brilliant newcomers: When Saints Go Machine & Deastro

17 Ιον.

 δεν ξέρω ποιος το ξεκίνησε αυτό (*coughin*passion pit*coughin*), αλλά φέτος το καλοκαίρι όλα φαίνεται να περιστρέφονται γύρω από το electro-pop. εγώ προσωπικά έχω άπειρους κιθαριστικούς δίσκους που μπορώ να ακούσω και όταν πάω να τους βάλω, κάτι με σταματάει και επιστρέφω στον electro φάκελό μου. αν δεν μου είχε ξανασυμβεί κάτι τέτοιο μπορεί και να ανησυχούσα. η όλη φάση μου θυμίζει λίγο το καλοκαίρι του electro-clash (πότε ήταν αυτό, το 2003-4, δεν θυμάμαι), που οτιδήποτε κιθαριστικό θεωρούνταν τρελά ξεπερασμένο. για 3 μήνες. και φέτος κάπως έτσι θα γίνει, θα κατεβάσουμε δύο τρία giga από ντεμπούτα διαφόρων electro-hipsters και με τις πρώτες βροχές του φθινοπώρου θα έχουμε ξεχάσει το όνομά τους και θα επιστρέψουμε στις καλές μας θορυβώδεις και μίζερες κιθάρες. η έξαρση του electro pop σαφώς και επηρεάζει τις δισκογραφικές δυνάμεις ζήτησης και προσφοράς, όπως όλα τα hype βέβαια, αλλά το συγκεκριμένο είδος θεωρώ πως είναι λίγο χειρότερο στο τομέα αυτό. ο κάθε εναλλακτικός  μουστακαλής (ας χαρακτηρίσουμε ως «εναλλακτικούς μουστακαλήδες» τους απανταχού electro-popάδες αυτής της γης), παίρνει ξεχασμένα σαμπλάκια από 80s ή early 90s χιτάκια, προσθέτει βρωμιά και θόρυβο, πρόστυχα φωνητικά και ένα 00s όνομα για «μπάντα», βάζει και ένα φουτουριστικό brut-art εξώφυλλο και αυτό είναι, ούτε πρόβες, ούτε μπάντα, ούτε τίποτα, ένα καλό remix  πρόγραμμα, λίγο ταλέντο και μια σχετική μουσική παιδεία και ο δίσκος που θα συζητάνε όλα τα μπλογκ αύριο, είναι έτοιμος. να ξεκαθαρίσω πως αυτό δεν είναι κακό, απλά πρoκαλεί την λεγόμενη «υπερπροσφορά», κοινώς «σαβούρα», που σου τρώει χρόνο, σου χαλάει την διάθεση και ενδεχομένως να σου κοστίσει την ακρόαση ενός πραγματικά καλού δίσκου. αν και έχω καταλήξει πως τις καλύτερες electro-περιπτώσεις τις πετυχαίνεις σε περιόδους κιθαριστικής έξαρσης -τότε είναι που ξεπετάγονται τα electro διαμάντακια, σαν ανάσα δροσιάς στην ξηρασία του guitar distortion (θέλω λίγα δευτερόλεπτα να σκεφτώ αυτό που είπα…) (…) (…ok, I m back)… μετά από ατέλειωτες ώρες ακρόασης και απανωτών delete της τελευταίας περιόδου, σας προτείνω ανεπιφύλακτα τα ντεμπούτα των Deastro (Moondagger) που είναι σαν να έχεις βουτήξει τους new order σε μια πισίνα με lsd και αμέσως μετά τους έχεις εκσφενδονίσει στο διάστημα και τους When Saints Go Machine (Τen Make a Face), που μου θυμίζουν τις ηλεκτρονικές στιγμές των Bloc Party με ανεβασμένο τον δείκτη ευφυίας ή την electro pop έκδοση των TV on the Radio. εκπληκτικοί δίσκοι, που δεν θα λιώσουν σαν παγωτά στα φθινοπωρινά πρωτοβρόχια (… )…

Deastro – Greens, Grays, And Nordics When Saints Go Machine – New Elvis

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: