Δεν Είναι Ανάγκη Να Γίνεις Πόρνος

12 Σεπτ.

δεν υπάρχει χειρότερο συναίσθημα από το να είσαι σε μια καινούρια παρέα και να λες ένα κακό αστείο. αυτή η σιωπή και τα βλέμματα αμηχανίας, αυτά τα 5 ντροπιαστικά δευτερόλεπτα μετά το τέλος της ατάκας, φαντάζουν αιώνας. εκείνη τη στιγμή έχεις 2 επιλογές: ή το παλεύεις σαν πραγματικός πολεμιστής, προσπαθείς να σώσεις ότι μπορείς, να αλλάξεις το θέμα, να πετάξεις τον άσσο από το μανίκι (όλοι έχουμε ένα safe joke που χρησιμοποιούμε σε επείγοντα περιστατικά), να αυτοσαρκαστείς, να κοροϊδέψεις τον εαυτό σου, να γίνεις ξεφτίλα για να τους ευχαριστήσεις ή απλά κάθεσαι και δέχεσαι τις συνέπειες. ακίνητος, αγέλαστος, με το πιο κενό σου βλέμμα, περιμένοντας την κατάλληλη στιγμή για να εξαφανιστείς. και αν όντως έχεις πει ένα κακό αστείο, τοτε ok, σου αξίζει ό,τι ακολουθήσει, φέρεις το 100% της ευθύνης. το άσχημο είναι όταν οι άλλοι είναι ηλίθιοι και αδυνατούν να καταλάβουν το δικό σου έξυπνο καλό αστείο. απο παράπονο και μόνο σε τέτοιες περιπτώσεις μπορεί να αφιερώσεις αμέτρητα λεπτά λέγοντας και ξαναλέγοντας την ιστορία, τονίζοντας το funny part, χρησιμοποιώντας χέρια και γκριμάτσες, fuck είσαι διατεθειμένος να κάνεις οτιδήποτε προκειμένου να ανταμοιφθείς έστω με ένα χαμόγελο ή ακόμα χειρότερα με ένα πατ-πατ στη πλάτη. σπάνια το καταφέρνεις. το γέλιο μου είχε πει κάποιος σοφός, είναι αποτέλεσμα έκπληξης. για να το προκαλέσεις πρεπεί να πετάξεις το αστείο την στιγμή που ο άλλος δεν το περιμένει, μπαμ! να τον ξαφνιάσεις λιγο πριν αρχίσει να σκέφτεται αν όντως κλείδωσε το αυτοκίνητο ή αν έχει αφήσει ανοιχτό το μάτι της κουζίνας. να τον αιφνιδιάσεις. μετά τελείωσε, είναι δικός σου. κρέμεται από τα χείλη σου, είσαι πλεόν ο συντονιστής της συζήτησης, εσύ αποφασίζεις για τι πράγμα θα μιλήσετε, σύντομα όλη η παρέα σε έχει συμπαθήσει, μέχρι το τέλος της βραδιάς είσαι η ψυχή του πάρτι, το επόμενο πρωί μπορεί να ξυπνήσεις δίπλα σε μια άγνωστη.

δεν νομίζω ότι υπάρχει σημαντικότερο προτέρημα σε έναν άνθρωπο από το να είναι αστείος, αν τύχει και γνωρίσω έναν (σπανιότατο φαινόμενο τελευταία) του γίνομαι τσιμπούρι, «dude that guy made me laugh, that was amazing!«, αν τύχει και είναι γκόμενα (ακόμα πιο σπάνιο αυτό) μπορεί να της κάνω και πρόταση γάμου την ίδια στιγμή, σπουδαίο χάρισμα. ποτέ μου δεν γέλαγα εύκολα, είμαι απο αυτούς που στις αίθουσες του σινεμά γελάνε για να μην ξεχωρίσουν απο το σύνολο, βασικά έχω εφεύρει το καλύτερο ψεύτικο γέλιο στον κόσμο, το όπλο μου απέναντι στο φασισμό του λαϊκού φτηνού αστείου. για όλους αυτούς τους λόγους θαυμάζω τους stand up comedians, οι άνθρωποι είναι πραγματικόι ήρωες, βγαίνουν σε μια σκοτεινή σκηνή με τον προβολέα πάνω τους και προσπαθούν να σε διασκεδάσουν χωρίς την παραμικρή βοήθεια, μέρικοι απο αυτόυς το κάνουν σαν κανονική δουλειά, κάθε έξτρα γέλιο και μερικά δολάρια παραπάνω, fuck πόσο δύσκολο θα είναι να ζεις μονίμως με αυτό το άγχος. «είμαι αρκετά αστείος?»… «θα τους κάνω να γελάσουν?».

τέτοια πράγματα σκεφτόμουν καθώς έβλεπα όλα αυτά τα παιδιά στο Rodeo, σε ένα μπαρ από αυτά που τρως και πετάς κάτω τα φυστίκια σου, με τις μαργαρίτες αναλογίας τεκίλα-λεμόνι 80-20 σε ποτήρια super-size-coke, ένα cool μέρος στη καρδιά του Manhattan που πέρα απο live φιλοξενεί και βραδιές stand up comedy 1 φορά την εβδομάδα. παρόλο που γουστάρω τρελά την όλη φάση ήταν η πρώτη φορά που πήγαινα σε stand up, ίσως γιατί στην Ελλάδα έχω συνδυάσει τον όρο με κάτι ντροπιαστιά σκετσάκια που έχω πετύχει στο Star κατά καιρούς, ή με τα «Σφηνάκια» ή ακόμα χειρότερα με τον Λάκη Λαζόπουλο, το εθνικό μας stand up comedian, fuckin sad. anyway, στο rodeo είδα νομίζω (και λέω νομίζω γιατί στην δεύτερη μαργαρίτα είχα ήδη ξεφύγει) 4 perfomances, τα 2 απο αυτά με έκαναν να επανεκτιμήσω το ψεύτικο μου γέλιο, τα άλλα δύο ήταν εξαιρετικά, ειδικά ο ένας έπιασε στο 100% το χιούμορ μου, ήταν από αυτές τις γαμάτες στιγμές που γέλαγα μέσα απο την καρδιά μου και ταυτόχρονα ανατρίχιαζα απο συγκίνηση. δυστυχώς δεν συγκράτησα το όνομά του, κρίμα γιατί μετά απο μερικά χρόνια μπορεί να γίνει διάσημος, δεν είναι καθόλου απίθανο, υποθέτω ούτε ο Bret McKenzie και ο Jemaine Clement, απο τους Flight of the Conchords φαντάζονταν πριν καμιά δεκαριά χρόνια, ότι από διάφορα παρακμιακά μπαρς της Νέας Ζηλανδίας θα έφταναν σε σημείο να έχουν την δικιά τους εκπομπή στο BBC, 5 πετυχημένους δίσκους στο ενεργητικό τους και μια σειρά στο HBO που ήδη θεωρείται cult.

To Υοu Don’t Have To Be a Prostitute (φωτό) είναι από το πρόσφατο δίσκο τους I Told You I Was Freaky και αποτελεί τον νούμερο ένα εχθρό του ψεύτικου μου γέλιου.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: