Αρχείο | Οκτώβριος, 2009

The Phenomenal Handclap Band Live (aka I Love You Joan Tick)

21 Οκτ.

είμαι γαϊδούρι το ξέρω, έχω αφήσει  μια εκκρεμότητα σχετικά με το live των Phenomenal Handclap Band. το οποίο ήταν ακριβώς αυτό που περίμενα…

ένα disco-funk-soul-psychobilly- electro-hip-hop mayhem δηλαδή.

Fuckin amazing…. απλά όλα αυτά θα ήταν ανούσια αν δεν υπήρχε η Joan Tick….

Συνέχεια

People I Know

14 Οκτ.

τρέχω τον τελευταίο καιρό, ασχολούμαι με διάφορες μαλακίες που μου τρώνε πολύ χρόνο και δεν έχω προλάβει να γράψω ένα ποστ που θέλω εδώ και μήνες, όλο κάτι γίνεται και το ξεχνάω. αν και δεν συνηθίζω να μιλάω για (υπαρκτά) πρόσωπα από το περιβάλλον μου, θα κάνω μια εξαίρεση και θα αναφερθώ σε δύο περιπτώσεις ανθρώπων που νομίζω πως παρουσιάζουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον. ο πρώτος είναι ο γιώργος, ένας φίλος που εδώ και χρόνια συναντώ κατά διαστήματα όταν πηγαίνω λονδίνο, όπου κατοικούσε μόνιμα μέχρι που αποφάσισε να γυρίσει πίσω. με το ποδήλατο. Yeap, that’s right, that crazy mothafucka did it. και όχι απλά το κάνει, αλλά γράφει και blog, που αισίως βρίσκεται στην 55η μέρα. αν θέλετε κάντε και μια δωρεά, σκοπός του είναι να μαζέψει 3.000 λίρες, μέχρι τώρα έχει 1.197. τα έσοδα θα πάνε στους γιατρούς χωρίς σύνορα. μ’ έχει συγκινήσει αυτή η κίνηση του γιώργου και η αλήθεια είναι ότι νιώθω κάπως περήφανος που τον ξέρω, συνήθως ακούω για τέτοιες προσπάθειες στις ειδήσεις και στο internet και τις αντιμετωπίζω καχύποπτα, είναι και γαμώ που μερικές φορές οι άνθρωποι που ξέρεις σε ξαφνιάζουν τόσο ευχάριστα.

 

η δεύτερη περίπτωση σχετίζεται με έναν τύπο που δεν ξέρω ούτε το όνομά του, βασικά τον ξέρω κανα μισάωρο, όσο διήρκεσε το τσιτ-τσατ που είχαμε σε ένα μπαρ στη Bowery Str. στην Νέα Υόρκη, περιμένοντας να περάσει η ώρα για να πάω στο live των Antlers. γενικά στη νέα υόρκη παίζει αυτό, ο κόσμος μιλάει, πιάνει κουβέντα με ηλίθιες αφορμές ( όπως για παράδειγμα το να κάτσει κάποιος κατά λάθος στη θέση σου) και κάτι τέτοιο  για έναν ελληνάρα σαν εμένα, μπορεί να φανεί παρεξηγήσιμο. ούτε και γω θυμάμαι τι σκεφτόμουνα όταν μετά από τα «oh sorry / its ok / damn now I feel guilty» και τέτοια, μου έδειχνε το i-phone του αφού προηγουμένως του είχα πει πως είμαι από ελλάδα. τελικά ο τύπος αποδείχτηκε πως ήταν σχεδιαστής κόμικ στα πρώτα του βήματα και ήθελε γενικά να μαζέψει γνώμες από τον κόσμο, αν είναι αρκετά αστεία τα σχέδιά του και τέτοια, το γεγονός ότι ήμουν απ’ την Ελλάδα του έκανε περισσότερη εντύπωση γιατί ήθελε να δει αν το χιούμορ του είναι αντιληπτό σε κάποιον έξω από την αμερική. μας έδωσε το facebook του και το site του που μόλις είχε ανέβει (πριν 2 μήνες). Λέγεται THE EXTRAORDINARY LIFE OF NOBODY IN PARTICULAR, μπείτε, έχει πλάκα, θα το εκτιμήσει. μιλήσαμε για κανά μισάωρο, μου λεγε πως είναι από το Queens (“την πιο αυθεντική γειτονιά της Νέας Υόρκης”), με ρώτησε αν ήξερα τον Bush, του απάντησα «duh», μου απάντησε «dude, I m kιdding», μου λεγε ότι μισεί τους hipster, ότι «αυτοί οφείλονται για την κατάντια του Manhattan», ότι η Αστόρια είναι το next big thing στην NY και άλλα τέτοια. γελάσαμε. μετά πήγαμε Antlers και το χαμόγελο πάγωσε στα χείλια μας…

Τhe Phenomenal Handclap Band Live at Warm Up Festival

7 Οκτ.

το live των Phenomenal Handclap Band στο Warm Up Festival του PS1 της Νέας Υόρκης ήταν το  πρώτο που σημείωσα στην gigs to check λίστα μου, από τον Μάιο που είχαν αρχίσει να ανακοινώνονται σε διάφορα sites οι συναυλίες του καλοκαιριού.  ήξερα από την αρχή πως η περίοδο που πήγαινα στο μπιγκ απλ δεν είναι και η καλύτερη συναυλιακά και άρα δεν είχα μεγάλες προσδοκίες. μέχρι που είδα την συμμετοχή των Phenomenal σε ένα από τα γαμάτα happenings του καλοκαιριού. τότε άρχισα να συνειδητοποιώ που ακριβώς θα πήγαινα σε μερικούς μήνες και τι σημαίνει για τους νεοϋορκέζους ένας «συναυλιακά νεκρός» μήνας.

Συνέχεια

Where the Wild Things Are

5 Οκτ.

Τον Spike Jonze τον γουστάρεις, όπως και να ‘χει. είτε για το Being John Malkovich, είτε για το Adaptation, είτε για κάποιο από τα αμέτρητα video clips που έχει γυρίσει (βλ. Beastie Boys, Bjork, R.E.M., Chemical Brothers κ.α.). βασικά ανήκει στις περιπτώσεις σκηνοθετών που και μόνο το όνομά του θεωρείται εγγύηση, λες  «θα ‘ναι Jonze, θα ‘ναι καλό».  δεν θέλεις τίποτα άλλο για να πειστείς, θα το δεις, τέρμα. μάλλον για τον Spike αυτό δεν είναι αρκετό. δεν θέλει απλά να σου γεννήσει την επιθυμία να δεις την νέα του ταινία, θέλει να σε κάνει να την ποθήσεις. Ok, αυτό ακούστηκε λίγο άρρωστο. Θέλει τέλος πάντων να σου προκαλέσει εμμονή, να την σκέφτεσαι συνέχεια, να περιμένεις πως και πως για να την δεις. Πως το καταφέρνει αυτό? χτυπώντας σε νεύρα. Ευαίσθητα νεύρα. Καταρχάς αποφασίζει να μεταφέρει στην μεγάλη οθόνη ένα από τα πιο αγαπημένα παιδικά μυθιστορήματα όλων των εποχών (το οποίο σαφώς και δεν ήξερα προτού μάθω για την ταινία αλλά αυτό δεν έχει καμιά σημασία) με κεντρικό ήρωα ένα πιτσιρίκι που με κάποιο τρόπο μεταφέρεται σε ένα παραμυθένιο κόσμο που κατοικείται από τεράστια απόκοσμα πλάσματα. μετά μαθαίνεις ότι οι παραγωγοί του ζήτησαν να ξαναγυρίσει μέρη από την ταινία καθώς η προβολή της σε preview screenings έκανε τα παιδάκια να κλαίνε. Μετά σκάνε μύτη οι πρώτες φωτό με κάτι τεράστια τριχωτά και αλλόκοτα κρίτσουρς με θέα ηλιοβασιλέματα και χιονισμένα βουνά. Μετά έρχεται το trailer. Μετά ακούς  το Wake Up των Arcade Fire σε μια ειδική εκτέλεση αποκλειστικά και μόνο για το trailer. μετά σκάει και tv spot. μετά ακούς την φωνή της Karen O. Μετά σ’αρέσει το τραγούδι. Μετά μαθαίνεις πως η Κaren O έχει επιμεληθεί ολόκληρο το soundtrack. μετά το κατεβάζεις, το ακούς και νομίζεις πως οι yeah yeah yeahs βγάλανε δίσκο με παιδικά τραγούδια. Και μετά, έστω για μια απειροελάχιστη στιγμή, σκέφτεσαι πως αυτό το τραγούδι θα το έβαζες στο παιδί σου λίγο πριν βουτήξει στην μικρή φωλίτσα που έχει φτιάξει με τα σκεπάσματά του. Αν είχες παιδί. Ή έστω αν ποτέ αποκτήσεις…

οhhhh fuck you Spike!

Editors – In This Light And On This Evening

2 Οκτ.

 

το άκουσα αρκετές φορές το In This Light And On This Evening, βασικά νομίζω το άκουσα όσες χρειάζεται για να βγάλεις ένα κάποιο συμπέρασμα σχετικά με το τί ακριβώς ήθελαν να κάνουν οι Editors και τί από αυτά κατάφεραν. βασικά μαλακίες, μ’ έχει εκνευρίσει αυτός ο δίσκος. δεν έχω ούτε κατά διάνοια αντικειμενική άποψη, τον κρίνω με κριτήρια αυστηρά προσωπικά που ενδεχομένως να μην ενδιαφέρουν κανέναν. αλλά με τσάντισαν, όσο και αν ήθελα να δεχτώ αυτή τη  αλλαγή ύφους που τόσο πολύ ήθελαν να πετύχουν. Guess what guys! You made it! Όπως πολύ εύστοχα λέει η Guardian “The addition of keyboards set to glacial means they’ve moved on from doing Joy Division’s Unknown Pleasures on Stars in Their Eyes. They’re doing Closer instead”.

ευτυχώς τουλάχιστον τους είχα ακούσει live στο eject το καλοκαίρι και ήμουν προετοιμασμένος. δεν θέλω να σκέφτομαι πόσο αφάνταστα πολύ θα ξενέρωνα αν κατέβαζα ενθουσιασμένος το δίσκο τους και στη θέση της κιθάρας και του μπάσου άκουγα επικά σίνθια ξεπερασμένης αισθητικής. όχι πως τώρα το ακούω διαφορετικά, εξακολουθεί να μου φαίνεται ξένο, ανούσιο και άδειο στο σύνολό του. ίσως θα μπορούσε να έχει κάποιο ενδιαφέρον όλη αυτή η αλλαγή αν άλλαζε και η μουσική νοοτροπία της μπάντας. νταξει, τώρα δεν παίζουν new wave revival rock παίζουν new wave revival electro pop, δεν αντιγράφουν τους Joy Division αλλά του Depeche Mode. λες και χρειάζονταν άλλη μια μπάντα – ειδικά τέτοιου βεληνεκούς – που να δηλώσει επηρεασμένη από τους βασιλιάδες της ηλεκτρονικής ποπ ή απλά να θυμίζει καλές ομολογουμένως στιγμές ΕΒΜ συγκροτημάτων. αλήθεια ρε πούστη, μόνο σε μένα θυμίζει εκνευριστικά Covenant ή V n’ V Nation, ή απλούστατα μόνο εγώ σπατάλησα χρόνο από την ζωή μου ακούγοντας αυτές τις μαλακίες?

ένα άλλο πράγμα που μου έχει κάνει εντύπωση είναι το impact του πρώτου single  Papillon σε φίλους και γνωστούς που απεχθάνονται ό,τι δεν περιέχει «αντρικές» κιθάρες. ξαφνικά έκαναν την επανάστασή τους και βρήκαν το τραγούδι εξαιρετικό. και μαζί τους ο best και άλλα ear friendly οπτικο-ακουστικά μέσα. τι σκατά? εγώ είμαι το πρόβλημα? εγώ φταίω που θέλω οι Editors να βγάζουν σε κάθε καινούριο τους κιθαριστικά interpolικό or whateverthefuck δίσκο ένα κομμάτι σαν το Escape the Nest? εγώ φταίω που δυσκολεύομαι να δεχτώ πως δεν πρόκειται ποτέ να τους ξαναδώ όπως τον χειμώνα του 2005 στο λονδίνο, με τον new wave κιθαριστικό τους θόρυβο, τα σπαραχτικά τους φωνητικά και τις απεγνωσμένες προσπάθειες να πετάξουν από πάνω τους την ταμπέλα των Interpol? εγώ φταίω που τα μόνα κομμάτια που ξεχωρίζω από το  In This Light And On This Evening θα μπορούσαν να είναι b-sides στους δύο προηγούμενους δίσκους τους? neah… what can you say?

(το μόνο που μένει πλέον είναι μια funk πινελιά στον τέταρτο δίσκο των Interpol…)

ασταδιαλα

the Βοxer / Εat Rοw Μeat = Βlοοd Drοοl