Ξέρω Τι Δεν Άκουσες Φέτος Το Καλοκαίρι (και καλά έκανες)

31 Αυγ.

είχα φορτώσει το mp3 μου με άπειρα πράγματα για τις διακοπές. ελάχιστα ξεχώρισα. είχα φάει και αυτό το κόλλημα με το electro φάσμα, για μια περίοδο δεν μπορούσα να ακούσω κάτι χωρίς σίνθι και βρωμόμπιτο, είχα αρχίσει να ανησυχώ. όχι πως μου πέρασε τελείως αλλά τώρα που το καλοκαίρι σβήνει σιγά σιγά σαν την δίψα με μια παγωμένη μπύρα, οι μίζερες παραμορφωμένες κιθάρες, τα βαριά μπάσα και τα καταθλιπτικά φωνητικά μου φτιάχνουν περισσότερο τη διάθεση. τα αναζητώ με περισσότερο πάθος για την ακρίβεια. κάνοντας μια ανασκόπηση λοιπόν στα όσα άκουσα το καλοκαίρι οφείλω να κάνω τις εξής παρατηρήσεις:

ο δίσκος των Bombay Bicycle Club δεν νομίζω πως ανταπεξέρχεται στο hype, θεωρώ πως είναι αδύναμος, κουραστικός και επαναλαμβανόμενος με 2-3 φωτεινές εξαιρέσεις. πέρα από τα  singles, το κομμάτι που μου έκανε τρομερή εντύπωση ήταν το πρώτο, το εκπληκτικό Εmergency Contraception Blues, fuckin dynamite, τρελό ξενέρωμα η συνέχεια, περιμένεις να ανατιναχτεί το κεφάλι σου και τελικά, κάπου στη μέση σε παίρνει ο ύπνος πάνω στην αναμονή.

βαρέθηκα απελπιστικά με τους There Will Be FireWorks αν και τους θεωρώ τίμιους γιατί τα παλικάρια στο λένε : «θα υπάρξουν πυροτεχνήματα«, το «πότε» δεν το ξεκαθαρίζουν, σίγουρα πάντως δεν εννοούν κατά την διάρκεια της ακρόασης του δίσκου τους.

δεν θα πω πως ο δίσκος του Patrick Wolf – Bachelor είναι μια indie-queer αυτιστική μαλακία, αυτό εννοείται, θα κάνω όμως την έκπληξη και θα ομολογήσω πως μου άρεσε πάρα πολύ το σινγκλάκι,  Hard Times.

μίσησα το νέο δίσκο των Stellastarr – Civilized, γεγονός αναμενόμενο, καθώς χωρίς συγκεκριμένο λόγο τους μισώ αυτούς, πάντα τους μισούσα, είναι το όνομα του με αυτά τα διπλά L και R και το «*» (τι μαλακιά είναι αυτό το αστεράκι, εκνευρίζομαι), είναι η αίσθηση τρομερής κούρασης που αποπνέει απ’ όλα τα κομάτια τους, λες και το παλεύουν ρε παιδί μου να παίξουν παπάδες στις κιθάρες, να βγάλουν τα τρελά φωνητικά και τις απίστευτες μελωδίες και το μόνο που τελικά καταφέρνουν είναι να θυμίζουν ανέμπνευστες στιγμές των Interpol και των Εditors (έλα κοπλιμέντο ήταν αυτό).

o πολυαναμενόμενος δίσκος των Simian Mobile Disco ακούγεται μόνο αν τα σαββατόβραδα στα πάρτις το μουστάκι σου  είναι μονίμως πασαλειμένο με κοκαϊνη, αν δεν είναι Σεπτέμβρης και δεν σε περιμένει ένας βαρύς και απίστευτα βαρετός χειμώνας, αν δεν νιώθεις αμήχανα με τον χορό, τα ιδρωμένα t-shirts και τις σούπερ γκόμενες που σε κοιτάνε με το βλέμμα «φύγε απο μπροστά μου σιχαμερή βδέλα, δεν βλέπεις ότι χορεύω?», αν μπορείς να καταλάβεις για ποιο λόγο το Audacity of Huge δεν έχει γίνει massive επιτυχία με την κακή όμως, την κάκιστη έννοια, αυτή που θα μπορούσε να κάνει το κομμάτι το ιδανικό μουσικό χαλί για τις ανταποκρίσεις της κάθε τρελής αδερφής-ανταποκρίτριας-δημοσιογράφου του σταρ στα καυτά μυκονιάτικα μπαρς και τέλος αν έστω για μια φορά στη ζωή σου έχεις ξεστομίσει την εξής φράση: «κάθε μέρα κι άλλο party!«. ή αν έστω το έχεις σκεφτεί. πάντως τα κομμάτια με την Βeth Ditto (Cruel Intentions) και τον  Αlex Taylor από τους Hot Chip τα σπάνε. ε, ναι, και αυτό με τον Jamie Lidell. και αυτό με τους Telepathe. ok σκάω.

διασκεδάζω απίστευτα με τα reviews των ελληνικών new rawk εντύπων. (το «καλά διαβάζεις ελληνικά περιοδικά» θα ήταν μια καλή ερώτηση που δεν θα ήμουν διατεθιμμένος να απαντήσω αυτή τη στιγμή). τα μισα απο αυτά αφορούν κυκλοφορίες που είναι ήδη ξεπερασμένες την περίοδο που δημοσιεύεται το περιοδικό και τα άλλα μισά αφορούν κυκλοφορίες που δεν αφορούν κανέναν. το πιο αστείο της υπόθεσης είναι οι δίσκοι του μήνα και γενικά οι «5άστερες» κριτικές, εκεί πέφτει το τρελό γέλιο. και έκανα όλο αυτό το πρόλογο για να καταλήξω σε έναν διθύραμβο που είχα διαβάσει για τον ομώνυμο δίσκο των Stonephace, τον οποίο εννοείται πως «τον είχα ακούσει» 3 μήνες πιο πριν. και βάζω εισαγωγικά γιατί ο δίσκος δεν ακούγεται. μάλλον λάθος, εγώ δεν μπορώ να τον ακούσω. όχι γιατί ο δίσκος είναι κακός (πιο πιθανό είναι να είμαι εγώ ένας απαίδευτος άμουσος βλάκας), μπορεί για το είδος του να θεωρείται αριστούργημα. αλλά for fucks sake, that thing was… jazz. fuckin jazz m8. είναι λες και διαβάζεις metal hammer και σου έχει αποθεωτική κριτική για το Primary Colours των Horrors. άντε εξήγησε εσύ στον κάθε καβλωμένο μέταλο γιατί αξίζει να δώσει προσοχή σε έναν τέτοιο κιθαριστικό δίσκο… και νταξει, ok το Stonephace δεν είναι τελείως jazz, είναι jazz με ντραμενμπείς προεκτάσεις που θυμίζει καμένες στιγμές των Portishead και εμπνευσμένες στιγμές των Gotan Project. woa, quite a catch! πραγματικό διαμάντι. το ακούς και ασπρίζουν οι τρίχες σου, φτάνεις τα 40, καθισμένος στην πολυθρόνα, δίπλα στην γεμάτη βιβλιοθήκη, αναπολώντας τα νιάτα σου, τότε που ήσουν στο ψάξιμο και διάβαζες alternative μουσικά περιοδικά, γραμμένα από ανθρώπους που ένιωθαν τον παλμό σου.

φακιν ντικ-τσίκενς.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: