Oι 12 Πιο Πολυαναμενόμενοι Δίσκοι του 2010

11 Ιαν.

 Το 2009 μπορεί να ήταν μια σχετικά καλή μουσική χρονιά αλλά έχω την αίσθηση πως τους περισσότερους μας πήγε γαμιων**ς. Όλοι λίγο πολύ ανακουφιστήκαμε που έφυγε. Το κακό είναι ότι ενώ διανύουμε την δεύτερη εβδομάδα του 2010, η μουντρουχιά και η μίρλα του 2009 μοιάζει σαν να έχει μεταφερθεί στο 2010. Για κάποιο μυστήριο λόγο υπάρχει αυτό το hype, «ότι το 2010 θα είναι χειρότερο του 2009». Ενάντια στους κακούς οιωνούς και στη μιζερολαγνεία, έψαξα και βρήκα τους 12 λόγους που αξίζει να είμαστε αισιόδοξοι για την χρονιά που έρχεται, λόγοι καθαρά μουσικοί, μέχρι εκεί μπορώ να βοηθήσω, στους υπόλοιπους τομείς πολύ φοβάμαι ότι είστε μόνοι σας. Για την ακρίβεια οι λόγοι είναι 13 αλλά ο εκπληκτικός δεύτερος δίσκος των  Yeasayer (review coming up) έχει ήδη διαρρεύσει.

 

12. THE WALKMEN – Untitled

Μ’ αρέσει αυτή η μπάντα αν και μου πήρε αρκετό καιρό για να το συμπεράνω. Τους είχα ανακαλύψει πριν χρόνια ακούγοντας το δραματικό τους έπος The Rat στο POP και έσπευσα να κατεβάσω τα πάντα από αυτούς.  Όταν κατάλαβα πως δεν έχουν παρόμοιο κομμάτι αρχικά ξενέρωσα. Θυμάμαι άκουγα και ξανάκουγα το Bows + Arrows ψάχνοντας για ένα δεύτερο Ποντίκι αλλά τίποτα, τζίφος (πρώτη φορά που γράφω την λέξη «τζίφος» by the way, γελοία λέξη). Μέχρι που τελικά, χωρίς να το καταλάβω άρχισα να γουστάρω τον Tom Waits meets Jesus and Mary Chain (?) ήχο τους. Με το A Hundred  Miles Off κόλλησα άσχημα, ήταν σαν να χτύπαγες garage ενδοφλέβιες στo χέρι του Bob Dylan (μισώ τον Bob Dylan) αφού πρώτα τον έχεις περάσει  από post punk φίλτρο. Or something. To Υοu and Me ήταν ακόμα πιο σκοτεινό και σουγκεϊζάδικο, το γούσταρα απίστευτα, ειδικά το In the New Year είχε καταστρέψει πολλά ανέμελα καλοκαιρινά μου βράδια. Τώρα που μιλάμε, ετοιμάζουν τον 6ο τους δίσκο, αναμένεται να κυκλοφορήσει επίσημα μέσα στην άνοιξη, για να δούμε τι θα ακούσουμε…

 

11. R.E.M. – Untitled

Προτού αναφέρω οτιδήποτε, οφείλω να ξεκαθαρίσω τη θέση μου δηλώνοντας τρελός fan των REM, κυρίως από το Automatic for the People και μετά. Το Monster μου το είχε πάρει  δώρο μια φίλη στο γυμνάσιο (με την οποία ήμουν τρελά καψούρης) σε κασέτα, ακόμα την έχω κάπου καταχωνιασμένη (την κασέτα, όχι την φίλη), με είχε πραγματικά συγκλονίσει αυτό το album. Πέρα από τα σινγκλάκια του What the Frequency Kenneth? και το αριστουργηματικό Crush With an Eyeliner το οποίο εκνευρίζομαι που συνέχεια ξεχνάω να το παίξω στο High Fidelity, ήταν γεμάτο κομματάρες, τι να πρωτοθυμηθώ, το King of Comedy? το Ι Don’t Sleep, I Dream? το Tongue? ή το I Took Your Name? Μετά ήρθε η άλλη δισκάρα, προσωπικά παίζει και να είναι και από τους πιο πολυακουσμένους στην ζωή μου, το on the road έπος του Νew Adventure in Hi-fi, με Leave μέσα, Βe Mine, So fast so Numb, Electrolite, μεγάλα τραγούδια. Με το Up έπεσαν οι τόνοι, χωρίς να σημαίνει πως ήταν κακή δουλειά, απλά δεν είχε πολλά γκάζια, έλειπε και ο Bill Berry, μπήκαν και κάτι ντραμασίνια, μια πιο ιλεκτρο-μπαρόκ διάθεση, καινούργιοι REM πραγματικά. Και εδώ δεν περίσσευαν τα favorites, Walk Unafraid, Suspicion, The Apologist  πέρα από τα πολύ γνωστά Lotus και Daysleeper. Mετά ήρθε το κακό Reveal το οποίο δυστυχώς  ούτε καν μίσησα, απλά πέρασε και δεν άγγιξε κανέναν,  παγερά αδιάφορη δουλειά. Ευτυχώς αποδείχθηκε πως ήταν ένα μικρό διάλειμμα  καθώς επανήλθαν δριμύτεροι  με το Αround the Sun, ίσως τον πιο ουσιαστικό και ευαίσθητο δίσκο της καριέρας τους, με σπουδαία κομμάτια σαν το  High Speed Train που αποτελεί μεγάλη μου αδυναμία. Και φτάνουμε στο αντιπαθέστατο Accelarate που με έκανε να χάσω κάθε ενδιαφέρον για την μπάντα, βασικά με οδήγησε στο συμπέρασμα ότι ίσως να με έχουν κουράσει οι REM, ίσως να έπρεπε να το σταματήσουν στο Around the Sun, αυτός ο τετριμμένος rock n roll ήχος και η παραμόρφωση στη κιθάρα σε συνδυασμό με την τσιριχτή φωνή του Stipe αντί να με πωρώνει με ξενέρωνε. Αν και ο επερχόμενος δίσκος του είναι ο πάλι σε παραγωγή Jacknife Lee, ελπίζω πραγματικά σε κάτι διαφορετικό. Ή ακόμα σε κάτι που να θυμίζει περισσότερο τους REM που αγάπησα.

 

 

Advertisements

21 Σχόλια to “Oι 12 Πιο Πολυαναμενόμενοι Δίσκοι του 2010”

  1. spiral Ιανουαρίου 11, 2010 στις 7:51 μμ #

    μιας και το ανέφερες, τι ασύλληπτη δισκάρα είναι αυτό το καινούργιο των yeasayer!!! δηλαδή δεν μπορώ να φανταστώ να βγαίνει καλύτερος δίσκος για το 2010. ρε είναι τα πάντα όλα, απλό και περίπλοκο, συναισθηματικό και εγκεφαλικό, σούπερ μελωδίες, χορευτικό και ξάπλα-στα-πατώματα-κοιτώντας-το-ταβάνι, γμσ τα. καιρό έχω να ενθουσιαστώ τόσο πολύ με δίσκο.

  2. indieanajohn Ιανουαρίου 11, 2010 στις 10:58 μμ #

    συμφωνώ απόλυτα! τρελή υπερβολή αλλά μπαίνει άνετα στην πεντάδα του 2010!
    (αν και πιστεψε με, αν βγουν όλα αυτά που υποτίθεται πως θα βγουν μες την χρονιά, ο ανταγωνισμός θα είναι απίστευτος)

  3. scar Ιανουαρίου 12, 2010 στις 1:49 μμ #

    liars-sisterworld….
    delphic(nai pali autoi)-acolyte…
    los campesinos-romance is boring…
    check ’em out if not already

  4. indieanajohn Ιανουαρίου 12, 2010 στις 3:16 μμ #

    Delphic έχω αρρωστήσει!
    review coming up (κάποια στιγμή μέσα στο 10)

  5. scar Ιανουαρίου 12, 2010 στις 3:39 μμ #

    can’t wait…

  6. indieanajohn Ιανουαρίου 12, 2010 στις 4:05 μμ #

    Αν και το δίκαιο θα ήταν να έγραφες εσύ, εφόσον ήσουν ο πρώτος στον γαλαξία που τους ανακάλυψε!

  7. scar Ιανουαρίου 12, 2010 στις 4:14 μμ #

    fantasou oti mou steilane thank you card ta xristougenna..:)

  8. indieanajohn Ιανουαρίου 12, 2010 στις 5:26 μμ #

    και σε σένα?

  9. indieann Ιανουαρίου 14, 2010 στις 6:29 μμ #

    Νομιζω ότι το πρώτο αλμπουμ των walkmen ήταν ένα αριστουργημα. Υπήρξε μια χρονια που άκουγα συνέχεια wrens και walkmen -πότε να ήταν; το 2002;;; Στα επόμενα μου φαίνονταν άνισοι- ειχαν κομματαρες σαν το the rat -που μαζι με το c’mere των interpol τα ειχα λιώσει απ’ το άκουσμα- αλλά ειχαν και τρομερές δακρυβρεχτες μονοτονες μετριότητες

    οσο για τους REM εντυπωσιάζομαι που τους ακους ακομα! Απλα δε μπορώ. Νομιζω φταιει που την εποχη του losing my religion έγιναν τόσο mainstream που σιχάθηκα εντελώς τη φωνη του Stipe. Τον ακουω και ξενερώνω πια!

    ααα, τώρα που λέτε για yeasayer, δεν ξέρω τι κάνει ο νέος δισκος ολοκληροςς αλλά το ambling alp (όλοι στην πίστα) ειναι ένα κομμάτι που με κάνει να σκέφτομαι ότι έτσι θα ήθελαν να ακουγονται οι animal collective, αλλα απλα δεν το ‘χουν.

  10. indieanajohn Ιανουαρίου 14, 2010 στις 9:05 μμ #

    oλος ο δίσκος είναι ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ!!!!! δεν θα το πιστεύεις!
    και συμφωνώ απόλυτα αυτό που λές.
    ειναι σαν οι Animal Collective να έκαναν υγιές σεξ και θετικά ναρκωτικά.

  11. jjkondilis Ιανουαρίου 21, 2010 στις 12:36 πμ #

    TO FULL LENGTH TON THE DRUMS PERIMENOUME!

  12. indieanajohn Ιανουαρίου 21, 2010 στις 10:21 πμ #

    μισώ the drums.

  13. mouxlaloulouda Ιανουαρίου 21, 2010 στις 6:14 μμ #

    Ολόκληρη η δισκογραφία (με εξαίρεση τις διαφορετικές τους αναγνώσεις στο «Pussy cats», τις οποίες παραβλέπω) των The Walkmen είναι αριστουργηματική (γι’ αυτό θα προσποιηθώ ότι δεν πρόσεξα το σχόλιο της Ινδιάννας περί «τρομερές δακρυβρεχτες μονοτονες μετριότητες’). Πέρυσι κατά τη διάρκεια της περιοδείας τους παρουσίασαν ζωντανά αρκετά (8 ή 9 αν δεν κάνω λάθος) νέα τραγούδια και από ότι φαίνεται η παρουσία του organ θα είναι και πάλι έντονη.

    «Ολος ο δίσκος (των Yeasayer) είναι ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ!!!!! Δεν θα το πιστεύεις!»
    Η αλήθεια είναι ότι δε το πιστεύω (παρ’ όλο που τον έχω ακούσει) και ούτε πρόκειται (έστω και αν όταν δημοσιεύσεις την κριτική σου θα με ζώσουν προσωρινά οι αμφιβολίες)

  14. indieann Ιανουαρίου 22, 2010 στις 10:57 πμ #

    mouxlaloulouda
    εντάξει, ας μην κραταμε μούτρα, εξάλλου η μουσική έχει να κάνει με τις φάσεις στις οποίες την ακούμε: ανάλογα με τη κατασταση που ειμαστε, σε άλλους φαινεται αριστούργημα και σε άλλους σκουπίδι! Φίλοι; 🙂

  15. MrPinkEyes Ιανουαρίου 24, 2010 στις 3:31 μμ #

    εμενα στο ONE των yesayer γιατι μου φαινεται λες και τα φωνητικα τα κανει ο μπιγαλης?

  16. indieanajohn Ιανουαρίου 24, 2010 στις 6:55 μμ #

    @mrpinkeyes
    δεν φταίνε οι yeasayer για τις μουσικές καταβολές σου
    🙂

  17. MrPinkEyes Ιανουαρίου 25, 2010 στις 11:00 μμ #

    φταινε ομως για τις δικες τους…

    😛

  18. indieanajohn Ιανουαρίου 25, 2010 στις 11:05 μμ #

    οι Yeasayer αντιγράφουν Mπίγαλη? you r scaring me

  19. MrPinkEyes Ιανουαρίου 26, 2010 στις 12:08 πμ #

    κακα τα ψεμματα ολοι ξερουμε την επιδραση που εχει ο costa beegalees στην indie σκηνη της νεας υορκης…

  20. indieanajohn Ιανουαρίου 26, 2010 στις 10:10 πμ #

    ήμουνα σίγουρος πως λέγεται B.I.G.alees, περίεργο…

  21. MrPinkEyes Ιανουαρίου 26, 2010 στις 6:05 μμ #

    ετσι ξεκινησε… μετα οταν εγινε λιγο λιγοτερο underground το αλλαξε…

    ετσι ειναι η μεγαλοι καλλιτεχνες με τα καπριτσια (ποσο καιρο ειχα να χρησιμοποιησω αυτη τη λεξη..) τους…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: