Arctic Monkeys – Humbug

18 Σεπτ.

Wow, τι δισκάρα! Fuckin’ amazing, έχω μείνει μαλάκας!

εν τω μεταξύ νιώθω τουλάχιστον ηλίθιος, σαν να σκάω σε παρέα γεμάτη geeks και να τους λέω «παιδιά, σταματήστε ό,τι κάνετε και κατεβάστε μια καινούρια σειρά που ανακάλυψα χτες και μου έχει γίνει εμμονή!… σημειώστε το όνομα: LOST». ή σαν να μπαίνω στο forum του Oasis fan club και να postάρω με τεράστια γράμματα πως οι OASIS ΔΙΑΛΥΘΗΚΑΝ!!! (με την προσθήκη δεκάδων θαυμαστικών). όχι πως άκουσα τον δίσκο χτες ή κάτι τέτοιο, τον έχω κατεβάσει από τότε που διέρρευσε στο ίντερνετ,  νομίζω πως πάει καιρός. και τον έχω ακούσει ουκ ολίγες φορές, στο σπίτι, στο αυτοκίνητο, στη δουλειά. και μου άρεσε. αρκετά ως πολύ. αλλά δεν ξέρω τι σκατά, βαριόμουνα να ασχοληθώ παραπάνω γράφοντας κάτι γι’ αυτόν, κάτι έλειπε, μάλλον αυτό το «κλικ» που με κάνει να θέλω να φλυαρώ και να τα πρήζω στους γύρω μου με τα μουσικά κολλήματα που τρώω κατά περιόδους.

είναι και γαμώ αυτό που συνέβη με τους Arctics. ξεκίνησαν σαν NME darlings  – τιτλοφόροι διάφορων ηλίθιων ρεκόρ, συνέχισαν με δεύτερο δίσκο χωρίς να μασήσουν από το hype, κάνανε ένα διάλειμμα κατά την διάρκεια του οποίου κυκλοφόρησε το Last Shadow Puppets που έπεισε και τον πιο δυσκοίλιο για τις σοβαρές τους προθέσεις και τελικά κατέληξαν να νταραβερίζονται με τον Josh Homme και να κυκλοφορούν κάτω από την αυστηρή του επίβλεψη ένα slow grower διαμάντι που τους ανάγει, κατά την προσωπική  μου άποψη, σε μια από τις σπουδαιότερες αγγλικές μπάντες των τελευταίων χρόνων. το Humbug είναι ένας εξαιρετικός, αψεγάδιαστος, δεμένος, καλοδουλεμένος και εμπνευσμένος δίσκος. ίσως στις πρώτες ακροάσεις να μην βγάλεις όλα αυτά τα συμπεράσματα, μπορεί αρχικά ο ήχος να θυμίζει τις προηγούμενες δουλειές τους, αλλά αν επιμείνεις καταλαβαίνεις πως έχει πολλά παραπάνω να πει απ’ ό, τι θα περίμενες από  μια μπάντα που μερικά χρόνια πριν, ίσως να χλεύαζες αξιολογώντας την με τον -αγαπημένο σε όλους- indie ελιτισμό, την άμυνα σου ουσιαστικά απέναντι στην νεξτ-μπιγκ-θινγκ σαβούρα που έχεις κατά περιόδους φάει στη μάπα.

οι arctics λοιπόν επέστρεψαν για να σου αποδείξουν πως  ξέρουν τους λόγους που ίσως ξίνιζες τα μούτρα σου ακούγοντας το όνομά τους  (μην ξεχνάς πως έχουν μεγαλώσει σε μια δεκαετία που η έννοια του «hype» αν όχι γεννήθηκε, σίγουρα εδραιώθηκε σαν «αξία») και χωρίς να θέλουν να σε εκδικηθούν κυκλοφορώντας μια nu-brit-pop  παπάρα-ρα-ρα-ρα-ρο-ρο-ρο ή καμιά πειραματική θορυβώδης και ακατανόητη μαλακία που θα ικανοποιούσε μουσάτους weirdos, εμπιστεύονται την παραγωγή τους σε έναν μάστορα του είδους και γράφουν 10 κομματάρες (που άλλοτε θυμίζουν 70s κλασικούρες , άλλοτε  90s stonerockιες, άλλοτε Cave, άλλοτε Doors, άλλοτε Hives…) γεννημένες να αγαπηθούν από όλους, με τις πιο αγνές και τίμιες προθέσεις.

(Πατήστε τη φωτό για να κατεβάσετε το αγαπημένο μου «The Jeweller’s Hands»)

ακούσατε όλοι αυτό το κλικ έτσι?

 

Advertisements

3 Σχόλια to “Arctic Monkeys – Humbug”

  1. arrostia Σεπτεμβρίου 18, 2009 στις 5:25 μμ #

    Καλή δουλειά.

  2. petroulas clarck down syndrome Σεπτεμβρίου 22, 2009 στις 5:08 μμ #

    adiaforo to humbug…respect gia to keimeno omws..

  3. indieanajohn Σεπτεμβρίου 23, 2009 στις 12:57 μμ #

    που είσαι εσύ ρε άνθρωπα?
    βλέπω στις αναζητήσεις «πετρούλα γυμνή» και σε θυμάμαι 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: