Archive | Αύγουστος, 2009

Ξέρω Τι Δεν Άκουσες Φέτος Το Καλοκαίρι (και καλά έκανες)

31 Αυγ.

είχα φορτώσει το mp3 μου με άπειρα πράγματα για τις διακοπές. ελάχιστα ξεχώρισα. είχα φάει και αυτό το κόλλημα με το electro φάσμα, για μια περίοδο δεν μπορούσα να ακούσω κάτι χωρίς σίνθι και βρωμόμπιτο, είχα αρχίσει να ανησυχώ. όχι πως μου πέρασε τελείως αλλά τώρα που το καλοκαίρι σβήνει σιγά σιγά σαν την δίψα με μια παγωμένη μπύρα, οι μίζερες παραμορφωμένες κιθάρες, τα βαριά μπάσα και τα καταθλιπτικά φωνητικά μου φτιάχνουν περισσότερο τη διάθεση. τα αναζητώ με περισσότερο πάθος για την ακρίβεια. κάνοντας μια ανασκόπηση λοιπόν στα όσα άκουσα το καλοκαίρι οφείλω να κάνω τις εξής παρατηρήσεις:

ο δίσκος των Bombay Bicycle Club δεν νομίζω πως ανταπεξέρχεται στο hype, θεωρώ πως είναι αδύναμος, κουραστικός και επαναλαμβανόμενος με 2-3 φωτεινές εξαιρέσεις. πέρα από τα  singles, το κομμάτι που μου έκανε τρομερή εντύπωση ήταν το πρώτο, το εκπληκτικό Εmergency Contraception Blues, fuckin dynamite, τρελό ξενέρωμα η συνέχεια, περιμένεις να ανατιναχτεί το κεφάλι σου και τελικά, κάπου στη μέση σε παίρνει ο ύπνος πάνω στην αναμονή.

βαρέθηκα απελπιστικά με τους There Will Be FireWorks αν και τους θεωρώ τίμιους γιατί τα παλικάρια στο λένε : «θα υπάρξουν πυροτεχνήματα«, το «πότε» δεν το ξεκαθαρίζουν, σίγουρα πάντως δεν εννοούν κατά την διάρκεια της ακρόασης του δίσκου τους.

δεν θα πω πως ο δίσκος του Patrick Wolf – Bachelor είναι μια indie-queer αυτιστική μαλακία, αυτό εννοείται, θα κάνω όμως την έκπληξη και θα ομολογήσω πως μου άρεσε πάρα πολύ το σινγκλάκι,  Hard Times.

μίσησα το νέο δίσκο των Stellastarr – Civilized, γεγονός αναμενόμενο, καθώς χωρίς συγκεκριμένο λόγο τους μισώ αυτούς, πάντα τους μισούσα, είναι το όνομα του με αυτά τα διπλά L και R και το «*» (τι μαλακιά είναι αυτό το αστεράκι, εκνευρίζομαι), είναι η αίσθηση τρομερής κούρασης που αποπνέει απ’ όλα τα κομάτια τους, λες και το παλεύουν ρε παιδί μου να παίξουν παπάδες στις κιθάρες, να βγάλουν τα τρελά φωνητικά και τις απίστευτες μελωδίες και το μόνο που τελικά καταφέρνουν είναι να θυμίζουν ανέμπνευστες στιγμές των Interpol και των Εditors (έλα κοπλιμέντο ήταν αυτό).

o πολυαναμενόμενος δίσκος των Simian Mobile Disco ακούγεται μόνο αν τα σαββατόβραδα στα πάρτις το μουστάκι σου  είναι μονίμως πασαλειμένο με κοκαϊνη, αν δεν είναι Σεπτέμβρης και δεν σε περιμένει ένας βαρύς και απίστευτα βαρετός χειμώνας, αν δεν νιώθεις αμήχανα με τον χορό, τα ιδρωμένα t-shirts και τις σούπερ γκόμενες που σε κοιτάνε με το βλέμμα «φύγε απο μπροστά μου σιχαμερή βδέλα, δεν βλέπεις ότι χορεύω?», αν μπορείς να καταλάβεις για ποιο λόγο το Audacity of Huge δεν έχει γίνει massive επιτυχία με την κακή όμως, την κάκιστη έννοια, αυτή που θα μπορούσε να κάνει το κομμάτι το ιδανικό μουσικό χαλί για τις ανταποκρίσεις της κάθε τρελής αδερφής-ανταποκρίτριας-δημοσιογράφου του σταρ στα καυτά μυκονιάτικα μπαρς και τέλος αν έστω για μια φορά στη ζωή σου έχεις ξεστομίσει την εξής φράση: «κάθε μέρα κι άλλο party!«. ή αν έστω το έχεις σκεφτεί. πάντως τα κομμάτια με την Βeth Ditto (Cruel Intentions) και τον  Αlex Taylor από τους Hot Chip τα σπάνε. ε, ναι, και αυτό με τον Jamie Lidell. και αυτό με τους Telepathe. ok σκάω.

διασκεδάζω απίστευτα με τα reviews των ελληνικών new rawk εντύπων. (το «καλά διαβάζεις ελληνικά περιοδικά» θα ήταν μια καλή ερώτηση που δεν θα ήμουν διατεθιμμένος να απαντήσω αυτή τη στιγμή). τα μισα απο αυτά αφορούν κυκλοφορίες που είναι ήδη ξεπερασμένες την περίοδο που δημοσιεύεται το περιοδικό και τα άλλα μισά αφορούν κυκλοφορίες που δεν αφορούν κανέναν. το πιο αστείο της υπόθεσης είναι οι δίσκοι του μήνα και γενικά οι «5άστερες» κριτικές, εκεί πέφτει το τρελό γέλιο. και έκανα όλο αυτό το πρόλογο για να καταλήξω σε έναν διθύραμβο που είχα διαβάσει για τον ομώνυμο δίσκο των Stonephace, τον οποίο εννοείται πως «τον είχα ακούσει» 3 μήνες πιο πριν. και βάζω εισαγωγικά γιατί ο δίσκος δεν ακούγεται. μάλλον λάθος, εγώ δεν μπορώ να τον ακούσω. όχι γιατί ο δίσκος είναι κακός (πιο πιθανό είναι να είμαι εγώ ένας απαίδευτος άμουσος βλάκας), μπορεί για το είδος του να θεωρείται αριστούργημα. αλλά for fucks sake, that thing was… jazz. fuckin jazz m8. είναι λες και διαβάζεις metal hammer και σου έχει αποθεωτική κριτική για το Primary Colours των Horrors. άντε εξήγησε εσύ στον κάθε καβλωμένο μέταλο γιατί αξίζει να δώσει προσοχή σε έναν τέτοιο κιθαριστικό δίσκο… και νταξει, ok το Stonephace δεν είναι τελείως jazz, είναι jazz με ντραμενμπείς προεκτάσεις που θυμίζει καμένες στιγμές των Portishead και εμπνευσμένες στιγμές των Gotan Project. woa, quite a catch! πραγματικό διαμάντι. το ακούς και ασπρίζουν οι τρίχες σου, φτάνεις τα 40, καθισμένος στην πολυθρόνα, δίπλα στην γεμάτη βιβλιοθήκη, αναπολώντας τα νιάτα σου, τότε που ήσουν στο ψάξιμο και διάβαζες alternative μουσικά περιοδικά, γραμμένα από ανθρώπους που ένιωθαν τον παλμό σου.

φακιν ντικ-τσίκενς.

Close Encounters of the Third Kind at Bryant Park

30 Αυγ.

το Bryant Park βρίσκεται στο midtown του Μanhattan και ήταν μια πραγματικά ευχάριστη παρένθεση μετά απο κανα δίωρο περπάτημα με το στυλ του τουρίστα (κεφάλι πάνω / μάτια γουρλωμένα) στην χαοτική 5η λεωφόρο την πρώτη μέρα στην Νέα Υόρκη. γαμάτο πάρκο, εκπληκτικό σημείο ανάμεσα σε ουρανοξύστες, τελείως laid back διάθεση, τραπεζάκια και καρέκλες ελεύθερες για όλους, 13.00 το μεσημέρι και ήταν γεμάτο από κόσμο που τρωγω-έπινε σαν να ήταν κυριακή. εκεί κάθε καλοκαίρι λαμβάνει χώρο το HBO Bryant Park Summer Film Festival, όπου προβάλλονται γνωστές και αγαπημένες ταινίες του παλιού καλού αμερικανικού κινηματογράφου. με ασφαλώς δωρεάν είσοδο και ώρα συνάντησης την δύση του ηλίου, μαζεύονται μερικές εκατοντάδες νεοϋορκέζοι, με τις πετσέτες και τα καλαθάκια του πικ νικ και αράζουν για να δούνε το ταινιάκι τους. την ημέρα που πήγα εγώ έπαιζε το Close Encounters of the Third Kind, φανταστείτε τα sci-fi σπιλμπεργκικά καλούδια σε συνδυασμό με το φουτουριστικό τοπίο απο φωτισμένους ουρανοξύστες γύρω γύρω. απίστευτο σκηνικό. πήγα 7 το βράδυ με σκοπό να βρω καλή θέση και ήρθα αντιμέτωπος με αυτό.

wow. δεν υπήρχε ούτε τετραγωνικό εκατοστό ελεύθερο, μιαμιση ώρα πριν την δύση του ήλιου. εμ φίλε μου, στο μανχάταν είσαι δεν είσαι στο θερινό της ηλιούπολης και το event διοργανώνεται από την HBO όχι από τον ΣΚΑΙ… τώρα ναι, μου φαίνεται λογικό. τότε δεν είχα και πολύ μυαλό για να σκέφτομαι διάφορα, βασικά προσπαθούσα κυρίως να συνειδητοποιήσω ότι επιτέλους, μετά από τόσα χρόνια, τόση προσπάθεια και τόση αναμονή ήμουν στην Νέα Υόρκη. το ξέρω, μπορεί να ακούγομαι σαν την σοφία καρβέλα στους 31 Δρόμους (wow, did i just say that?) αλλά για μένα, αυτό το ταξίδι ήταν κάτι παραπάνω απο «διακοπές».  κάτι σαν όνειρο ζωής, σαν κατόρθωμα *violins playin*.

η αλήθεια είναι ότι περισσότερο κοίταζα τους ουρανοξύστες γύρω μου που άστραφταν σαν διαστημόπλοια παρά την ταινία. με το «Shake me… oh shake me…Skyscraper» καρφωμένο στο μυαλό μου.

Νew York Fuckin’ Loved Me

29 Αυγ.

bugs bunny

κάποιος έπεσε στο μπλογκ ψάχνοντας πληροφορίες για το Post Vacation Syndrome, ένιωσα πολύ ωραία με την σκέψη πως θα είναι αρκετά απελπισμένος αυτή την περίοδο ωστέ να ψάχνει στο ίντερνετ για να δει τί του συμβαίνει, άσε που συγκινηθήκα γιατι το ποστ για το post  vacation syndrome ήταν το πρώτο που έγραψα πέρσι, τέτοια εποχή. παρεπιμπτόντως χρόνια πολλα indieanapolis. βρίσκομαι σε φάση προσαρμογής, πέρα από το ότι πρέπει να αντιμετωπίσω το γεγονός ότι απο δευτέρα θα δουλέυω, είναι και αυτό το γαμημένο jet lag που δεν λέει να με αφήσει ήσυχο, το μάτι μου γαρίδα στις 4 τα ξημερώματα, όλη τη μέρα νιώθω σαν ψάρι, έχω και μια γρίπη (όχι «ΤΗΝ ΓΡΙΠΗ«) που μου έχει γαμήσει το σύστημα, κλείνω τα μάτια και βλέπω δρόμους και κτίρια, προσπαθώ να βάλω σε τάξη όσα  είδα, άκουσα και έζησα σε αυτή την απίστευτη πόλη, προς το παρόν τα πάντα παίζουν άναρχα στο κεφάλι μου, θα προσπαθήσω να τα ταξινομήσω και να σας τα διηγηθώ με σιχαμερές λεπτομέρειες, όχι βέβαια σε ένα ποστ (θα πρέπει να γράφω για ώρες), αλλά με συνεχή updates, θα ανοίξω μια ξεχωριστή κατηγορία για να μην μπερδεύεστε, η οποία μεταξύ άλλων θα περιέχει: review για το συγκλονιστικό live της επίσημης παρουσίασης του Hospice των Antlers, review για το live των Phenomenal Handclap Band (με πολλές sssexy φωτογραφίες),  σχολιασμό της indie rock κοινότητας του Manhattan, celebrity spotting (ναι είδα και έναν διάσημο) και άλλα πολλά, πάρα πόλλα, σιγά σιγά, έχουμε χρόνο.

A, αν θέλετε πατήστε και σε αυτή την πολύ χαριτωμένη φωτό που έβγαλα στην China Town, για να κατεβάσετε το Οnly a Fool, μια κομματάρα από μια μπάντα που ανακάλυψα πρόσφατα και έχω φάει τρελό κόλλημα. Freeland λέγονται και ο δίσκος τους γαμάει.

15 Αυγ.

so this is it. μιλάμε από σεπτέμβρη, παίζει να έχω αρκετά να σας πω. καλά να περάσετε ό,τι και αν κάνετε.

Future Of the Left + Murder by Death live in Athens? fffuck yeah!!!

15 Αυγ.

και εκεί που έλεγα πως η 31η αυγούστου (πρώτη μέρα στη δουλειά) θα ήταν η κατάλληλη ημερομηνία για να αυτοκτονήσω, μαθαίνω για το λάιβ των Murder By Death στο Αν την 1η του σεπτέμβρη (προπώληση 16 ταμείο 20).

wow!

λέω ok θα το αναβάλλω για την τρίτη. χαζεύω τηλεόραση, πέφτω στο mtv και μαθαίνω πως οι Future of the Left θα είναι support στους MGMT στο Γκάζι στις 8 του μηνός. (40 προπώληση / 45 ταμείο)

wooow!

ε μετά βάλε και τις νύχτες πρεμίερας, πάει τον φάγαμε τον σεπτέμβρη.

we will survive.

ps. οι FUTURE OF THE LEFT στην Αθήνα; how unbelievably unconditionally cool is that?

Raise it Up

14 Αυγ.

έλειπα μια βδομάδα, είχα πάει πήλιο, έμενα στο σπίτι του φίλου ένος φίλου μιας φίλης, γούσταρα, το πήλιο είναι και γαμώ, πάντα νόμιζα πως ήταν μέρος για 30sthingers πρώην αναγνώστες του nitro που κάνουν την indie επανάστασή τους στα γεράματα, μάλλον δεν είναι έτσι, εκτός και αν έχω γεράσει τόσο, αν και δεν διάβαζα ποτέ νίτρο, σχεδόν, δεν ξέρω, τι να πω, η φάση μου θύμισε την ικαρία που είχα πάει πέρσι, γκρουβάλια στα πιο ανύποπτα σημεία, σε κάτι κατσικόχωρα στο πουθενά, παρέα με την μαστουρωμένη απο την φύση αύρα τους, την ξεπερασμένη τους ιδεολογία και την πανομοιότυπη φολκοριτέ τέχνη τους, αλήθεια γιατί πρέπει όλoι οι γκρούβαλοι να παράγουν τέχνη ;  την ίδια τέχνη, λες και όλοι αποφοίτησαν απο το ίδιο χίπικο εργαστήριο, πού απευθύνονται όλα αυτά που φτιάχνουν πέρα από τους όμοιούς τους;  και αν είναι όντως έτσι γιατί ένας γκρούβαλος να αγοράσει την τέχνη κάποιου άλλου γκρούβαλου αφού μπορεί εύκολα να την φτιάξει και μόνος του, anyway, γαμώ το πήλιο, βουνό και θάλασσα σε απόσταση αναπνοής, καλό φαί και τσίπουρο, καθαρός αέρας, αστέρια και ήλιος, πράσινο και γαλάζιο, ευλογημένο μέρος, άκουσα αρκετά πράγματα στις διαδρομες με το αυτοκίνητο, το καινούργιο των Arctic Monkeys απαιτεί το σεβασμό μας, μπράβο στα παιδιά, ομολογώ πως δεν περιμένα τέτοια εξέλιξη από μια μπάντα που μεγάλωσε την περίοδο που η brit-bop παρήκμαζε, κάπου διάβασα πως ακούγεται σαν οι Last Shadow Puppets να συνάντησαν τους QOTSA, συμφωνώ απόλυτα, αλλά η κομματάρα που έπαιξε στο repeat είναι το Rabbit Heart (Raise It Up) των Florence and The Machine σε Lionheart Mix, απίστευτο κομμάτι αν και η συγκεκριμένη μου σπάει και λίγο τα @@. αυτά, κάθομαι και αύριο και ξανά στο δρόμο. στον αέρα αυτή τη φορά. μιλάμε.

Noisettes – When You Were Young (Killer’s Cover)

7 Αυγ.