Αρχείο | Μαρτίου, 2010

Istanbul

31 Μαρ.

καλές γιορτές 🙂

Advertisements

Primary 1 – The Blues (featuring Nina Persson)

17 Μαρ.

πίσω από το όνομα primary 1 κρύβεται ο Joe Flory, ένας άγγλος σινθ-ποπάς που εδώ και καιρό απασχολεί διάφορα blogs είτε με remixes είτε με δικά του homemade electro pop καλούδια. έχει ήδη κυκλοφορήσει το Μess Detective, μια συλλογή με διάφορα κομμάτια του (που μπορείτε να την κατεβάσετε ελεύθερα από εδώ), αλλά αυτό που κέντρισε περισσότερο το ενδιαφέρον όλων ήταν η συνεργασία του με την Nina Persson των Cardigans στο κομμάτι “The Blues”, που υποτίθεται πως αποτελεί το πρώτο δείγμα από το επίσημο ντεμπούτο του που θα κυκλοφορήσει σύντομα. γουστάρω απίστευτα αυτή την νέα (?) smoothy (?) dreamy (?) electro-pop σκηνή που αρχίζει να δημιουργείται, βασικά παίζει να υπήρχε χρόνια και εγώ να μην είχα πάρει χαμπάρι, απλά έχω την εντύπωση πως από την στιγμή που κυκλοφόρησε το ντεμπούτο του Miike Snow ακούω όλο και περισσότερα κομμάτια και remixes παρόμοιας φιλοσοφίας και αισθητικής. από την άλλη μπορεί πολύ απλά να φταίει η άνοιξη.

Marina and The Diamonds – The Family Jewels

16 Μαρ.

ρε, πως την πάτησα έτσι (γέρος άνθρωπος) με το μαρινάκι? και να πεις ότι δεν είχα ακούσει πριν και ήταν φάση κεραυνοβόλα να πω ok, έπαθα γεροντο-crush. αλλά την ακούω (σαν όνομα) εδώ και καιρό, συνέχεια την πετύχαινα σε διάφορα blogs (πιο πολύ σε remixes και τέτοια) ποτέ δεν έκατσα να ασχοληθώ. μάλλον με εκνεύριζε το όνομα, φανταζόμουν πως θα ‘ναι κάνα ιντελέκτουαλ dance-slut που ήρθε ένα καλοκαίρι στα νησιά και πωρώθηκε με τα ελληνικά ονόματα, δεν είχα ιδέα πως είναι Ελληνίδα να με πιάσει και το πατριωτικό. μέχρι που δεν ξέρω πως, αλλά έκατσε να κατεβάσω το ντεμπούτο της The Family Jewels και αυτό ήταν, πάει. κόλλησα σαν πρωτάρης. λες και είμαι 17 και ακούω πρώτη φορά στη ζωή μου γαμάτη pop. καλά εκεί που το θέμα έκλεισε και έγινε σχεδόν εμμονή ήταν όταν την είδα για πρώτη φορά στο video του Hollywood. για κάποιο λόγο την φανταζόμουν κάπως freak, ανορεξικιά και ασέξουαλ, κοινώς ντεκαυλέ. και ξαφνικά μου σκάει το μεσογειακό ταμπεραμέντο, γυναικάρα επιπέδου Σακίρα, Κάθριν Ζέτα, έχασα την μιλιά μου. και τελικά τι είδος μουσικής είναι αυτό που παίζει? όλοι λένε πως είναι pop, συμφωνώ, κάτι τόσο εθιστικό και εύπεπτο δεν μπορεί να είναι κάτι άλλο. αλλά δεν απλά pop, τύπου λίλι άλεν και τέτοια, είναι πιο ιδιαίτερο. θα μπορούσε να είναι μια ροζ τσιχλόφουσκα που όταν την δαγκώνεις το στόμα σου γεμίζει γκροτέσκα υγρά. Ναι αυτό είναι! Grotesque bubblegum pop. γι’ αυτό μ’ αρέσει τόσο…

The National – “Terrible Love”

11 Μαρ.

Δεν μπορώ να πιστέψω ότι είναι καλύτερο ακόμα και από αυτό που φανταζόμουν

Ps. φανταζόμουν το ‘τέλειο’

 

ΥΟU SAY PARTY! WE SAY DIE! – XXXX

3 Μαρ.

τους ΥΟU SAY PARTY! WE SAY DIE! (πώς λέμε YES IT DOES! SURE IT DOES!? καμία σχέση) δεν έχει κάτσει να τους ακούσω τόσα χρόνια, παρόλο που το αρνητικό και επιθετικό coolness του ονόματός του πάντα με γοήτευε. είναι μάλλον από «αυτές τις μπάντες» που συνέχεια συναντάς στον δρόμο σου και λες «χμ, ενδιαφέρον να το κατεβάσω αυτό» και όλο το ξεχνάς και το αναβάλεις για μετά και τελικά τους θυμάσαι στον 3ο δίσκο, τους ακούς, σ’ αρέσουν και μετά αυτοί διαλύονται. Or sth. Anyway, οι W.S.P.Y.S.D. παίζουν αυτό που θα έπρεπε να παίζει μια μπάντα με τόσο γαμάτο όνομα, δηλαδή γαμάτη (σωτήρια λέξη το “γαμάτο-η-ος” by the way) και αλήτικη  νταρκο-νιουγεϊβίλα με βάση την κιθάρα και τα κίμπορντς, ένα genre που θα το χαρακτήριζα σαν το love child ενός παθιασμένου λεσβιακού one night stand μεταξύ της Karen O και της Siouxsie. πατήστε στη φωτό και κατεβάστε, τι κοιτάτε σαν χάνοι.

Ps. τι είναι χάνος?