Archive | Σεπτεμβρίου, 2009

Midnight Juggernauts – Dystopia

30 Σεπτ.

αναρωτιέμαι τι σκατά άκουγα το 2007 και δεν πήρα χαμπάρι αυτό το δίσκο… ρίχνοντας μια ματιά στα αρχεία μου,  μου δίνω αρκετά ελαφρυντικά: The National – Boxer, Arcade Fire – Neon Bible, LCD Soundsystem Sound Of Silver, Spoon Ga Ga Ga Ga, Radiohead – In Rainbows και καμιά δεκαριά ακόμα δισκάρες, νταξει ok, δικαιολογούμαι, ήταν δυνατή χρονιά το 2007. αλλά και πάλι. τι αλμπουμ έχασα.

τους Midnight Juggernauts τους πέτυχα φέτος σε ένα ριμίξ που είχαν κάνει στο Port Of Lonely Hearts του Johnny Cash. έμεινα μαλάκας για καμιά βδομάδα, όλο έλεγα να τους ψάξω, μετά το ξέχναγα. πρόσφατα κυκλοφόρησαν το ομώνυμο single από το επερχόμενο δίσκο τους The New Technology. ε αυτό ήταν το οριστικό χτύπημα, άρχισα το stalking και κατέληξα στο ντεμπούτο και μοναδικό του ολοκληρωμένο δίσκο Dystopia. και γαμώ. electric dream pop με επικά bowiesque φωνητικά, λίγο από Krautrock grooves, λίγο από Justice θόρυβο, κάτι ψιλά από Klaxons, μια ιδέα από arcade fire και νατο το διαμάντακι.

Αν και εσείς είσασταν στη κοσμάρα σας το 2007, τσεκάρετε τώρα  τα πιο “εύκολα” του δίσκου:

Into The Galaxy / Road To Recovery

Α! να μην ξεχάσω! αύριο Πέμπτη, παίζω μουσική στο High Fidelity, ένα ultra cool μπαράκι στη σόλωνος που λειτουργεί εδώ και ένα χρόνο. Θα χαρώ να σας δω και να παίξω παραγγελιές.

 

 

Λουτρό αίματος αυτό το Σάββατο στην Αβραμιώτου!

25 Σεπτ.

Αν και ξέρω αρκετούς που θα ενθουσιάζονταν με κάτι τέτοιο, οφείλω να καθησυχάσω τους υπόλοιπους λέγοντας πως το Σάββατο το βράδυ, στα «συντρίμμια» της παλιά Αβραμιώτου, η ομάδα των Yes it Does! Sure it Does οργανώνει ίσως το καλύτερο πάρτι της χρονιάς, με guest dj τον Dan Beaumont από τους περίφημους Disco Bloodbath. Να ενημερώσω όσους δεν ξέρουν πως οι Disco Bloodbath έχουν remixάρει White Lies, Little Boots και Wolf Gang μεταξύ άλλων, οπότε καταλαβαίνετε τι θα ακούσουν τα αυτάκια μας. Μην το ψάχνετε… 

 It’s gonna be bloody awesome! 

Ps. Φορέστε κάτι κόκκινο ή έστω αιματοβαμμένο.

Ps.2 To bar θα είναι vampire friendly.

Ps.3 Aπό τις 23.00 – 01.00 θα παίζω εγώ οπότε ρυθμίστε ανάλογα την ώρα της άφιξής σας.

Wolf Gang – Pieces Of Your (Disco Bloodbath Remix)

 

 

 

Arctic Monkeys – Humbug

18 Σεπτ.

Wow, τι δισκάρα! Fuckin’ amazing, έχω μείνει μαλάκας!

εν τω μεταξύ νιώθω τουλάχιστον ηλίθιος, σαν να σκάω σε παρέα γεμάτη geeks και να τους λέω «παιδιά, σταματήστε ό,τι κάνετε και κατεβάστε μια καινούρια σειρά που ανακάλυψα χτες και μου έχει γίνει εμμονή!… σημειώστε το όνομα: LOST». ή σαν να μπαίνω στο forum του Oasis fan club και να postάρω με τεράστια γράμματα πως οι OASIS ΔΙΑΛΥΘΗΚΑΝ!!! (με την προσθήκη δεκάδων θαυμαστικών). όχι πως άκουσα τον δίσκο χτες ή κάτι τέτοιο, τον έχω κατεβάσει από τότε που διέρρευσε στο ίντερνετ,  νομίζω πως πάει καιρός. και τον έχω ακούσει ουκ ολίγες φορές, στο σπίτι, στο αυτοκίνητο, στη δουλειά. και μου άρεσε. αρκετά ως πολύ. αλλά δεν ξέρω τι σκατά, βαριόμουνα να ασχοληθώ παραπάνω γράφοντας κάτι γι’ αυτόν, κάτι έλειπε, μάλλον αυτό το «κλικ» που με κάνει να θέλω να φλυαρώ και να τα πρήζω στους γύρω μου με τα μουσικά κολλήματα που τρώω κατά περιόδους.

είναι και γαμώ αυτό που συνέβη με τους Arctics. ξεκίνησαν σαν NME darlings  – τιτλοφόροι διάφορων ηλίθιων ρεκόρ, συνέχισαν με δεύτερο δίσκο χωρίς να μασήσουν από το hype, κάνανε ένα διάλειμμα κατά την διάρκεια του οποίου κυκλοφόρησε το Last Shadow Puppets που έπεισε και τον πιο δυσκοίλιο για τις σοβαρές τους προθέσεις και τελικά κατέληξαν να νταραβερίζονται με τον Josh Homme και να κυκλοφορούν κάτω από την αυστηρή του επίβλεψη ένα slow grower διαμάντι που τους ανάγει, κατά την προσωπική  μου άποψη, σε μια από τις σπουδαιότερες αγγλικές μπάντες των τελευταίων χρόνων. το Humbug είναι ένας εξαιρετικός, αψεγάδιαστος, δεμένος, καλοδουλεμένος και εμπνευσμένος δίσκος. ίσως στις πρώτες ακροάσεις να μην βγάλεις όλα αυτά τα συμπεράσματα, μπορεί αρχικά ο ήχος να θυμίζει τις προηγούμενες δουλειές τους, αλλά αν επιμείνεις καταλαβαίνεις πως έχει πολλά παραπάνω να πει απ’ ό, τι θα περίμενες από  μια μπάντα που μερικά χρόνια πριν, ίσως να χλεύαζες αξιολογώντας την με τον -αγαπημένο σε όλους- indie ελιτισμό, την άμυνα σου ουσιαστικά απέναντι στην νεξτ-μπιγκ-θινγκ σαβούρα που έχεις κατά περιόδους φάει στη μάπα.

οι arctics λοιπόν επέστρεψαν για να σου αποδείξουν πως  ξέρουν τους λόγους που ίσως ξίνιζες τα μούτρα σου ακούγοντας το όνομά τους  (μην ξεχνάς πως έχουν μεγαλώσει σε μια δεκαετία που η έννοια του «hype» αν όχι γεννήθηκε, σίγουρα εδραιώθηκε σαν «αξία») και χωρίς να θέλουν να σε εκδικηθούν κυκλοφορώντας μια nu-brit-pop  παπάρα-ρα-ρα-ρα-ρο-ρο-ρο ή καμιά πειραματική θορυβώδης και ακατανόητη μαλακία που θα ικανοποιούσε μουσάτους weirdos, εμπιστεύονται την παραγωγή τους σε έναν μάστορα του είδους και γράφουν 10 κομματάρες (που άλλοτε θυμίζουν 70s κλασικούρες , άλλοτε  90s stonerockιες, άλλοτε Cave, άλλοτε Doors, άλλοτε Hives…) γεννημένες να αγαπηθούν από όλους, με τις πιο αγνές και τίμιες προθέσεις.

(Πατήστε τη φωτό για να κατεβάσετε το αγαπημένο μου «The Jeweller’s Hands»)

ακούσατε όλοι αυτό το κλικ έτσι?

 

Soulsavers – Broken

17 Σεπτ.

το όνομα των Soulsavers είναι μάλλον σημαδιακό καθώς τον τελευταίο καιρό αποτέλεσαν το ιδανικό φάρμακο στη φάση denial που περνάω με την μουσική μου. είναι η κλασική περίοδος που ενώ υπάρχουν αρκετοί δίσκοι που πριν λίγο καιρό με είχαν ενθουσιάσει, πλέον τους βαριέμαι ασύλληπτα, τους πετυχαίνω στα folders και γυρίζω κεφάλι, θέλω κάτι να ακούσω στο αυτοκίνητο και εκνευρίζομαι, δεν βρίσκω τίποτα αρκετά καλό για να με συνοδεύει στις ξέφρενες πορείες μου στην άσφαλτο. μέχρι που, ψάχνοντας από εδώ και από κει έπεσα στους Soulsavers. ομολογώ πως αγνοούσα την ύπαρξή τους, για την ακρίβεια έμεινα λίγο μαλάκας όταν έμαθα πως το Broken είναι ο 3ος τους δίσκος, μου έκανε απλά εντύπωση το εξώφυλλό τους και τον  κατέβασα, άκουσα τα πρώτα δευτερόλεπτα και άρχισα να ψάχνω, με το που έπεσα στο όνομα του Mark Lanegan, αυτό ήταν, το θέμα έκλεισε. βούλιαξα…

ο δίσκος έπαιζε καθώς το φως του κόκκινου ουρανού αντανακλούσε στο μπέρμπον  που έλιωνε το τελευταίο παγάκι στο ποτήρι, ο καπνός από το τσιγάρο θάμπωνε το τζάμι και έμπαινε στο μάτι μου, το αυτοκίνητo έτρωγε την άσφαλτο, ο αέρας παρέσερνε τις λέξεις όσο η νύχτα σκότωνε αργά την τελευταία σου ανάσα, νομίζω πως δάκρυσα, αλλά ποτέ μου δεν το παραδέχτηκα, είπα πως έφταιγε ο καπνός από το τσιγάρο, πόσο δειλός…

anyway, νομίζω πως αυτός ο τύπος τα λέει πολύ καλύτερα, πάντως from my point of view ο δίσκος είναι συνταρακτικός. απ’ ό,τι κατάλαβα ψάχνοντας, δεν πρέπει να έχει πολλές ομοιότητες με τις προηγούμενες -πιο ηλεκτρονικές- δουλειές των Soulsavers (αν και στο δεύτερο album  τους lead singer είναι και πάλι ο Lanegan). στο broken την τελευταία πινελιά βάζουν οι φωνές των Bonnie «Prince» Billy, Jason Pierce, Mike Patton, Richard Hawley και Gibby Haynes, που συμμετέχουν σε ορισμένα τραγούδια, σαν να κρυφοκοιτάνε με μάτια αστραφτερά μες το σκοτάδι.

you will miss me when i burn / some misunderstanding

Δεν Είναι Ανάγκη Να Γίνεις Πόρνος

12 Σεπτ.

δεν υπάρχει χειρότερο συναίσθημα από το να είσαι σε μια καινούρια παρέα και να λες ένα κακό αστείο. αυτή η σιωπή και τα βλέμματα αμηχανίας, αυτά τα 5 ντροπιαστικά δευτερόλεπτα μετά το τέλος της ατάκας, φαντάζουν αιώνας. εκείνη τη στιγμή έχεις 2 επιλογές: ή το παλεύεις σαν πραγματικός πολεμιστής, προσπαθείς να σώσεις ότι μπορείς, να αλλάξεις το θέμα, να πετάξεις τον άσσο από το μανίκι (όλοι έχουμε ένα safe joke που χρησιμοποιούμε σε επείγοντα περιστατικά), να αυτοσαρκαστείς, να κοροϊδέψεις τον εαυτό σου, να γίνεις ξεφτίλα για να τους ευχαριστήσεις ή απλά κάθεσαι και δέχεσαι τις συνέπειες. ακίνητος, αγέλαστος, με το πιο κενό σου βλέμμα, περιμένοντας την κατάλληλη στιγμή για να εξαφανιστείς. και αν όντως έχεις πει ένα κακό αστείο, τοτε ok, σου αξίζει ό,τι ακολουθήσει, φέρεις το 100% της ευθύνης. το άσχημο είναι όταν οι άλλοι είναι ηλίθιοι και αδυνατούν να καταλάβουν το δικό σου έξυπνο καλό αστείο. απο παράπονο και μόνο σε τέτοιες περιπτώσεις μπορεί να αφιερώσεις αμέτρητα λεπτά λέγοντας και ξαναλέγοντας την ιστορία, τονίζοντας το funny part, χρησιμοποιώντας χέρια και γκριμάτσες, fuck είσαι διατεθειμένος να κάνεις οτιδήποτε προκειμένου να ανταμοιφθείς έστω με ένα χαμόγελο ή ακόμα χειρότερα με ένα πατ-πατ στη πλάτη. σπάνια το καταφέρνεις. το γέλιο μου είχε πει κάποιος σοφός, είναι αποτέλεσμα έκπληξης. για να το προκαλέσεις πρεπεί να πετάξεις το αστείο την στιγμή που ο άλλος δεν το περιμένει, μπαμ! να τον ξαφνιάσεις λιγο πριν αρχίσει να σκέφτεται αν όντως κλείδωσε το αυτοκίνητο ή αν έχει αφήσει ανοιχτό το μάτι της κουζίνας. να τον αιφνιδιάσεις. μετά τελείωσε, είναι δικός σου. κρέμεται από τα χείλη σου, είσαι πλεόν ο συντονιστής της συζήτησης, εσύ αποφασίζεις για τι πράγμα θα μιλήσετε, σύντομα όλη η παρέα σε έχει συμπαθήσει, μέχρι το τέλος της βραδιάς είσαι η ψυχή του πάρτι, το επόμενο πρωί μπορεί να ξυπνήσεις δίπλα σε μια άγνωστη.

δεν νομίζω ότι υπάρχει σημαντικότερο προτέρημα σε έναν άνθρωπο από το να είναι αστείος, αν τύχει και γνωρίσω έναν (σπανιότατο φαινόμενο τελευταία) του γίνομαι τσιμπούρι, «dude that guy made me laugh, that was amazing!«, αν τύχει και είναι γκόμενα (ακόμα πιο σπάνιο αυτό) μπορεί να της κάνω και πρόταση γάμου την ίδια στιγμή, σπουδαίο χάρισμα. ποτέ μου δεν γέλαγα εύκολα, είμαι απο αυτούς που στις αίθουσες του σινεμά γελάνε για να μην ξεχωρίσουν απο το σύνολο, βασικά έχω εφεύρει το καλύτερο ψεύτικο γέλιο στον κόσμο, το όπλο μου απέναντι στο φασισμό του λαϊκού φτηνού αστείου. για όλους αυτούς τους λόγους θαυμάζω τους stand up comedians, οι άνθρωποι είναι πραγματικόι ήρωες, βγαίνουν σε μια σκοτεινή σκηνή με τον προβολέα πάνω τους και προσπαθούν να σε διασκεδάσουν χωρίς την παραμικρή βοήθεια, μέρικοι απο αυτόυς το κάνουν σαν κανονική δουλειά, κάθε έξτρα γέλιο και μερικά δολάρια παραπάνω, fuck πόσο δύσκολο θα είναι να ζεις μονίμως με αυτό το άγχος. «είμαι αρκετά αστείος?»… «θα τους κάνω να γελάσουν?».

τέτοια πράγματα σκεφτόμουν καθώς έβλεπα όλα αυτά τα παιδιά στο Rodeo, σε ένα μπαρ από αυτά που τρως και πετάς κάτω τα φυστίκια σου, με τις μαργαρίτες αναλογίας τεκίλα-λεμόνι 80-20 σε ποτήρια super-size-coke, ένα cool μέρος στη καρδιά του Manhattan που πέρα απο live φιλοξενεί και βραδιές stand up comedy 1 φορά την εβδομάδα. παρόλο που γουστάρω τρελά την όλη φάση ήταν η πρώτη φορά που πήγαινα σε stand up, ίσως γιατί στην Ελλάδα έχω συνδυάσει τον όρο με κάτι ντροπιαστιά σκετσάκια που έχω πετύχει στο Star κατά καιρούς, ή με τα «Σφηνάκια» ή ακόμα χειρότερα με τον Λάκη Λαζόπουλο, το εθνικό μας stand up comedian, fuckin sad. anyway, στο rodeo είδα νομίζω (και λέω νομίζω γιατί στην δεύτερη μαργαρίτα είχα ήδη ξεφύγει) 4 perfomances, τα 2 απο αυτά με έκαναν να επανεκτιμήσω το ψεύτικο μου γέλιο, τα άλλα δύο ήταν εξαιρετικά, ειδικά ο ένας έπιασε στο 100% το χιούμορ μου, ήταν από αυτές τις γαμάτες στιγμές που γέλαγα μέσα απο την καρδιά μου και ταυτόχρονα ανατρίχιαζα απο συγκίνηση. δυστυχώς δεν συγκράτησα το όνομά του, κρίμα γιατί μετά απο μερικά χρόνια μπορεί να γίνει διάσημος, δεν είναι καθόλου απίθανο, υποθέτω ούτε ο Bret McKenzie και ο Jemaine Clement, απο τους Flight of the Conchords φαντάζονταν πριν καμιά δεκαριά χρόνια, ότι από διάφορα παρακμιακά μπαρς της Νέας Ζηλανδίας θα έφταναν σε σημείο να έχουν την δικιά τους εκπομπή στο BBC, 5 πετυχημένους δίσκους στο ενεργητικό τους και μια σειρά στο HBO που ήδη θεωρείται cult.

To Υοu Don’t Have To Be a Prostitute (φωτό) είναι από το πρόσφατο δίσκο τους I Told You I Was Freaky και αποτελεί τον νούμερο ένα εχθρό του ψεύτικου μου γέλιου.

Muse – The Resistance

10 Σεπτ.

μετά το τρισάθλιο πρώτο single των Muse περίμενα ό,τι χειρότερο από το The Resistance. βασικά όχι. περίμενα 10 κομμάτια / παραλλαγές του πρώτου single. χειρότερο από αυτό δεν νομίζω πως είναι ικανοί να βγάλουν. ήμουνα σίγουρος πως την έχουν ψωνίσει, πως την έχουν δει φάση «ορχηστρική μπάντα» κετς, ότι δεν θα θέλουν να κάνουν απλά live, αλλά ροκ όπερες με μεσαιωνικά κοστούμια και γελοίες περούκες  από την Εποχή της Αθωότητας, πως αντι για όργανα θα χρησιμοποιούσαν τις υστερικές τσιρίδες του Matthew James Bellamy με την συνοδεία μιας σπαραχτικής βιόλας που θα έπαιζε τον ρόλο της φωνής. τέτοια πράγματα σκεφτόμουνα. έπεσα λιιιγο έξω, όχι 100%. για να μιλήσουμε με ποσοστά έπεσα έξω κατά 60-70%. τι εννοώ: το The Resistance έχει 11 τραγούδια. αφαιρούμε το single που δεν ακούγεται, μας μένουν 10. το Uprising είναι το δεύτερο single τους, δεν είναι κακό, typical muse, δραματικά κιθαριστικά ξεσπάσματα και σπαραγμός που αντέχεται, όχι υπερβολές. το The Resistance είναι η κομματάρα του δίσκου, το έχω ψιλολιώσει, θυμίζει κάπως Stralight, αλλά είναι πολύ καλύτερο, εκπληκτική μελωδία, κολληματικό επικό ρεφρέν, άψογο. το τρίτο, Undisclosed Desires, είναι η «έκπληξη του δίσκου«. κάπως ηλεκτρονικό, λίγο r n’ b, στα χνάρια του Supermassive Black Hole, απολαυστικό και ευκολοχώνευτο, κρίμα που ο δίσκος δεν έχει άλλα τέτοια. το πέμπτο Guiding Light είναι ένα feel-good epic ballad απο αυτά που οι Muse ξεπετάνε σε χρόνο dt . και φτάνουμε στο 7λεπτο Unnatural Selection, με τις new-bornίστικες κιθάρες και την τεράστια διάρκεια  να συσσωρεύουν «λίπος» στην «περιφέρεια» του δίσκου, που με το αδιάφορο και κουραστικό MK Ultra εξελίσσεται σε «σωσίβιο» και αμέσως μετά, με το χιλιοειπωμένο I Belong to you, σε διακριτική μπάκα. η τριλογία Εxogenesis Symphony no1 / no2 / no3 επαληθεύει τους φόβους μου, κλείνοντας τον δίσκο με ένα 12λεπτο soundtrack σε φουτουριστικό δράμα με τα τσιρίγματα του Matthew και τις ορχηστρικές ποζεριές να μετατρέπουν την διακριτική μπάκα σε πλαδαρή κοιλιά…

 

 

ΜGMT & Future of the Left: Να πάω ή να μην πάω?

8 Σεπτ.

…και εκεί που ήμουνα σίγουρος για mgmt, ξαφνικά τρύπωσε μέσα μου το μικρόβιο της αμφιβολίας. σαφώς και δεν έχω πάρει ακόμα εισιτήρια, είμαι ικανός να περιμένω μέχρι τελευταία στιγμή τον φίλο της αδερφής του ξάδερφου του ηχολήπτη που έκανε παλιότερα soundcheck στους CYANNA, μπας και σκάσει κανα τζάμπα. τι σκατά? όταν είχα μάθει για το live πριν φύγω για διακοπές, είχε μπει στο to-definately-do-list του σεπτέμβρη, βασικά ο ενθουσιασμός μου για τους FUTURE OF THE LEFT  ήταν τέτοιος που ήμουν ικανός να τα σκάσω τα 40 την ίδια στιγμή. από τότε που γύρισα από διακοπές, ο ενθουσιασμός μειώνεται καθημερινά σαν μπαλόνι που ξεφουσκώνει. μου σκάνε συνέχεια όλα τα αρνητικά. το πόσο χάλια θα είναι η μανατζμεντ, το πόσο λίγο θα παίξουν οι Future of the Left, το πόσο απίστευτα πολύ σιχαίνομαι το Γκάζι, το πόσο άθλιο κόσμο θα μαζέψει κτλ. σήμερα το πρωί, προστέθηκε και ο καιρός στη λίστα, καλά άμα βρέξει κιόλας μετα βίας θα μετακινούμαι από καναπέ-κρεβάτι. και τα 40 είναι πολλά ρε πούστη. πάρα πολλά. και από την αλλή το παχουλό αγγελούδι με τα ροδοκόκκινα μάγουλα από τα δεξιά και το t-shirt με tag: YOU NEED SATAN MORE THAN HE NEEDS YOU,  μου ψιθυρίζει στο αυτί: «μην είσαι μαλάκας. πότε νομίζεις πως θα ξαναπετύχεις του Future of the Left? ποτέ. και μετά από δισκάρα? μην είσαι χαζός! και οι mgmt από πότε έγιναν για ντο μπούτσο, δεν κατάλαβα? ξεχνάς πόσες φορές έχεις ακούσει τον δίσκο και άλλες πόσες έχεις «χορέψει» στα clubs τα κομμάτια τους (εδώ υπερέβαλλε λίγο). και το γκάζι είναι γαμάτος χώρος, άσε που δεν έχεις πάει ποτέ σε live εκεί, πότε περιμένεις να πας? όσον αφορά τα 40, θέλεις να σου θυμίσω πόσες φορές έχεις δώσει 40 ευρώ για πράγματα που όχι απλά δεν αξίζαν αλλά ήταν για πέταμα? βάλε και συ λίγο το χέρι στη τσέπη για μια συναυλία, απέβαλλε αυτή την τζαμπε-νοοτροπία, δεν είσαι 15 ρε μαλάκα έλεος… και τέλος, τι??? σε χαλάει ο καιρός? δεν θα μπορούσε να υπάρξει πιο ιδανικό κλίμα για συναυλία, δροσιά, αεράκι και η θερμοκρασία στους 20? τι θέλεις δηλαδή? να ιδρωκοπάς σαν γουρούνι και να ζέχνεις? επίσης ξεκόλα μίζερε, δεν θα βρέξει. λοιπόν, τελείωνε, πάρε την κωλάρα σου και τράβα στο live.»

γαμημένο παχουλό αγγελούδι.