Το Τρένο-Φάντασμα της High Line

4 Σεπτ.

αν ψάξετε το High Line Park σε έναν χάρτη την Νέας Υόρκης δεν θα το βρείτε, γιατί δεν υπάρχει. ακόμα. άνοιξε επίσημα για το κοινό φέτος το καλοκαίρι και είχα την τύχη να τo επισκεφτώ λίγο μετά το check in στο ξενοδοχείο, καθώς βρίσκεται μερικές εκατοντάδες μέτρα μακριά από εκεί που έμενα. δεν θα μπορούσα να επιλέξω καλύτερο μέρος για να ξεκινήσω την περιήγησή μου στο Chelsea, ειδικά μετά την κούραση, την ταλαιπωρία από το ταξίδι και την απίστευτη… απίστευτη… α π ί σ τ ε υ τ η ζέστη, χρειαζόμουνα κάτι ήρεμο, χαλαρό, cool και ϊζιγκόινγκ για να πάρω τα πάνω μου.

το High Line λοιπόν δεν είναι και πολύ συνηθισμένο σαν πάρκο γιατί παλιότερα ήταν σιδηροδρομική γραμμή. εναέρια. χτίστηκε το 1930 και σταμάτησε να λειτουργεί το 1980. πλέον καλύπτει μια περιοχή 2.5 χιλιομέτρων, από το Chelsea μέχρι την Gansevoort Street του ΜeatPacking District στο West Village. το ζήτημα για την ανακατασκευή της σε πάρκο ήταν ανοιχτό για πολλά χρόνια, μέχρι το 2004 οπότε και επενδύθηκαν 50.000.000 $ για να δημιουργηθεί. το αποτέλεσμα άφησε ανάμεικτα συναισθήματα καθώς αρκετοί νεοϋορκέζοι θεωρούσαν πως μια τέτοια παρέμβαση διαστρεβλώνει τον αυθεντικό χαρακτήρα της περιοχής.

κατά μήκος του πάρκου υπάρχουν χόρτα, αγριολούλουδα, δέντρα, καρέκλες, ξαπλώστρες για να αράζεις και να βλέπεις την θέα στο ποτάμι και κιόσκια με φρέσκους χυμούς και καφέδες (όχι αλκοόλ γιατί η δημόσια κατανάλωσή του απαγορεύεται στην Νέα Υόρκη. bammer, i know).

δεν νομίζω πως χρειάζεται να αναφέρω το πόσο πολύ μου άρεσε, όχι μόνο το έργο ως έργο -που κατά την προσωπική μου (τουριστική) άποψη αναβάθμισε μια  περιοχή που παλιότερα ήταν τουλάχιστον παρακμιακή-  αλλά και η βάση που δημιουργήθηκε, η όλη σκέψη του «υπάρχει εδώ και χρόνια μια παρατημένη σιδηροδρομική γραμμή, τι μπορούμε να την κάνουμε? ας την κάνουμε πάρκο! what a great idea!«. από την μία χαιρόμουνα και από την άλλη με έπιασε μια απίστευτη θλίψη σκεφτόμενος την Αθήνα και το πόσο αδύνατο θα ήταν να γίνει κάτι αντίστοιχο εδώ, σε μια από τις αμέτρητες εγκαταλελειμμένες και άχρηστες περιοχές της. η θλίψη μεγάλωσε όταν σκέφτηκα ακόμα και την περίπτωση που κάτι τέτοιο γίνονταν, χα, πόσο πολύ θα τo λάτρευε η Lifo… και ένα χρόνο αργότερα, με μαθηματική ακρίβεια, ο κάθε βρωμιάρης- πρώην ιδιοκτήτης σκατό-μπαρου στο Ψυρρή και στο Γκάζι, που θα τo πλημμύριζε με τα κουραδο-μαγαζά του και τους σάπιους θαμώνες τους, κάνοντάς τo να φαίνεται χειρότερo από πριν… shit. ακόμα και η πιο αισιόδοξη σκέψη για την Αθήνα καταλήγει σε ένα τόσο τραγικό και πεσιμιστικό συμπέρασμα, που σε κάνει να επιστρέφεις δριμύτερος στην αρχική σου θέση. ποια είναι αυτή?

«i fuckin hate my hometown. «

but fuck… how much I loved New York…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: