Αρχείο | Ιουνίου, 2009

Sometimes Even Smooth Criminals Die

26 Ιον.

p.s. RIP Farrah Fawcett *φωνούλα*

11 λόγοι που “δικαιολογούν” την απουσία σου από το live των Silversun Pickups στο Gagarin

25 Ιον.

fuck yeah

  • 8 και 50 σου χτύπησε την πόρτα η Megan Fox, με σκισμένα ρούχα και διάθεση για άγριο, βρώμικο, unconditional sex
  • Silversun Pickups είναι bffs σου, τους έχεις ακούσει άπειρες φορές να παίζουν στο γκαράζ του σπιτιού σου, δεν υπήρχε λόγος να στριμωχτείς με άλλους 450 στο Gagarin
  • σιχαίνεσαι τους Silversun Pickups, έχεις τυχαία μπει σε αυτό το site, βάζοντας sτο google “άγριο, βρώμικο σεξ – Megan Fox”. αρρωστάκι.
  • τραγούδαγες το Kissing Families για προθέρμανση στο σπίτι πριν το live και προσπαθώντας να «πιάσεις» τις ψιλές Brian Aubert στο ρεφρέν, έσπασαν οι φωνητικές σου χορδές και κατέληξες ταπεινωμένος στο νοσοκομείο
  • στο δρόμο για το Gagarin, έπεσες σε θύμα βιασμού μια ομάδας παράφρονων πακιστανών
  • στο δρόμο για το Gagarin μπήκες σε χρονολούπα και την ώρα της συναυλίας ταξίδεψες στα 90s οπότε και είδες το τελευταίο live των Nirvana
  • είσαι άστεγος και κωφάλαλος
  • δεν ακούς «ξένη» μουσική, είσαι ακροδεξιός και μπήκες τυχαία σε αυτό το blog βάζοντας στην αναζήτηση του google “βιασμός πακιστανών
  • νόμιζες πως η συναυλία είναι την επόμενη Τετάρτη. ηλίθιε, την επόμενη Τετάρτη είναι οι Bloc Party με τους Primal Scream. Geez
  • θεωρείς πως σε περίοδο οικονομικής κρίσης τα 25 ευρώ είναι πολλά για να δεις το καλύτερο live του καλοκαιριού   της χρονιάς της ζωής σου. για την ακρίβεια πιστεύεις πως θα έπρεπε να σε πληρώνουν για να πηγαίνεις στις συναυλίες. και αν γίνεται στο encore, εκεί που έχεις αρχίσει να κουράζεσαι, να κάθεσαι σε μια αναπαυτική πολυθρόνα και ένας κλώνος της Megan Fox (με σκισμένα ρούχα και διάθεση για άγριο, βρώμικο, unconditional sex) να σου κάνει foot massage μέχρι το τέλος.
  • μαζεύεις λεφτά για να πας στο rockwave.  (ok, that was a baaad joke)

σοβαρά τώρα, γιατί , γ ι α τ ί,  γ  ι  α  τ  ί    δ ε ν    ή ρ θ ε ς ;

Eject 2009: Pixies / Editors / Starsailor / White Lies

19 Ιον.

nαπό τους white lies πρόλαβα μόνο δύο τραγούδια, γιατί κάποιοι από το eject μάλλον θεώρησαν πως το να βάλεις μια από τις πιο πολυσυζητημένες αγγλικές μπάντες να παίξει πρώτη, με 100 άτομα και τον ήλιο να σε χτυπάει στο κεφάλι, αν πάντα έχεις καταφέρει να φύγεις μια ώρα νωρίτερα από την δουλειά σου και όλα αυτά σε περίοδο οικονομικής κρίσης (μικροαστική παρένθεση), είναι μια σοφή επιλογή. ή ένα είδος πρωτοπορίας. εκτός και αν θεώρησαν πως μια μπάντα που προκάλεσε δάκρυα στα μάτια μερικών εκατοντάδων καψουρindie πριν μερικά χρόνια, τραγουδώντας για μια γκόμενα που έχει τα μάτια του αλκοολικού πατέρα της (…), έχει να παρουσιάζει κάτι ενδιαφέρον εν έτη 2009. το live των starsailor θα ήταν υποφερτό, μόνο αν υπήρχαν vipers σε διάφορα σημεία γύρω στο γήπεδο, έτοιμοι να πυροβολήσουν με ενέσεις καφεΐνης όσους παραδίνονταν στις νωχελικές μελωδίες της μπάντας και στη δύναμη της βαρύτητας. αφού έπαιξαν όλες τις τυρένιες επιτυχίες τους και απέδειξαν πως πέρα από ενοχλητικά ευαίσθητοι είναι και χιουμορίστες (διασκευάζοντας Katy Perry), πήγαν στην ευχή του θεού ανοίγοντας το δρόμο για τους editors, που ήταν ο δεύτερος λόγος που πλήρωσα εισιτήριο. και αυτό γιατί τους είχα πετύχει στο λονδίνο όταν παρουσίαζαν το ντεμπούτο τους πριν αρκετά χρόνια και είχα μείνει μαλάκας. από τα καλύτερα live της ζωής μου. δεν ξέρω τι σκατά έχουν πάθει οι editors, θα έλεγα κατάθλιψη, αλλά αυτό το είχαν από πριν, πάντως το live τους ήταν τουλάχιστον απογοητευτικό. και αυτό φάνηκε από την πρώτη στιγμή που βγήκαν στη σκηνή και έπαιξαν ένα τραγούδι από το καινούργιο τους δίσκο, προκαλώντας αμηχανία σε όλους τους ταλαίπωρους που είχαν μαζευτεί περιμένοντας πως και πώς να ακούσουν λίγο δυνατή κιθάρα, μετά το μελοδραματικό σετ των starsailor. αντί αυτού, άκουσαν beats. και synthια. και electro pop (;). ναι καλά καταλάβατε. ο νέος δίσκος των editors θα είναι ηλεκτρονικός. τουλάχιστον 4 από τα κομμάτια του. το υπόλοιπο playlist του -ούτε 40λεπτου- live ήταν μέτριο, παίξανε 3-4 χιτάκια (Munich, Rats, An End Has A Start etc) άλλα όλα στεγνά, άδεια, με ντραμς που ακούγονταν ψεύτικα και μια ατμόσφαιρα παλιομοδίτικης new wave μπάντας. είμαι λίγο πιο αυστηρός απ’ ότι αξίζει στους editors και κυρίως στην φωνάρα του Tom Smith που live είναι περισσότερο επική από τον δίσκο, αλλά  είχα μέτρο σύγκρισης και περίμενα, έστω να μου θυμίσουν τον ενθουσιασμό που είχα νιώσει σ΄ εκείνη τη συναυλία στο λονδίνο. αντιθέτως μου θύμισαν τι σημαίνει αρπαχτή και συναυλία προώθησης ενός καινούργιου δίσκου. και εκεί που νόμιζες πως τίποτα δεν μπορεί να σώσει την βραδιά από την μάστιγα της μετριότητας έσκασαν οι θεοί. αγέραστοι, έπαιξαν ασταμάτητα για 80 λεπτά όλα όσα ήθελες να ακούσεις (σχεδόν ολόκληρο το Doolittle) θύμιζοντάς σε όλους πόσο γαμάτος  μπορεί να ακούγεται  ο συνδυασμός κιθάρα-ντραμς-μπάσο-φωνή, τους λόγους που έχουμε ξεσκίσει τους δίσκους τους   αλλά και  τους λόγους που αγαπήσαμε, αγαπάμε και θα αγαπάμε για πάντα αυτή τη μουσική. Σπουδαίοι πραγματικά

Όσοι πάτε σήμερα, κάντε προθέρμανση με αυτό το ενδιαφέρον remix στην κοματάρα των Royksopp, The Girl and the Robot

 

brilliant newcomers: When Saints Go Machine & Deastro

17 Ιον.

 δεν ξέρω ποιος το ξεκίνησε αυτό (*coughin*passion pit*coughin*), αλλά φέτος το καλοκαίρι όλα φαίνεται να περιστρέφονται γύρω από το electro-pop. εγώ προσωπικά έχω άπειρους κιθαριστικούς δίσκους που μπορώ να ακούσω και όταν πάω να τους βάλω, κάτι με σταματάει και επιστρέφω στον electro φάκελό μου. αν δεν μου είχε ξανασυμβεί κάτι τέτοιο μπορεί και να ανησυχούσα. η όλη φάση μου θυμίζει λίγο το καλοκαίρι του electro-clash (πότε ήταν αυτό, το 2003-4, δεν θυμάμαι), που οτιδήποτε κιθαριστικό θεωρούνταν τρελά ξεπερασμένο. για 3 μήνες. και φέτος κάπως έτσι θα γίνει, θα κατεβάσουμε δύο τρία giga από ντεμπούτα διαφόρων electro-hipsters και με τις πρώτες βροχές του φθινοπώρου θα έχουμε ξεχάσει το όνομά τους και θα επιστρέψουμε στις καλές μας θορυβώδεις και μίζερες κιθάρες. η έξαρση του electro pop σαφώς και επηρεάζει τις δισκογραφικές δυνάμεις ζήτησης και προσφοράς, όπως όλα τα hype βέβαια, αλλά το συγκεκριμένο είδος θεωρώ πως είναι λίγο χειρότερο στο τομέα αυτό. ο κάθε εναλλακτικός  μουστακαλής (ας χαρακτηρίσουμε ως «εναλλακτικούς μουστακαλήδες» τους απανταχού electro-popάδες αυτής της γης), παίρνει ξεχασμένα σαμπλάκια από 80s ή early 90s χιτάκια, προσθέτει βρωμιά και θόρυβο, πρόστυχα φωνητικά και ένα 00s όνομα για «μπάντα», βάζει και ένα φουτουριστικό brut-art εξώφυλλο και αυτό είναι, ούτε πρόβες, ούτε μπάντα, ούτε τίποτα, ένα καλό remix  πρόγραμμα, λίγο ταλέντο και μια σχετική μουσική παιδεία και ο δίσκος που θα συζητάνε όλα τα μπλογκ αύριο, είναι έτοιμος. να ξεκαθαρίσω πως αυτό δεν είναι κακό, απλά πρoκαλεί την λεγόμενη «υπερπροσφορά», κοινώς «σαβούρα», που σου τρώει χρόνο, σου χαλάει την διάθεση και ενδεχομένως να σου κοστίσει την ακρόαση ενός πραγματικά καλού δίσκου. αν και έχω καταλήξει πως τις καλύτερες electro-περιπτώσεις τις πετυχαίνεις σε περιόδους κιθαριστικής έξαρσης -τότε είναι που ξεπετάγονται τα electro διαμάντακια, σαν ανάσα δροσιάς στην ξηρασία του guitar distortion (θέλω λίγα δευτερόλεπτα να σκεφτώ αυτό που είπα…) (…) (…ok, I m back)… μετά από ατέλειωτες ώρες ακρόασης και απανωτών delete της τελευταίας περιόδου, σας προτείνω ανεπιφύλακτα τα ντεμπούτα των Deastro (Moondagger) που είναι σαν να έχεις βουτήξει τους new order σε μια πισίνα με lsd και αμέσως μετά τους έχεις εκσφενδονίσει στο διάστημα και τους When Saints Go Machine (Τen Make a Face), που μου θυμίζουν τις ηλεκτρονικές στιγμές των Bloc Party με ανεβασμένο τον δείκτη ευφυίας ή την electro pop έκδοση των TV on the Radio. εκπληκτικοί δίσκοι, που δεν θα λιώσουν σαν παγωτά στα φθινοπωρινά πρωτοβρόχια (… )…

Deastro – Greens, Grays, And Nordics When Saints Go Machine – New Elvis

 

Αποκλειστικό: Συνέντευξη Violated Ponytales!

12 Ιον.

vptχτες,  ήταν μάλλον η τυχερή μου βραδιά καθώς πέτυχα τους περίφημους Violated Ponytales σε μία από τις «μυστικές» και σπάνιες εμφανίσεις τους σε κάποιο  (τελειωμένο) μπαρ των προαστίων. αν και είμαι σίγουρος πως οι περισσότεροι από εσάς γνωρίζουν τι εστί Violated Ponytales, να ενημερώσω τους errr… άσχετους, πως η συγκεκριμένη μπάντα  αποτελεί το κοινό μυστικό της αθηναϊκής indie σκηνής, όλοι τους ξέρουν αλλά κανένας δεν μιλάει γι’ αυτούς, ενώ όσοι δεν τους έχουν ακούσει προσπαθούν να βρουν τις περιζήτητες κασέτες που κυκλοφορούν από χέρι σε χέρι με D.I.Y. ηχογραφήσεις τους. oι Violated Ponytales είναι 3, ονόματα δεν γνωρίζω, μια φωνή, μια ακουστική κιθάρα και ένα πιάνο και παίζουν διασκευές σε αγαπημένα τους κομμάτια.  δεν έχουν σελίδα στο myspace, δεν έχουν blog, ούτε facebook, γενικά δεν έχουν τίποτα που να τους συνδέει με τον έξω κόσμο πέρα από την μουσική τους, που και αυτή είναι δυστυχώς δυσεύρετη. περίεργοι, λιγομίλητοι και αντικοινωνικοί (στα όρια της αγοραφοβίας) εμφανίζονται χωρίς την παραμικρή προειδοποίηση σε suburban στέκια, σε στοές, σε υπόγειες διαβάσεις, σε εγκαταλελειμμένα σπίτια, στήνουν τα όργανά τους και παίζουν, άλλες φορές με 5 άλλες με 20 και άλλες με κανέναν ακροατή. χτες, μετά το τέλος της συναυλίας  και αφού είχα μείνει μαλάκας, τους προσέγγισα με σκοπό να μου απαντήσουν σε μερικές ερωτήσεις. δέχτηκαν μετά από αρκετό μπλα-μπλα και αφού τους κέρασα το ακριβότερο malt του μαγαζιού.

Τι σημαίνει το όνομα σας;

Δεν είναι ξεκάθαρο το όνομα της μπάντας. Άλλες φορές το γράφουμε σαν Violated Ponytales, άλλες σαν Violated Ponytails. Αναλόγως την διάθεσή μας.

Tι είδος μουσική παίζετε, πως θα την περιγράφατε στο myspace (αν είχατε);

Μουσική για Βιασμένα Πόνυ ή Μουσική για Βιασμένες Αλογοουρές.

Γιατί δεν ασχολείστε με την προώθηση της μπάντας σας, με όσα μέσα διαθέτετε, όπως κάνουν όλοι;

Γιατί προτιμάμε τα κοκκινισμένα μάτια από τον καπνό του τσιγάρου στις πρόβες παρά από την αποχαύνωση μπροστά σε μια οθόνη ενός υπολογιστή.

Ποια είναι το αγαπημένο σας cover song?

Αυτή τη περίοδο το Bad Things του Jace Everett από το True Blood.

Που θα θέλατε να γίνει το επόμενό σας live?

Σε ένα ασανσέρ πολυκατοικίας. Αν και μας δυσκολεύει το πιάνο. Σκεφτόμαστε για το συγκεκριμένο live να το αντικαταστήσουμε με αρμόνιο. Έχει ένα πολύ καλό ο ξάδερφος μου, μάλλον θα το δανειστούμε. …αν δεν το χρειάζεται στο νηπιαγωγείο.

(γελάω)… (με κοιτάνε σοβαροί)… (fuck, το εννοούσαν)… (αλλάζω θέμα)

Ποιο είναι το χειρότερο που σας έχει συμβεί κατά την διάρκεια κάποιου live;

Όταν παίζαμε κοντά σε μια πλατεία και δίπλα μας άρχιζε να παίζει ένα συγκρότημα ινδιάνων. στην αρχή ενθουσιαστήκαμε, σκεφτήκαμε ότι θα μπορούσε να δώσει μια ethnic πινελιά στο live, μέχρι που αντιληφθήκαμε πως έπαιζαν playback. Το βρήκαμε πολύ lame αυτό. μια «κίτρινη» version των Milly Vanilly.

Και το καλύτερο;

Μια βραδιά που παίζαμε σε μια στοά και ένας μεταμφιεσμένος elvis μας έσφιξε τα χέρια μετά την συναυλία. το βρήκαμε σημαδιακό. σχεδόν ποιητικό.

Γιατί κρατάτε τόσο χαμηλό το προφίλ σας, δεν θέλετε να γίνεται περισσότερο γνωστοί;

O πιανίστας μας είναι αγοραφοβικός. αν μαζέψουμε παραπάνω από 20 άτομα σε συναυλία,  υπάρχει κίνδυνος να καταρρέυσει στην σκηνή. είναι θέμα υγείας.

Και κάτι τελευταίο. Έχετε περισσότερη πέραση στις γυναίκες ως μπάντα;

Ναι, μας είχε προτείνει μια fan ομαδικό σεξ αλλά αρνηθήκαμε. Η σκέψη του να βλέπουμε ο ένας τον άλλον γυμνό μας προκαλεί ξεκαρδιστικά γέλια.

Έπεισα τους Violated Ponytales να μου δώσουν ένα δείγμα της δουλειάς τους. Κατεβάστε την διασκευή τους σε ένα b-side των Madrugada και κρίνετε από μόνοι σας.

Moby – Wait For Me

11 Ιον.

βαρετός δρόμοςπροσπαθώ να σκεφτώ τι θα μπορούσε να είναι πιο βαρετό από το νέο δίσκο του moby – wait for me. μια πολύωρη αναμονή σε ουρά του ίκα; 35 send / receive το λεπτό στο email του γραφείου μου; η 25η έκθεση αλουμίνιου; το playlist του rock fm; τα μπλογκς των πολιτικών; το να παραγγέλνεις perrier σ’ένα cocktail μπαρ; το γερμανικό νούμερο στη σκοπιά; o θάνατος; ο βαρετός; ο «πιο βαρετός και από τον βαρετό»; Ο «πιο βαρετός πεθαίνεις»; η ambient; η αποχή από το σεξ; η μέρα της μαρμότας? το καλοκαίρι στην αθήνα; το οχτάωρο; το 3ο encore σε συναυλία των Animal Collective; η silent disco; το πλύσιμο των πιάτων; η γκρίνια στο λεωφορείο; ο χριστιανισμός; η συζήτηση για το μακεδονικό; η αργία που πέφτει Σάββατο; η έκδοση μη μεταναστευτικής βίζας; το φαγητό του νοσοκομείου; τα support στις ελληνικές συναυλίες; o φίλιππος πλιάτσικας; η Sinéad O’Connor; o φίλιππος πλιάτσικας και η Sinéad O’Connor; αυτοί που θα πληρώσουν λεφτά για να δούνε τον φίλιππο πλιάτσικα και την Sinéad O’Connor; το λάιβ του Μichael Bolton; τα poke στο facebook; τα links; τα desktop με ηλιοβασιλέματα; o διάλογος : «τι κάνεις – καλά – πως πάει – καλά – εσύ – καλά μωρέ, εδώ»; οι δευτέρες; η ζωή μου τέτοιες ώρες; η 25η έκθεση αλουμίνιου; ωχ, αυτό το ξανάγραψα. Ok, boring.

«Χαμός σήμερα στους Horrors!»

9 Ιον.

the horrors

  • χαμός θα γίνει αύριο στους Horrors
  • λες ε;
  • ε ναι. ο καλύτερος δίσκος της χρονιάς, το πιο hot όνομα στην indie σκηνή…
  • …και 25 ευρώ εισιτήριο!
  • όντως για Horrors τα 25 είναι ψίχουλα φίλε!
  • ε ναι! αν αρχίσουν πάλι να παραπονιούνται ότι είναι ακριβό το εισιτήριο, θα είναι μαλάκες!
  • ε ναι, να πάνε να γαμηθούν!
  • ε ναι!
  • εσύ πήρες εισιτήριο?
  • όχι ρε, έχω τον Μήτσο, που ξέρει τον Παύλο, που είναι αδερφός της πρώην γκόμενας του πορτιέρη. εσύ;
  • και γω, έχω κονέ τον ηχολήπτη, είμασταν συμμαθητές στο λύκειο με τον ξάδερφό του.
  • καλή- φάαας…
  • I know…