1

2 Ιαν.

Eίχα σκοπό να γράψω πολλά πράγματα για τα όσα είδα και άκουσα 10 μέρες στην Νέα Υόρκη φέτος το καλοκαίρι. δεν ήθελα να τα πω όλα σε ένα-δύο posts επικών διαστάσεων, όχι για να σας κρατάω σε αγωνία αλλά γιατί θα μου έκανε καλό κατά περιόδους να τα σκέφτομαι και να τα διηγούμαι με όσο το δυνατόν περισσότερες λεπτομέρειες. θα ήταν κάπως σαν να τα ξαναζούσα. σαν κάποιος να  έγλειφε τους πόλους της μπαταρίας μου. χμ… ακούστηκε λίγο αρρωστημένα πρόστυχo αυτό.  να εξηγήσω για να μην παρεξηγηθώ σε περίπτωση που κάποιος δεν γνωρίζει (γιατί και γω, πρόσφατα το ‘μαθα μην νομίζετε). αν οι μπαταρίες που χρησιμοποιείτε σε μια συσκευή ξαφνικά τελειώσουν, μπορείτε γλύφοντας τους πόλους τους, να τους δώσετε μερικές extra ώρες ζωής. τις περισσότερες φορές πετυχαίνει. εγώ, αν και έκανα μια δυνατή αρχή, κάπου στη μέση λόγω αναβλητικότητας (που είναι η νέα «βαρεμάρα») το σταμάτησα. χωρίς αυτό να σημαίνει πως έπαψα να σκέφτομαι αυτή τη πόλη. βασικά κάτι τέτοιο θα ήταν πρακτικώς αδύνατο καθώς συνέχεια  προκύπτουν αφορμές  για να την θυμάμαι. αυτό είναι το καλό και το κακό με το μεγάλο μήλο. ακόμα και να θες, δεν πρόκειται να το ξεχάσεις. και λέω κακό γιατί δυστυχώς το μόνο που μπορείς να κάνεις όταν την σκέφτεσαι είναι να ξενερώνεις  που δεν μπορείς να πας εκεί, χωρίς να το έχεις προετοιμάσει τουλάχιστον 8 μήνες πριν. Καργιόλη ατλαντικέ.

Εγώ δυστυχώς ή ευτυχώς (δεν έχω καταλήξει ακόμα), συνέδεσα αυτό το ταξίδι με δύο από τους πιο πολυακουσμένους δίσκους του 2009. τον xx και  το Hospice των Antlers. ειδικά το Antlers, το οποίο ούτως ή άλλως είχα ξεσκίσει, πολύ πριν δω ότι θα παίζουν live την εποχή που θα πήγαινα. τότε ήταν που πωρώθηκα ακόμα πιο πολύ. και για όσους δεν ξέρουν, το συγκεκριμένο άλμπουμ δεν είναι για όλες τις ώρες, έχει κάποιες ιδιαιτερότητες, όπως και να το κάνεις είναι προϊόν βαριάς κατάθλιψης, ένα cancer drama soundtrack όπως πολύ επιτυχημένα το έχω χαρακτηρίσει. παρόλαυτά δεν μάσησα, τον άκουσα πρωί πηγαίνοντας για δουλειά, μεσημέρι στο γραφείο, απόγευμα γυρίζοντας, στο σπίτι το βράδυ, με παρέα και μόνος. μπήκε μες το κεφάλι μου.

όταν ήρθε η μέρα του live (και αφού αγόρασα το Hospice σε βινύλιο) έβρεχε, γεγονός που έκανε ακόμα πιο δύσκολη την μετακίνησή μας στο μέρος που γίνονταν η συναυλία. γενικά στην νέα υόρκη όταν πρωτοπάς νιώθεις ψαρωμένος. εχεις δει και ακούσει τόσα που δεν ξέρεις τί να πιστέψεις και όταν ψάχνεις ένα μέρος που δεν βρίσκεται ας πούμε στο «τουριστικό» πεδίο του μανχάταν, είσαι λίγο νευρικός. λίγο πριν φτάσουμε στο Mercury Lounge η βροχή σταμάτησε και η υγρασία επανήλθε στα φυσιολογικά για την εποχή επίπεδα (στο R U NUTS? δηλαδή). η ώρα ήταν 8, γύρισα και κοίταξα τον κατακόκκινο ουρανό που έβγαινε μέσα από τα σύννεφα και σκέφτηκα «σήμερα, θα είναι μια γαμάτη βραδιά». το χαμόγελο που είχε ζωγραφιστεί στο πρόσωπό μου το τελευταίο μισάωρο μουντζουρώθηκε στη θέα του SOLD OUT sign έξω από το μαγαζί. πριν αρχίσω να πριζώνω διάφορους ξέμπαρκους που είχαν στηθεί απέξω για «τρελό ντου α λα ελληνικά», ο τύπος στην είσοδο μου είπε πως παίζουν άλλα δύο εισιτήρια, αν έμπαινα εκείνη την στιγμή, 3 ώρες πριν αρχίσουν οι Antlers. I said ok (είπα «ok») και μπήκα. Την βραδιά την άνοιγε ένας indie τροβαδούρος, ο Brent Arnold, συνολικά μες το χώρο (που δεν ήταν μεγαλύτερος του ΑΝ) ήμασταν το πολύ 10 άτομα, τρελή αμηχανία, έπαιζε και χαμηλόφωνα αυτός, σχεδόν άκουγα τις αναπνοές μας. όταν τελείωσε βγήκα έξω για τσιγάρο, είχε μαζέψει τρελό κόσμο, δεν ήταν απλά ένα live των Antlers αλλά η επίσημη παρουσίαση του Hospice, οπότε είχε extra ενδιαφέρον. μια γκόμενα που έμοιαζε στην Santigold με σταμάτησε και μου είπε πόσο της άρεσε το Yeasayer t-shirt μου (highlight of the summer), νομίζω ότι πρώτη φορά μου συνέβαινε κάτι τέτοιο, συνήθως με σταματάνε για να με ρωτήσουν την ώρα, μαλακίες λέω, γκόμενες σαν την Santigold δεν με σταματάνε ποτέ. το δεύτερο support ήταν οι Twin Thousands, μια συμπαθέστατη μπάντα από το Brooklyn που έπαιζε modest mousique indie pop. μ’ αρεσαν πολύ και ο μαλάκας δεν πήρα το δισκάκι τους που το πουλάγανε 7 dollars, είπα «θα τους κατεβάσω όταν γυρίσω Αθήνα», έψαξα αλλά δεν υπάρχει ούτε τραγούδι διαθέσιμο, καλά να πάθω. πριν τους Antlers βγήκαν κάποιο Murder Mystery, τίποτα το σπουδαίο αυτοί, για να είμαι ειλικρινής ούτε που θυμάμαι τί έπαιζαν.

έχοντας ακούσει τον δίσκο τόσες φορές και διαβάσει όλη αυτή την παραφιλολογία που υπάρχει σχετικά με τις συνθήκες κάτω από τις οποίες γράφτηκε,ήμουν προετοιμασμένος για ένα σκοτεινό και υποτονικό live, από αυτά που παρακολουθείς αποσβολωμένος βουλιάζοντας γλυκά στην κατάθλιψη. όπως αποδείχτηκε, τα πράγματα δεν ήταν έτσι. ο τραγουδιστής και κιθαρίστας Peter Siberman που πλαισιώνονταν από έναν ντράμερ και έναν κιμπορντίστα, δεν είχε καμία σχέση με την σκυθρωπή και εσωστρεφής φιγούρα που είχα φανταστεί, αντιθέτως ήταν ένας συμπαθέστατος χαμογελαστός και λίγο ντροπαλός πιτσιρικάς (23 χρονών!) που έδειχνε πολύ χαρούμενος με την προσέλευση του κόσμου στην επίσημη παρουσίαση του 2ου δίσκου της μπάντας του.

τo live ήταν απλά συγκλονιστικό. Μπορεί να έπαιξε ρόλο ότι το ύφος του δεν είχε καμιά σχέση με αυτό που περίμενα, δεν ξέρω, πάντως οι τύποι έδωσαν ότι είχαν και δεν είχαν, «έβγαλαν ψυχούλα», όπως χαρακτηριστικά λέει ένας φίλος, και πραγματικά δεν θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω καλύτερη φράση για να περιγράψω αυτό που κατάφεραν να κάνουν όση ώρα έπαιζαν όλα τα κομμάτια του Hospice. ειδικά τα ξεσπάσματα των τραγουδιών ήταν επικά, ο ήχος σε χτύπαγε στα μούτρα, υπήρχαν στιγμές που ένιωθα αυτό το funny feeling στο στομάχι, είχα χρόνια να πάθω τέτοιο πράγμα σε live. και η φωνή του Siberman, fuck, ο δίσκος την αδικεί, o τύπος μπορεί να τραγουδήσει τα πάντα με μια χροιά τόσο δραματική που προκαλεί μόνιμη ανατριχίλα. η καλύτερη στιγμή του live ήταν όταν ανέβηκε στην σκηνή η Sharon Van Etten για να συνοδέψει τον Siberman στο Thirteen. εκεί έγινε κάτι πολύ χαριτωμένο (βασικά ότι και να συνέβαινε με την συγκεκριμένη κοπέλα θα το έβρισκα χαριτωμένο γιατί είναι μια κούκλα) μπήκε αρχικά λάθος στο τραγούδι και δεν μπόρεσε να το πει όσο καλύτερα μπορούσε, φάνηκε σαν να ντράπηκε και αμέσως μετά κατέβηκε από την σκηνή. ο Siberman το κατάλαβε και της ζήτησε να ξανανέβει και να το πάρουν από την αρχή, θα ήταν κρίμα όπως είπε «να στερήσουμε από τον κόσμο μια τόσο όμορφη φωνή». η Sharon όντως ανέβηκε και το τραγούδησε υπέροχα, γράφοντας με την γλυκύτατη φωνή της, μία από τις πιο όμορφες στιγμές της χρονιάς που πέρασε.

κάθε φορά που το Hospice φτάνει στο 6ο του τραγούδι και συγκεκριμένα στο δεύτερο λεπτό και στο δεύτερο δευτερόλεπτο, για λίγη ώρα, μου ρχεται στο μυαλό η ατμόσφαιρα εκείνης της βραδιάς, χαμογελάω συνήθως μόνος μου και μερικές φορές ορκίζομαι πως έχω δει μια ροδαλή γλώσσα να βγαίνει αργά αργά από το ηχεία και σχεδόν με ερωτική διάθεση να πλησιάζει προς το μέρος μου και νωχελικά να μου γλύφει τους πόλους…

Για αυτό και μόνο το λόγο, το Thirteen είναι το ωραιότερο τραγούδι του 2009.

Καλή χρονιά να έχουμε.

Advertisements

8 Σχόλια to “1”

  1. the1015lab Ιανουαρίου 2, 2010 στις 6:55 μμ #

    🙂

  2. battered couture Ιανουαρίου 4, 2010 στις 10:53 πμ #

    aman aman aman zilepsame gluka. Ti wraia pou ta les!

  3. scar Ιανουαρίου 4, 2010 στις 2:56 μμ #

    kalh xronia…se sena kai tous polous sou 🙂

  4. indieanajohn Ιανουαρίου 4, 2010 στις 3:48 μμ #

    επίσης!
    ps. στον πόλο μου σε γράφω

  5. scar Ιανουαρίου 4, 2010 στις 5:02 μμ #

    ston arnhtiko h ton 8etiko?

  6. the1015lab Ιανουαρίου 4, 2010 στις 5:22 μμ #

    na simeioso edo oti den pires to diskaki twn 7 dollars giati eixame mazi mas ola k ola 30 mazi me to taksi. Ta opoia den katanalosame oute kan se ftini bira. perisepsane.

  7. tomv Ιανουαρίου 5, 2010 στις 4:46 μμ #

    innit?

  8. indieanajohn Ιανουαρίου 5, 2010 στις 5:00 μμ #

    @tomv
    πάω στην τουαλέτα να κλάψω

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: