δεν με πειράζει ιδιαίτερα, αφού τα ανεβάζω για συγγενείς και φίλους 🙂

    Αυτά τα ολίγα, ελπίζω να βοήθησα. Τα λέμε!

  9. mouxlaloulouda Μαΐου 17, 2009 στις 3:02 πμ #

    Αρκετές φορές μου έχει συμβεί και εμένα να αποφεύγω να ακούσω ένα δίσκο, όταν η δημοσιότητα που έχει προηγηθεί είναι υπερβολική. Αν και πλέον όταν γράφονται οι κριτικές είναι ήδη αργά. Έχεις αποφασίσει αν κάτι σου αρέσει ή όχι.

    Όσες σελίδες και να αφιέρωσε το ΝΜΕ για το ντεμπούτο των κάθε The Horrors και ύμνους από παντού για το δεύτερο (καλύτερο, αλλά όχι σπουδαίο) δίσκο τους δε με πείθουν.

    Το Marry me της St. Vincent με είχε κουράσει. Τη δεύτερη φορά το εγκατέλειψα. Μόλις διέρρευσε το «Actor», του την είχα στημένη. Και ήθελα να επιβεβαιώσω ότι δεν πρόκειται πάλι για κάτι σπουδαίο. Και… ενθουσιάστηκα! Πλουσιότερες ενορχηστρώσεις και εντυπωσιακότερες συνθέσεις. Και δεν έχει να κάνει με (ψευτό)κουλτούρα*. Απλά σε μαγεύει με κάθε ακρόαση ακόμα περισσότερο.

    Διαφορετικά θα άνηκα σε όλους εκείνους που εγκωμιάζουν το νέο δίσκο (της δεκαετίας) των Κόρε. Ύδρο. (όταν έχουν προηγηθεί δίσκοι σαν το «Ευωδιάζουν αγριοκέρασα οι σιωπές»!).

    Ευχάριστο είναι να υπάρχουν διαφορετικές απόψεις (έτσι καταφέρνεις να βρεις την καταλληλότερη για να ταυτιστείς!). Αν και το κείμενο σου ήταν ιδιαίτερα αυστηρό.

    Όσο για το εξώφυλλο συγκρινέ το με εκείνο άλλων καλλιτεχνών (Morissey, πολλά της Bjork, το «Nux Vomica» των The Veils…) και θα διαπιστώσεις ότι είναι ωραίο.

    Εμένα μου αρκεί που σου αρέσει το The Hospice, το Dark knight of the soul, το The eternal, …. και κάνω τα στραβά μάτια σε δημοσιεύσεις για Animal collective (ξεκίνα από το «Feels» του 2005), Archive (ανεξάρτητα από τις προηγούμενες κυκλοφορίες τους, το «Controlling crowds» σκίζει), The horrors (όχι απλώς αμάρτημα η σύγκριση με το «Turn on the bright lights» αλλά κακούργημα! Το δικαστήριο θα έκρινε άμεση φυλάκισή σου)

  10. mouxlaloulouda Μαΐου 17, 2009 στις 4:09 πμ #

    Διόρθωση. Αρχικά σκόπευα να γράψω The Antlers, αλλά κατέληξα στο όνομα του δίσκου. Το Τhe αρνήθηκε τη διαγραφή του, οπότε στέκεται λανθασμένα μπροστά από το Hospice.

  11. indieanajohn Μαΐου 17, 2009 στις 1:29 μμ #

    έχε υπόψη πως η «κριτική» του actor έχει γίνει κυρίως με χιούμορ, δεν είναι καν «κριτική», είναι ένα προσωπικό κόλλημα που ήθελα να εξωτερικεύσω (από αυτά που μου συμβαίνουν συχνά και αποτελούν έναν από τους λόγους που δημιούργησα αυτό το μπλογκ). για το Horrors εξακολουθώ να πιστεύω πως είναι αντάξιο του hype, σαφώς και μου θυμίζει σε δυναμική το ντεμπούτο των Interpol, αλλά μέχρι εκεί. ενθουσιάστηκα με αυτό τον δίσκο και ήθελα να κάνω το καλύτερο δυνατό σχόλιο. το να το παρομοιάσω με το Turn on the bright lights μου φαίνονταν σωστό εκείνη τη στιγμή. ίσως και να είναι λίγο βλάσφημο, αλλά μερικές φορές χρειάζεται να είσαι λίγο υπερβολικός to make your point clear.
    για την αναφορά σου στο “Ευωδιάζουν αγριοκέρασα οι σιωπές” καλύτερα να μην σχολιάσω τίποτα, απ’ ότι καταλαβαίνω θεωρείς τα Κρινα σπουδαία μπάντα οπότε καλύτερα να μην φανερώσω την άποψή μου. συμφωνώ απόλυτα όμως με το μανία του τύπου (και όχι του κοινού) με το πόσο σπουδαίοι είναι οι Κόρε Υδρο, τους θεωρώ τουλάχιστον αδιάφορους όπως και το 90% της εγχώριας εναλλακτικής σκηνής.

    Ps. έκανα το test με τα εξώφυλλα. still hate her, sorry 🙂

  12. indieann Μαΐου 17, 2009 στις 9:13 μμ #

    και λοιπον, άκουσα το άλμπουμ. ΔΙΣ!

    μπααα, δεν κατεβαινει με τιποτα- έχει κολλήσει στο λαιμο μου.
    Το μονο που σκεφτομουν όσο την άκουγα ηταν «λόγος να γινεται» χωρις η τυπισσα να λέει κάτι και -το εντυπωσιακο- ενω οι στιχοι της «λένε» γενικώς -δηλαδη καλοι στιχοι και πάλι δε με ενδιαφέρει το τραγούδι- αυτο κι αν ειναι παραξενο!

    Στεγνή. Ξερή Νεροβραστη.
    Καλη φωνη βεβαια, εννοω μ’ αρεσει η χροια της. Αλλα μπα…

    Προσπαθησα πάντως και μάλιστα με καλη πρόθεση!

    ΥΓ. Spiral thanx for the uploading instructions! 🙂
    😦

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: