Archive | Φεβρουαρίου, 2010

«Ο 14ος μισθός»

19 Φεβ.

από τότε που απαγορεύτηκε το κάπνισμα όσοι θέλουν να ξεχαρμανιάσουν στη δουλειά μου ανεβαίνουν στο πατάρι, ένα χώρο που μοιάζει με τον όροφο 7½ του Τζον Μάλκοβιτς, μετά βίας χωράει 5 άτομα όρθια και πάντα είναι sold out. αυτό δεν συμβαίνει επειδή ξαφνικά όλοι καπνίζουν περισσότερο αλλά γιατί τελευταία νομίζω πως όλοι ψάχνουν αφορμές για να βγαίνουν περισσότερο από το γραφείο. το διάλειμμα για τσιγάρο έχει μετατραπεί σε ανάσα οξυγόνου, όσο παράδοξο και αν ακούγεται αυτό. σπάνια πηγαίνω σε αυτό το πατάρι, δεν αντέχω να συναναστρέφομαι με τους «συνεργάτες» μου, σχεδόν όλους τους βαριέμαι αφόρητα και είμαι πολύ κακός στο φέικ σοσιαλάιζινγκ, που πλέον αποτελεί βασικό μπίζνες σκιλ για την καταξίωση στον επαγγελματικό στίβο. γι’ αυτό το λόγο πηγαίνω στην ταράτσα της εταιρείας, νομίζω είμαι ο μόνος που το κάνει, μάλλον γιατί όλοι προτιμούν ένα χώρο χωρίς περιστερο-κουράδες και θέα τις ξεφτισμένες προεκλογικές γιγαντοαφίσσες για το τσιγάρο τους. ανεβαίνοντας τα σκαλιά, συχνά έρχομαι αντιμέτωπος φέις του φέις με τα περιστέρια, κάθε φορά που τα βλέπω θυμάμαι εκείνη την γριά στο πάρκο που τα φώναζε «ποντίκια με φτερά», νομίζω με τον καιρό συμφωνώ όλο και περισσότερο μαζί της. η ταράτσα της εταιρείας συνδέεται με άλλο ένα κτίριο στο οποίο εργάζεται ένας κύριος που, μάλλον για τους ίδιους λόγους με μένα, ξεχαρμανιάζει παίρνοντας εκεί τον αέρα του. εδώ και 6 μήνες που και που τον πετυχαίνω, λέμε μία καλημέρα, μιλάμε για τον καιρό, σε 10-20 λέξεις το τσιτ-τσατ έχει τελειώσει και ο καθένας συνεχίζει ήρεμος το τσιγάρο του. πριν μερικές μέρες πιάσαμε συζήτηση δεν ξέρω με ποια αφορμή, αλλά σύντομα το θέμα της κατέληξε να είναι η κρίση και κατά συνέπεια, η μιζέρια της ζωής μας. μου φάνηκε πολύ περίεργο που με έναν άγνωστο άρχισα να συζητάω για το πόσο σκατά είναι όλα και κυρίως για το πόσο χειρότερα θα γίνουν, αυτό είναι κάτι που συνηθίζω να το κάνω μόνο με τους φίλους μου, βασικά η μιζέρια έχει καταντήσει να αποτελεί το βασικότερο συνδετικό κρίκο της παρέας μου. σύντομα η συζήτηση οδηγήθηκε στο πιο χοτ θέμα αυτή την στιγμή  στους καταθλιπτικούς κύκλους, στην περιβόητη «κατάργηση του 14ου μισθού». αυτομάτως η ένταση της φωνής μας μειώθηκε, τα βλέμματα μας άρχισαν να ανιχνεύουν συνωμοτικά το περιβάλλον, στη μέση του τσιγάρου βρίζαμε τους πάντες και τα πάντα ενώ μέχρι το τέλος του, είχαμε σχεδόν σηκώσει το λάβαρο της επανάστασης. φέρνω στο μυαλό μου την εικόνα αυτής της συνάντησης και γελάω, μου θυμίζει κάτι σκηνές από ασπρόμαυρες ταινίες, με τους εργάτες στις φάμπρικες να μιλάνε ψιθυριστά κάτω από το αυστηρό βλέμμα του αυταρχικού αφεντικού στην Αμερική του 20. προσπαθώ να μην σκέφτομαι σοβαρά το όλο θέμα με την κρίση, νομίζω πως αυτός είναι ο μοναδικός τρόπος να το αντιμετωπίσω. και αν αυτή η φημολογία για τον 14ο μισθό όχι απλά αληθεύει αλλά αποτελεί την αρχή σε μια σειρά από μέτρα που θα περιορίσουν ακόμα περισσότερο τις επιλογές μου, τότε πολύ φοβάμαι ότι θα έρθει η στιγμή που η κατάσταση δεν θα σηκώνει άλλο πλακά. και αυτό είναι που με φοβίζει πιο πολύ απ’ όλα. η στιγμή που ακόμα και δίσκοι σαν τον καινούριο του Citizen Cope (φωτό) τον οποίο και ακούω συνέχεια αυτές τις ανοιξιάτικες μέρες, δεν θα είναι αρκετοί για να μου φτιάξουν την διάθεση και να με κάνουν να πιστεύω πως στο τέλος όλα θα πάνε καλά.

Twin Tigers – Gray Waves

17 Φεβ.

γουστάρω όταν ανακαλύπτω μπάντες σαν τους Twin Tigers, όχι γιατί προσφέρουν κάτι στο εβολούσιον της μουσικής (αν έκανα λιγότερο σεξ θα μπορούσα να γράψω ένα «μία από τα ίδια» και να κλείσω το ριβιού) αλλά γιατί με επαναφέρουν σε οικεία μουσικά τοπία που με κάνουν να νιώθω σαν στο σπίτι μου. και αυτό για μένα είναι σημαντικό πράγμα. ο καιρός περνάει, ακούω πολλά, επηρεάζομαι από τα περισσότερα, το αυτί μου συνηθίζει σε ήχους που παλιότερα μπορεί να μου προκαλούσαν γέλια και ομολογώ πως υπάρχουν φορές που δεν αναγνωρίζω τον εαυτό μου. ακούω κάτι και αναρωτιέμαι «τι μαλακία είναι αυτή? /  what the fuck am I listening to? / Who the hell am I?”, παθαίνω μια μικρή κρίση πανικού, μετά από λίγο βέβαια συνέρχομαι και συνεχίζω να το ακούω, αλλά  όπως και να ‘χει χρειάζομαι κάτι για να ισορροπήσω, ένα είδους placebo που θα με επαναφέρει σε οικεία πράγματα και καταστάσεις. αυτό ακριβώς έχουν οι Twin Tigers και έχω κολλήσει, είναι safe, γνώριμα αγαπημένα εδάφη, ένα χαρακτηριστικό δείγμα μοντέρνας σουγκεϊζιάς, nu-gaze όπως με περίσσιο coolness έγραψε κάποιος στο internet, η μια κιθάρα πάνω στην άλλη, το μπάσο τέρμα, φωνή και διάθεση σκοτεινή, οι αναφορές στις αντίστοιχες μπάντες των 80s πολλές, οι αποχρώσεις γκρίζες, τα κτίρια τους επιβλητικά και μουχλιασμένα από την υγρασία, ο ουρανός συννεφιασμένος σχεδόν όλη την ημέρα, το γρασίδι βρεγμένο και τα τζάμια θολά.

και γαμώ σας λέω, πατήστε φωτό και κατεβάστε.

 

Spoon – Transference

12 Φεβ.

είναι ιδέα μου ή τελευταία έχουν αγριέψει τα πράγματα στην indie rock μπλογκόσφαιρα? πολλά από τα blogs που εμπιστευόμουν και κατέβαζα δίσκους ξαφνικά δεν υπάρχουν ενώ πλέον είναι πολύ πιο δύσκολο να βρεις ένα ντάουνλοντ λινκ που να μην έχει σπάσει. και αυτό ο μαλάκας ο ιντερνετικός σερίφης με τα γελοία comment που αφήνει μου έχει σπάσει τα’αρχίδια, άσε που κάθε φορά που τον σκέφτομαι μου ‘ρχονται γέλια. δεν ξέρω γιατί αλλά τον φαντάζομαι να φοράει στολή αμερικάνου μπάτσου με ενσωματωμένα φωτάκια και διάφορα ηλίθια gismos προσαρμοσμένα στην ζώνη του, μια cyber καρικατούρα που προσπαθεί να επιβάλλει την τάξη στο χαοτικό κόσμο του ίντερεντ. σαν σενάριο camp φουτουριστικής ειτίλας.να πα να γαμηθεί. όταν βγαίνουν pop αριστουργήματα σαν το Τransference των Spoon εν έτη 2010, οφείλεις να τα διαδώσεις. ακόμα και αν κάτι τέτοιο στοιχίσει το ίδιο σου το url. It’s a risky business, what can you say? * βάζει μάσκα / πατάει publish / φοράει την μπέρτα του / πετάει / πανοραμικό πλάνο της Indieanapolis / τίτλοι τέλους  *