The Crystal Method – Divided by Night

21 Μάι.

electronicaένα τρομερά εκνευριστικό πράγμα όταν προσεγγίζω μαγαζιά για «ντιτζέινγκ», είναι η αντίδραση του ιδιοκτήτη κάθε φορά που του λέω τι παίζω. κυρίως στα μαγαζιά που υποτίθεται πως έχουν ένα «χαρακτήρα rawk», αυτοί είναι που αντιδρούν πιο έντονα. οι υπόλοιποι εντυπωσιάζονται απλά με τις άγνωστες λέξεις . γενικά δεν υπάρχει χειρότερη ερώτηση από το «τι μουσική ακούς / παίζεις», αυτό είναι κάτι που όλοι πάνω κάτω γνωρίζουμε. αλλά ως γνωστόν δεν υπάρχει δυσκολότερο πράγμα από το να πουλάς τον εαυτό σου, κυρίως  σε κάποιον που ενδεχομένως να μην ξέρει το 80% από αυτά που εκπροσωπείς. άρα πρέπει να το βουλώσεις και να «κολυμπήσεις».  η απάντηση μου στην επίμαχη ερώτηση ξεκινάει κάπως έτσι «… indie βασικά», εκεί αντιλαμβάνεσαι μια απορία στο πρόσωπο, το σώζεις λίγο «ξέρεις alternative», το indie δεν το έχουν ακόμα αφομοιώσει σαν όρο, αν και με το «alternative» δεις δυσκολία, πετάς ένα «brit pop» και καθαρίζεις. οk, το κιθαριστικό μέρος τελείωσε, πάμε για τα δύσκολα. «…και  τίποτα electro-». εκεί όλοι στραβώνουν λες και τους είπες πως θα παίζεις σαμπλαρισμένους ήχους από τρίξιμο κιμωλίας στον πίνακα. σε διακόπτουν και με σηκωμένο φρύδι, σου λένε «κοίτα φίλε, το μαγαζί έχει έναν χαρακτήρα, δεν χωράει εδώ μέσα πριόνι κετς». έρχεσαι σε αμηχανία, πρέπει κάπως να το σώσεις, έχεις σχεδόν χάσει την δουλειά και τότε λες την μαγική λέξη «μην φανταστείς νταμπα-ντούμπα και τέτοια, όταν λέω ιλέκτρο εννοώ τύπου depeche mode, τι νόμιζες». στο άκουσμα της λέξης depeche mode όλα ησυχάζουν, η ανησυχία εγκαταλείπει το πρόσωπο και υπάρχει και πάλι αλληλοκατανόηση στον αέρα. anyway, απλά μου φαίνεται περίεργο που μερικοί δυσκολεύονται να καταλάβουν πως το electro- sth δεν παίζεται μόνο σε rave-party του U-MATIC και δεν το ακούνε πλέον τύποι με τσουλούφια, FRONT φούτερ και το LIFE radio μόνιμα στο ραδιόφωνο. βασικά αδυνατώ να καταλάβω  πώς γίνεται να ξεχωρίζεις το electro από το indie rock, το όλο θέμα αυτής της δεκαετίας δεν ήταν ότι επιτέλους αυτά τα δύο είδη εξομοιώθηκαν σε ένα ή κάνω λάθος. όπως και να έχει, τον τελευταίο καιρό έχω πήξει στο κιθαρόνι, είχα ανάγκη από ένα καλό ηλεκτρονικό δίσκο , όχι σαν την μαλακία το Passion Pit που το ακούς και είναι σαν να βρίσκεσαι σε lounge bar εξωγήινης φυλής, κάτι πιο βατό, που να θυμίζει εκείνη την «χρυσή» εποχή της electronica, τότε στα late 90s, με δισκάρες από Chemical Brothers, Underworld, Leftfield, Orbital, Death in Vegas, Dust Brothers και τα συναφή. και ήρθε το  καινούργιο Crystal Method για να γεμίσει το κενό, και με το παραπάνω.  με συμμετοχές από Peter Hook, Justin Warfield (από τους She Wants Revenge), Jason Lytle (Grandaddy) και άλλους  που δεν ξέρω, κρυστάλλινη παραγωγή, επικές μελωδίες, κοφτά beats, σκοτεινά διαλείμματα, και  dance ύμνους, το Divided by Night δεν είναι πάρα ένα electronica masterpiece, ωδή σε μια σκηνή πάνω στην οποία έχουν χτίσει τόσοι και τόσο πολύ τα τελευταία χρόνια, που έχει σχεδόν ξεχαστεί. Άψογο.

Kling To The Wreckage / Black Rainbows / Dirty Thirty

Advertisements

9 Σχόλια to “The Crystal Method – Divided by Night”

  1. petroulas clarck down(town) syndrome(or boredom and all his humans dancer friends) Μαΐου 22, 2009 στις 11:51 πμ #

    «σαμπλαρισμένους ήχους από τρίξιμο κιμωλίας στον πίνακα»
    axaxaxaxaxa….funny bunny…

  2. indieanajohn Μαΐου 22, 2009 στις 11:54 πμ #

    σ’άρεσε ε?

  3. petroulas clarck down(town) syndrome(or boredom and all his humans dancer friends) Μαΐου 22, 2009 στις 1:02 μμ #

    yeap…

  4. petroulas clarck down(town) syndrome(or boredom and all his humans dancer friends) Μαΐου 22, 2009 στις 1:04 μμ #

    oso mou aresei kai o freskos vasilikos sthn saltsa mou..
    nai xerw eimai tragikos..but i can’t help it..

  5. indieann Μαΐου 22, 2009 στις 2:39 μμ #

    απαπα, ούτε η Στελλα Λοϊζου τόσες κακες κριτικές, μωρ’ τι εισαι σύ, δισκο για δισκο δεν έχεις αφησει να μην τον έχεις απορρίψει (και το κακο ειναι ότι των passion pit -που ειναι όντως μετριοτατος- έχει ένα κομματα μια χαρά, που το λένε sleepyhead και το παιρνει η μπαλα μ’ αυτα που λες). Αμαρτία! 🙂

    ΥΓ. Αυτο το θέμα το έχω κι εγώ με την ερώτηση «τι μουσική ακους». Ποτε μια τόσο μικρή ερώτηση δεν απαιτει τόσο μεγάλη εξηγηση (ακομα και η θεωρία της σχετικότητας εξηγειται σε λιγοτερη ωρα γιατι όλοι ξέρουν τι ειναι η μάζα, η ταχυτητα του φωτός και η ενέργεια), ενω κανεις δεν ξέρει τι σημαινει indie, independent labels, alternative sound, lo-fi αισθητική, κλπ, κλπ κλπ. Πολλές άγνωστες λέξεις, πολλές άγνωστες λέξεις…Ευτυχως που δεν εξαρταται η δουλεια μου απο τέτοιες ερωτήσεις.!
    🙂

  6. indieanajohn Μαΐου 22, 2009 στις 2:43 μμ #

    όντως το sleepyhead είναι καλό «κομματα» (xixixi)… in a perverted kind of way.

  7. in/tv/dual Μαΐου 22, 2009 στις 8:42 μμ #

    Ε, πες και και συ ότι ακούς ‘καλή μουσική’ όπως λέει και ο Γκλέτσος για να ξεμπερδεύεις.
    ps1. Ξέχασες τους Meat Beat Manifesto και τους Bentley Rhythm Ace…
    ps2. Πρόσεξε λίγο με την κριτική στους Passion Pit,θα κατηγορηθείς για ανθελληνισμό, ο τραγουδιστής( με την ευρύτερη έννοια) είναι ο Michael Angelakos, τιμημένο παιδί της ελληνικής ομογένειας από το Μπόστον Μασατσούσετς.

  8. petroulas clarck down(town) syndrome(or boredom and all his humans dancer friends) Μαΐου 22, 2009 στις 9:28 μμ #

    ta sevh mou ston in/tv/dual…

  9. in/tv/dual Μαΐου 23, 2009 στις 4:44 μμ #

    @longest nickname ever
    Ανταποδίδω.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: