Αρχείο | Ιανουαρίου, 2010

HURTS – Wonderful Life

29 Ιαν.

Ok, πρέπει να το πάρουμε χαμπάρι, κάθε χρόνο θα τρώμε στη μάπα και από ένα 80s electro-pop  revival duo. Πέρσι ήταν οι La Roux, φέτος είναι η χρονιά των HURTS. Τι στο διάολο, πότε θα σταματήσουν τα 80’s να είναι hip, έχω την εντύπωση ότι από τότε που επανήλθαν (το θυμάμαι σαν χτες εν τω μεταξύ, ήμουνα στο Plan b σε πάρτι των Pure λίγο μετά τα χαράματα και ενώ χορεύαμε σαν ηλίθιοι τα κλασικά Manchester anthems, ξαφνικά εισβάλει το Big in Japan. Παγώσαμε. Κοιταχτήκαμε μεταξύ μας για 4’’ και μετά συνεχίσαμε το αυτοξεφτελισμό που πλέον είχε πάρει άλλη διάσταση. Ωραία ήταν τότε. Το 1 9 9 8! χίλια εννιακόσια ενενήντα οχτώ god damn it!) δεν έφυγαν ποτέ. Κάθε χρόνο το quote είναι «80’s are Back!». Since fuckin when? Last month?… Δεν μπορώ να καταλάβω προς τί αυτός ο ενθουσιασμός για τους HEARTS, τα περισσότερα blogs τους αντιμετωπίζουν σαν την μπάντα που ανακάλυψε τον τροχό και όλα αυτά, πριν καν κυκλοφορήσουν ολοκληρωμένο δίσκο. Βασικά μαλακίες λέω, καταλαβαίνω και πολύ καλά μάλιστα, όλο αυτό το hype οφείλεται στη περίφημη θεωρία των σιροπιαστών υγρών, σύμφωνα με την οποία κάθε φορά που πατάς το play για να παίξει το Wonderful Life, παχύρρευστα κολλώδη υγρά εκτινάσσονται   από τα ακουστικά  και μέσα από τις τρύπες των αυτιών σου,  εισβάλουν στο κρανίο ενεργοποιώντας πάραυτα  τα 80’s εγκεφαλικά σου νεύρα. Ευτυχώς η αλλοίωση  που υφίσταται ο τρόπος που σκέφτεσαι δεν κρατάει για πολύ και σύντομα επιστρέφεις στον παλιό καλό  σκληροπυρηνικό σου εαυτό. Αν θες να το τεστάρεις, πάτα πάνω στη φωτό και κατέβασε όλο το ep. Σε προκαλώ.

Advertisements

Oι 12 Πιο Πολυαναμενόμενοι Δίσκοι του 2010: #05 – #02

26 Ιαν.

   

 05.Dr. Dog – Shame, Shame          

 Με τους Dr.Dog είχα πάθει τρελή ζημιά πριν 2 χρόνια περίπου, το καλοκαίρι του 2008, οπότε κυκλοφόρησαν το Fate, ένα πραγματικά πανέμορφο δίσκο που μύριζε άμμο μουσκεμένη στο αλκόολ και είχε το ξεφτισμένο χρώμμα καλοκαιρινών πολαρόιντς που έχουν ξεχαστεί χρόνια μέσα σε σκονισμένους  δίσκους των  Beatles. (…). Όταν αυτός ο σκατόκαιρος φύγει και πάρει μαζί του την μιζεριασμένη μου διάθεση, οι Dr.Dog θα κυκλοφορήσουν το Shame, Shame και τα πάντα θα αποκτήσουν λίγο νόημα παραπάνω…       

Συνέχεια

δέντρο

20 Ιαν.

μένω εδώ και ένα χρόνο  σε μια αδιάφορη και βαρετή γειτονιά κάπου στα προάστια. δεν ήταν το όνειρό μου να μείνω εκεί, απλά  για την συγκεκριμένη χρονική περίοδο ήταν η καλύτερη επιλογή που είχα. βασικά ήταν η μόνη. όσο περνάει ο καιρός αγαπάω όλο και περισσότερο το σπίτι μου, πριν ένα χρόνο ήταν ένας άδειος χώρος με έναν 80s εμπριμέ κανάπε και μια σιδερώστρα στη μέση και τώρα έχει γεμίσει με ένα κάρο πράγματα που κάνουν την καθημερινότητά μου ομορφότερη. Το σπίτι είναι το καταφύγιό μου, μερικές φορές σκέφτομαι πως θα μπορούσα να μείνω για πάντα εκεί, όχι γιατί έχω κάποια εμμονή ή αγοραφοβία αλλά γιατί το «έξω» πλέον μου προκαλεί αηδία. 5-10 μέτρα από την είσοδο της πολυκατοικίας υπάρχει ένα ψηλό και καταπράσινο δέντρο, το μοναδικό στο δρόμο, στέκεται εκεί χρόνια. τα κλαδιά του μπαίνουν μέσα στο μπαλκόνι και πολλές φορές χτυπάνε τα παντζούρια, το χειμώνα τα ακούμε καθώς φυσάει ο άνεμος και αγκαλιαζόμαστε πιο σφιχτά, ενώ το καλοκαίρι μαζεύονται πουλιά και κελαηδάνε τις νύχτες, πάντα μου φαίνονταν περίεργο να τα ακούω μες τα άγρια μεσάνυχτα να τραγουδάνε λες και βρίσκονται σε καρτουνίστικο συμπάν. Νωρίς το απόγευμα, γύριζα από την δουλειά και έπινα ένα ούζο κοιτάζοντας το δέντρο, πιστέψτε με όχι με οικολογική ευλάβεια, αλλά γιατί μέσα στην ασχήμια που κυριαρχεί στην γειτονιά μου, αυτό το δέντρο ήταν το πιο συναρπαστικό θέαμα, λες και είχε μαγικές ιδιότητες, έσβηνε όλες τις μαλακίες που απασχολούσαν το κεφάλι μου όλο το οχτάωρο. σήμερα το πρωί ήρθε ένα συνεργείο από το δήμο για να το κόψει, οι ρίζες του έχουν φουσκώσει το πεζοδρόμιο και προκαλεί λέει πρόβλημα στην μάντρα του γείτονα. με πήρε η κοπέλα μου να μου το πει, σχεδόν κλαίγοντας. σήμερα θα γυρίσουμε σπίτι από την δουλειά και πολύ πιθανό να μην υπάρχει. τουλάχιστον φαντάζομαι πως η μάντρα του γείτονα θα στέκεται αγέρωχη.

Oι 12 Πιο Πολυαναμενόμενοι Δίσκοι του 2010: #10 – #06

18 Ιαν.

τί τις θέλω τις to be continued λίστες, αφού ξέρω ότι δεν είμαι συνεπής. ήδη δύο άλμπουμ με tba ημερομηνία κυκλοφορίας που ήταν στην λίστα, διέρρευσαν στο ίντερνετ, με αυτό τον ρυθμό με βλέπω να ολοκληρώνω το countdown των πολυαναμενόμενων δίσκων και στο καπάκι θα ξεκινήσω το countdown με τους καλύτερους της χρονιάς…

Συνέχεια

Oι 12 Πιο Πολυαναμενόμενοι Δίσκοι του 2010

11 Ιαν.

 Το 2009 μπορεί να ήταν μια σχετικά καλή μουσική χρονιά αλλά έχω την αίσθηση πως τους περισσότερους μας πήγε γαμιων**ς. Όλοι λίγο πολύ ανακουφιστήκαμε που έφυγε. Το κακό είναι ότι ενώ διανύουμε την δεύτερη εβδομάδα του 2010, η μουντρουχιά και η μίρλα του 2009 μοιάζει σαν να έχει μεταφερθεί στο 2010. Για κάποιο μυστήριο λόγο υπάρχει αυτό το hype, «ότι το 2010 θα είναι χειρότερο του 2009». Ενάντια στους κακούς οιωνούς και στη μιζερολαγνεία, έψαξα και βρήκα τους 12 λόγους που αξίζει να είμαστε αισιόδοξοι για την χρονιά που έρχεται, λόγοι καθαρά μουσικοί, μέχρι εκεί μπορώ να βοηθήσω, στους υπόλοιπους τομείς πολύ φοβάμαι ότι είστε μόνοι σας. Για την ακρίβεια οι λόγοι είναι 13 αλλά ο εκπληκτικός δεύτερος δίσκος των  Yeasayer (review coming up) έχει ήδη διαρρεύσει.

Συνέχεια

Ιndieanapolis Loves Ya

5 Ιαν.

η συγκεκριμένη φωτό είναι η αγαπημένη μου για την χρονιά που πέρασε και έτσι  αποφάσισα να την χρησιμοποιήσω σαν link για να προσφέρω στους επισκέπτες και πολίτες της Indieanapolis το πρωτοχρονιάτικο δώρο τους.

πατήστε πάνω στην έγχρωμη και ασπρόμαυρη έκδοσή της  για να  κατεβάσετε τα 40 πρώτα Διαμαντάκια της  Indienapolis του 2009, μαζεμένα και τακτοποιημένα σε 2 χορταστικες συλλογές.

αν θέλετε να με ευχαριστήσετε απο κοντά για το αντικειμενικά υπέροχο δώρο μου, μπορείτε να περάσετε σήμερα το βράδυ, παραμονή των Φώτων (δεν δουλεύετε αύριο, βρείτε άλλη δικαιολογία) από το High Fidelity (Σόλωνος 136, Εξάρχεια) που παίζω εκτάκτως αντί για τις καθιερωμένες Πέμπτες.

c you there, i guess

1

2 Ιαν.

Eίχα σκοπό να γράψω πολλά πράγματα για τα όσα είδα και άκουσα 10 μέρες στην Νέα Υόρκη φέτος το καλοκαίρι. δεν ήθελα να τα πω όλα σε ένα-δύο posts επικών διαστάσεων, όχι για να σας κρατάω σε αγωνία αλλά γιατί θα μου έκανε καλό κατά περιόδους να τα σκέφτομαι και να τα διηγούμαι με όσο το δυνατόν περισσότερες λεπτομέρειες. θα ήταν κάπως σαν να τα ξαναζούσα. σαν κάποιος να  έγλειφε τους πόλους της μπαταρίας μου. χμ… ακούστηκε λίγο αρρωστημένα πρόστυχo αυτό.  να εξηγήσω για να μην παρεξηγηθώ σε περίπτωση που κάποιος δεν γνωρίζει (γιατί και γω, πρόσφατα το ‘μαθα μην νομίζετε). αν οι μπαταρίες που χρησιμοποιείτε σε μια συσκευή ξαφνικά τελειώσουν, μπορείτε γλύφοντας τους πόλους τους, να τους δώσετε μερικές extra ώρες ζωής. τις περισσότερες φορές πετυχαίνει. εγώ, αν και έκανα μια δυνατή αρχή, κάπου στη μέση λόγω αναβλητικότητας (που είναι η νέα «βαρεμάρα») το σταμάτησα. χωρίς αυτό να σημαίνει πως έπαψα να σκέφτομαι αυτή τη πόλη. βασικά κάτι τέτοιο θα ήταν πρακτικώς αδύνατο καθώς συνέχεια  προκύπτουν αφορμές  για να την θυμάμαι. αυτό είναι το καλό και το κακό με το μεγάλο μήλο. ακόμα και να θες, δεν πρόκειται να το ξεχάσεις. και λέω κακό γιατί δυστυχώς το μόνο που μπορείς να κάνεις όταν την σκέφτεσαι είναι να ξενερώνεις  που δεν μπορείς να πας εκεί, χωρίς να το έχεις προετοιμάσει τουλάχιστον 8 μήνες πριν. Καργιόλη ατλαντικέ.

Εγώ δυστυχώς ή ευτυχώς (δεν έχω καταλήξει ακόμα), συνέδεσα αυτό το ταξίδι με δύο από τους πιο πολυακουσμένους δίσκους του 2009. τον xx και  το Hospice των Antlers. ειδικά το Antlers, το οποίο ούτως ή άλλως είχα ξεσκίσει, πολύ πριν δω ότι θα παίζουν live την εποχή που θα πήγαινα. τότε ήταν που πωρώθηκα ακόμα πιο πολύ. και για όσους δεν ξέρουν, το συγκεκριμένο άλμπουμ δεν είναι για όλες τις ώρες, έχει κάποιες ιδιαιτερότητες, όπως και να το κάνεις είναι προϊόν βαριάς κατάθλιψης, ένα cancer drama soundtrack όπως πολύ επιτυχημένα το έχω χαρακτηρίσει. παρόλαυτά δεν μάσησα, τον άκουσα πρωί πηγαίνοντας για δουλειά, μεσημέρι στο γραφείο, απόγευμα γυρίζοντας, στο σπίτι το βράδυ, με παρέα και μόνος. μπήκε μες το κεφάλι μου.

όταν ήρθε η μέρα του live (και αφού αγόρασα το Hospice σε βινύλιο) έβρεχε, γεγονός που έκανε ακόμα πιο δύσκολη την μετακίνησή μας στο μέρος που γίνονταν η συναυλία. γενικά στην νέα υόρκη όταν πρωτοπάς νιώθεις ψαρωμένος. εχεις δει και ακούσει τόσα που δεν ξέρεις τί να πιστέψεις και όταν ψάχνεις ένα μέρος που δεν βρίσκεται ας πούμε στο «τουριστικό» πεδίο του μανχάταν, είσαι λίγο νευρικός. λίγο πριν φτάσουμε στο Mercury Lounge η βροχή σταμάτησε και η υγρασία επανήλθε στα φυσιολογικά για την εποχή επίπεδα (στο R U NUTS? δηλαδή). η ώρα ήταν 8, γύρισα και κοίταξα τον κατακόκκινο ουρανό που έβγαινε μέσα από τα σύννεφα και σκέφτηκα «σήμερα, θα είναι μια γαμάτη βραδιά». το χαμόγελο που είχε ζωγραφιστεί στο πρόσωπό μου το τελευταίο μισάωρο μουντζουρώθηκε στη θέα του SOLD OUT sign έξω από το μαγαζί. πριν αρχίσω να πριζώνω διάφορους ξέμπαρκους που είχαν στηθεί απέξω για «τρελό ντου α λα ελληνικά», ο τύπος στην είσοδο μου είπε πως παίζουν άλλα δύο εισιτήρια, αν έμπαινα εκείνη την στιγμή, 3 ώρες πριν αρχίσουν οι Antlers. I said ok (είπα «ok») και μπήκα. Την βραδιά την άνοιγε ένας indie τροβαδούρος, ο Brent Arnold, συνολικά μες το χώρο (που δεν ήταν μεγαλύτερος του ΑΝ) ήμασταν το πολύ 10 άτομα, τρελή αμηχανία, έπαιζε και χαμηλόφωνα αυτός, σχεδόν άκουγα τις αναπνοές μας. όταν τελείωσε βγήκα έξω για τσιγάρο, είχε μαζέψει τρελό κόσμο, δεν ήταν απλά ένα live των Antlers αλλά η επίσημη παρουσίαση του Hospice, οπότε είχε extra ενδιαφέρον. μια γκόμενα που έμοιαζε στην Santigold με σταμάτησε και μου είπε πόσο της άρεσε το Yeasayer t-shirt μου (highlight of the summer), νομίζω ότι πρώτη φορά μου συνέβαινε κάτι τέτοιο, συνήθως με σταματάνε για να με ρωτήσουν την ώρα, μαλακίες λέω, γκόμενες σαν την Santigold δεν με σταματάνε ποτέ. το δεύτερο support ήταν οι Twin Thousands, μια συμπαθέστατη μπάντα από το Brooklyn που έπαιζε modest mousique indie pop. μ’ αρεσαν πολύ και ο μαλάκας δεν πήρα το δισκάκι τους που το πουλάγανε 7 dollars, είπα «θα τους κατεβάσω όταν γυρίσω Αθήνα», έψαξα αλλά δεν υπάρχει ούτε τραγούδι διαθέσιμο, καλά να πάθω. πριν τους Antlers βγήκαν κάποιο Murder Mystery, τίποτα το σπουδαίο αυτοί, για να είμαι ειλικρινής ούτε που θυμάμαι τί έπαιζαν.

έχοντας ακούσει τον δίσκο τόσες φορές και διαβάσει όλη αυτή την παραφιλολογία που υπάρχει σχετικά με τις συνθήκες κάτω από τις οποίες γράφτηκε,ήμουν προετοιμασμένος για ένα σκοτεινό και υποτονικό live, από αυτά που παρακολουθείς αποσβολωμένος βουλιάζοντας γλυκά στην κατάθλιψη. όπως αποδείχτηκε, τα πράγματα δεν ήταν έτσι. ο τραγουδιστής και κιθαρίστας Peter Siberman που πλαισιώνονταν από έναν ντράμερ και έναν κιμπορντίστα, δεν είχε καμία σχέση με την σκυθρωπή και εσωστρεφής φιγούρα που είχα φανταστεί, αντιθέτως ήταν ένας συμπαθέστατος χαμογελαστός και λίγο ντροπαλός πιτσιρικάς (23 χρονών!) που έδειχνε πολύ χαρούμενος με την προσέλευση του κόσμου στην επίσημη παρουσίαση του 2ου δίσκου της μπάντας του.

τo live ήταν απλά συγκλονιστικό. Μπορεί να έπαιξε ρόλο ότι το ύφος του δεν είχε καμιά σχέση με αυτό που περίμενα, δεν ξέρω, πάντως οι τύποι έδωσαν ότι είχαν και δεν είχαν, «έβγαλαν ψυχούλα», όπως χαρακτηριστικά λέει ένας φίλος, και πραγματικά δεν θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω καλύτερη φράση για να περιγράψω αυτό που κατάφεραν να κάνουν όση ώρα έπαιζαν όλα τα κομμάτια του Hospice. ειδικά τα ξεσπάσματα των τραγουδιών ήταν επικά, ο ήχος σε χτύπαγε στα μούτρα, υπήρχαν στιγμές που ένιωθα αυτό το funny feeling στο στομάχι, είχα χρόνια να πάθω τέτοιο πράγμα σε live. και η φωνή του Siberman, fuck, ο δίσκος την αδικεί, o τύπος μπορεί να τραγουδήσει τα πάντα με μια χροιά τόσο δραματική που προκαλεί μόνιμη ανατριχίλα. η καλύτερη στιγμή του live ήταν όταν ανέβηκε στην σκηνή η Sharon Van Etten για να συνοδέψει τον Siberman στο Thirteen. εκεί έγινε κάτι πολύ χαριτωμένο (βασικά ότι και να συνέβαινε με την συγκεκριμένη κοπέλα θα το έβρισκα χαριτωμένο γιατί είναι μια κούκλα) μπήκε αρχικά λάθος στο τραγούδι και δεν μπόρεσε να το πει όσο καλύτερα μπορούσε, φάνηκε σαν να ντράπηκε και αμέσως μετά κατέβηκε από την σκηνή. ο Siberman το κατάλαβε και της ζήτησε να ξανανέβει και να το πάρουν από την αρχή, θα ήταν κρίμα όπως είπε «να στερήσουμε από τον κόσμο μια τόσο όμορφη φωνή». η Sharon όντως ανέβηκε και το τραγούδησε υπέροχα, γράφοντας με την γλυκύτατη φωνή της, μία από τις πιο όμορφες στιγμές της χρονιάς που πέρασε.

κάθε φορά που το Hospice φτάνει στο 6ο του τραγούδι και συγκεκριμένα στο δεύτερο λεπτό και στο δεύτερο δευτερόλεπτο, για λίγη ώρα, μου ρχεται στο μυαλό η ατμόσφαιρα εκείνης της βραδιάς, χαμογελάω συνήθως μόνος μου και μερικές φορές ορκίζομαι πως έχω δει μια ροδαλή γλώσσα να βγαίνει αργά αργά από το ηχεία και σχεδόν με ερωτική διάθεση να πλησιάζει προς το μέρος μου και νωχελικά να μου γλύφει τους πόλους…

Για αυτό και μόνο το λόγο, το Thirteen είναι το ωραιότερο τραγούδι του 2009.

Καλή χρονιά να έχουμε.