Muse – The Resistance

10 Σεπτ.

μετά το τρισάθλιο πρώτο single των Muse περίμενα ό,τι χειρότερο από το The Resistance. βασικά όχι. περίμενα 10 κομμάτια / παραλλαγές του πρώτου single. χειρότερο από αυτό δεν νομίζω πως είναι ικανοί να βγάλουν. ήμουνα σίγουρος πως την έχουν ψωνίσει, πως την έχουν δει φάση «ορχηστρική μπάντα» κετς, ότι δεν θα θέλουν να κάνουν απλά live, αλλά ροκ όπερες με μεσαιωνικά κοστούμια και γελοίες περούκες  από την Εποχή της Αθωότητας, πως αντι για όργανα θα χρησιμοποιούσαν τις υστερικές τσιρίδες του Matthew James Bellamy με την συνοδεία μιας σπαραχτικής βιόλας που θα έπαιζε τον ρόλο της φωνής. τέτοια πράγματα σκεφτόμουνα. έπεσα λιιιγο έξω, όχι 100%. για να μιλήσουμε με ποσοστά έπεσα έξω κατά 60-70%. τι εννοώ: το The Resistance έχει 11 τραγούδια. αφαιρούμε το single που δεν ακούγεται, μας μένουν 10. το Uprising είναι το δεύτερο single τους, δεν είναι κακό, typical muse, δραματικά κιθαριστικά ξεσπάσματα και σπαραγμός που αντέχεται, όχι υπερβολές. το The Resistance είναι η κομματάρα του δίσκου, το έχω ψιλολιώσει, θυμίζει κάπως Stralight, αλλά είναι πολύ καλύτερο, εκπληκτική μελωδία, κολληματικό επικό ρεφρέν, άψογο. το τρίτο, Undisclosed Desires, είναι η «έκπληξη του δίσκου«. κάπως ηλεκτρονικό, λίγο r n’ b, στα χνάρια του Supermassive Black Hole, απολαυστικό και ευκολοχώνευτο, κρίμα που ο δίσκος δεν έχει άλλα τέτοια. το πέμπτο Guiding Light είναι ένα feel-good epic ballad απο αυτά που οι Muse ξεπετάνε σε χρόνο dt . και φτάνουμε στο 7λεπτο Unnatural Selection, με τις new-bornίστικες κιθάρες και την τεράστια διάρκεια  να συσσωρεύουν «λίπος» στην «περιφέρεια» του δίσκου, που με το αδιάφορο και κουραστικό MK Ultra εξελίσσεται σε «σωσίβιο» και αμέσως μετά, με το χιλιοειπωμένο I Belong to you, σε διακριτική μπάκα. η τριλογία Εxogenesis Symphony no1 / no2 / no3 επαληθεύει τους φόβους μου, κλείνοντας τον δίσκο με ένα 12λεπτο soundtrack σε φουτουριστικό δράμα με τα τσιρίγματα του Matthew και τις ορχηστρικές ποζεριές να μετατρέπουν την διακριτική μπάκα σε πλαδαρή κοιλιά…

 

 

Advertisements

2 Σχόλια to “Muse – The Resistance”

  1. mouxlaloulouda Σεπτεμβρίου 10, 2009 στις 7:01 μμ #

    Συμφωνώ απόλυτα. Με εξαίρεση το «Resistance» (και το πρώτο μέρος του «Εxogenesis»), ο υπόλοιπος δίσκος είναι απογοητευτικά μέτριος. Το «United States of Eurasia / Collateral Damage» είναι ότι χειρότερο έχουν κυκλοφορήσει. Κρίμα, γιατί το συγκρότημα έχει δυνατότητες (όπως απέδειξε σε προηγούμενους δίσκους).

    ΥΓ. Όσο για το «Starlight» και το «Βliss» κοπιάρουν το «The Crystal Lake» των Grandaddy.

  2. in/tv/dual Σεπτεμβρίου 11, 2009 στις 1:53 πμ #

    Το Undislosed Desires( σούπερ εθιστικό groove by the way) μέχρι το τέλος της χρονιάς θα παίζεται από μουσικό χαλί στο ραδιοφωνικό πρωινάδικο του Nitro μέχρι σε διαφήμιση για μπατονέτες, θα το σιχαθούμε πολύ γρήγορα. Πάντως σηκώνει πολύ ρεμίξ. Συμφωνώ με τα highlights ( το Unnatural Selection θα προσθέσω μόνο), αλλά έτσι δεν είναι σχεδόν όλοι οι δίσκοι των Muse; ‘Εχουν κάμποσα αδιάφορα και 3-4 κομματάρες. Αλλά κομματάρες. Πάντως συνολικά φαίνεται να είναι ό,τι πιο αδύναμο έχουν κυκλοφορήσει, μακάρι να το γυρίζουν στο full κιθαριστικό αλλά δεν το βλέπω, μάλλον σε μεγαλομανείς υπερφιλόδοξες ροκ όπερες με 627 όργανα τους βλέπω.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: