Sharon Jones & the Dap Kings – I Learned the Hard Way

19 Απρ.

τελευταία έχω καταλήξει στο συμπέρασμα πως οι οχτώ στις δέκα καινούριες indie rock μπάντες είναι από βαρετές ως μέτριες για έναν κύριο λόγο: δεν απευθύνονται σε μένα. με άλλα λόγια, μπορεί πολύ απλά να μην φταίει η μουσική που παίζουν  αλλά, παραδείγματος χάρη,  η ηλικία μου. πέρα από αυτό όμως, είναι και κάτι άλλο που έχει προκαλέσει ρωγμές στην σχέση μου με το εν λόγω είδος. το θλιβερό γεγονός της συστηματικής κακοποίησης του όρου indie από τα free-press και τα social media. είναι πραγματικά μεγάλο ξενέρωμα να αντιλαμβάνεσαι πως κάτι  με το οποίο ασχολείσαι κοντά 15 χρόνια (και για πολλούς λόγους έχει επηρεάσει την ζωή σου), πλέον χρησιμοποιείται από  μπλογκέμπριτις / δημοσιογράφους, είτε απαξιωτικά είτε ηλιθιωδώς μοδάτα. τώρα καταλαβαίνω πώς μπορεί να ένoιωσαν όσοι άκουγαν emo στα 80’s, όταν έβλεπαν ρεπορτάζ στο σταρ αφιερωμένα στην νέα τρέλα των εφήβων. νομίζω πως το “indie” δεν απειλείται  πλέον από αντίστοιχο κίνδυνο, αυτοί που θα την πληρώσουν θα είναι οι hipsters, θεέ μου τι μεγάλη μαλακία είναι όλος αυτός ο χαβαλές περί ελληνικού χιψταριάτου, στην αρχή μπορεί και να είχε λίγη πλάκα, πλέον δεν μου προκαλεί ούτε καν μειδίαμα. anyway (για να μπω επιτέλους στο θέμα), δεν ξέρω αν τελικά ισχύει αυτός ο μύθος που θέλει τις μουσικές σου προτιμήσεις να παθαίνουν ένα κοκο-μπλόκο όταν πλησιάζεις τα τριάντα, πάντως είμαι σχεδόν σίγουρος πως αν είχα ακούσει Sharon Jones & the Dap-Kings στα είκοσί μου θα βαριόμουνα στο 2ο λεπτό. τώρα, με την κυκλοφορία του “I Learned the Hard Way” (πάτα τη φωτό και κατέβαζε), που είναι ακόμα καλύτερο από τα δύο προηγούμενα αριστουργήματα (“100 Days, 100 Nights” & “Νaturally”, το πρώτο δεν το έχω ακούσει) και μετά από εκείνο το αξέχαστο live στο Gagarin πρόπερσι το καλοκαίρι, μπορώ με σιγουριά να πω πως οι Sharon Jones & the Dap-Kings μπαίνουν στη λίστα με τις «5 μπάντες που με χαρακτηρίζουν», στην οποία και ανατρέχω όταν χρειαστεί να απαντήσω στην πιο εκνευριστική ερώτηση του κόσμου («τι μουσική ακούς?»). αξίζει να αναφέρω πως την συγκεκριμένη μπάντα την ανακάλυψα σε μια άλλη  λίστα (καμία σχέση με την δικιά μου) του αυτιστικά- indie-για-τα-ελληνικά-δεδομένα-αμερικανικού-web-radio, WOXY, με τις πιο ενδιαφέρουσες κυκλοφορίες του μήνα. μάλλον στην αμερική ακόμα και το 70s soul-jazz genre μπορεί να θεωρηθεί indie.

και όχι με την κακή έννοια.

Advertisements

10 Σχόλια to “Sharon Jones & the Dap Kings – I Learned the Hard Way”

  1. A Pagan Place Απρίλιος 19, 2010 στις 6:52 μμ #

    Χορταστικό και πλούσιο (σαν την soul της Sharon Jones και των Dap Kings) το κείμενό σου.

    Συμφωνώ και επαυξάνω «σχεδόν» σε όλα, αν και η δική μου αίσθηση είναι ότι οι 8 στις 10 νέες indie rock κουτουλουπού μπάντες φυσικά και συνεχίζουν να απευθύνονται και σε εσένα, απλά πλέον έχεις αρχίσει και διαπιστώνεις σαν ακροατής με θλίψη ότι η μουσική και το προιόν που πλασάρουν είναι τόσο μα τόσο μέτριο, αδιάφορο έως και κάκιστο…(συνεπώς δε παίζει κανένα απολύτως ρόλο η επικίνδυνη έλευση των πρώτων -άντα)

    Εντούτοις χαίρομαι που ένα τόσο παραγνωρισμένο στο Ελλαδιστάν μουσικό «είδος» όπως είναι η μαύρη soul έχει αρχίσει και γίνεται ευρύτερα γνωστό (δίσκοι σαν το I Learned The Hard Way αποτελούν σπουδαίο κίνητρο σε μια τέτοια κατεύθυνση).

    ΥΓ. Άν έχεις χρόνο για χάσιμο και κυρίως για ψάξιμο ρίξε ένα αυτί στους Kings Go Forth και το ντεμπούτο τους The Outsiders Are Back…
    Παίζουν βρώμικο soul/funk (θα σου θυμίσει σε πολλά σημεία Curtis Mayfield).

    …και που ξέρεις μπορεί και να γίνει μια απο τις πέντε μπάντες που θα σε χαρακτηρίσουν οσονούπω και ειδικά ενόψει ενός ηλιόλουστου και «καυτού» καλοκαιριού!

  2. indieanajohn Απρίλιος 19, 2010 στις 8:34 μμ #

    thnx για την πρόταση, ήθελα να το ζητήσω ανοιχτά σε όσους τυχαίνει να διαβάζουν το blog και να ξέρουν και άλλες μπάντες που να παίζουν παρόμοια με τους Sharon Jones and the Dap Kings, ξέρω ελάχιστα από αυτό το στυλ και η δισκογραφία των περισσότερων συγκροτημάτων είναι τεράστια.
    Να φανταστείς και από Curtis Mayfield, έχω ακούσει πάρα πολύ λίγα σε σχέση με τον όγκο της μουσικής του!
    Με άλλα λόγια αν έχεις να προτείνεις δύο τρεις καλούς του δίσκους, μην ντραπείς 🙂

  3. Noilly Prat Απρίλιος 20, 2010 στις 11:31 πμ #

    δεν ξέρω αν κάποιος άλλος από τους τωρινούς που καταπιάνονται με soul και funk, χρησιμοποιεί κασετόφωνα στις ηχογραφήσεις τους, αλλά αφού άκουσα το δίσκο πρόσφατα και κατόπιν έψαξα για τη δουλειά τους, πρέπει να ναι από τους λίγους, αν όχι οι μόνοι που δεν τα περνάνε μετά από ψηφιοποίηση, οπότε αυτός ο ήχος σε φέρνει πιο κοντά στις Motown εποχές. μακάρι να ξανάρθουν. έχω ακούσει ότι η τραγουδίστρια στο live έδινε ρέστα..

  4. stavrakoss Απρίλιος 20, 2010 στις 12:34 μμ #

    » …στην πιο εκνευριστική ερώτηση του κόσμου («τι μουσική ακούς?») » χαχα.. so true!
    Κοιτα ισως οντως να μεγαλωνουμε, ισως και η indie μουσικη να μην ειναι για μας πλεον κατι ιδιαιτερο ( μπορει και γενικα να το παρακαναμε με την αξια της .. ) παντως το ιδιο φαινομενο παρατηρειται και με τη «μαυρη» μουσικη. Θελει χρονο να ξεχωρισεις τι αξιζει και τι οχι με τοσα σκουπιδια τριγυρω και εμας να ψαχνουμε σα τρελαμενοι (φταιμε και μεις φταινε και οι αλλοι.. )
    Το γεγονος ειναι οτι ειναι μονο ε ν α ειδος αναμεσα σε τοσα αλλα και αυτη ειναι και η λυση για μενα!

    Αν θες να ψαξεις παντως.. ενδεικτικα αναφερω
    http://www.mediafire.com/?ufnj2y0mmom
    + Tru thoughts Records + Black Joe Lewis and The Honeybears + Flevans … που μου’ρχονται επισης μυαλο

  5. indieanajohn Απρίλιος 20, 2010 στις 1:05 μμ #

    thnx m8! πωω, πάλι μάζεψα πολύ πράμα για ακρόαση! αντε να δούμε

  6. scar Απρίλιος 20, 2010 στις 1:33 μμ #

    sta elega egw apo palia pws 8a katalhxeis me afro malli kai 8a kounas to kefali sou sta nhpeiagwgeia auths ths erhmhs polhs..anyways den 8elw na sto xalasw…ontws auto pou pernas einai mia mikrh krish..ena mpoyxtisma pou to apotelesma ths 8a einai enas fakelos me «maura» sto pc sou…den einai kako auto alla 8a pa8eis akrivws thn idia krish kai me ta mayra…auto pou 8elw na pw einai ..pws kalo einai na anoigeis ta akousmata sou se diafora eidh wste na apofeugeis thn trivh kai ton koresmo me ena sygekrimeno..

    funkadelic-maggot brain h dikh mou protash

  7. A Pagan Place Απρίλιος 20, 2010 στις 5:56 μμ #

    Curtis Mayfield:
    Αξίζει να ακούσεις το φερώνυμο ντεμπούτο του το 1970 (κάποιοι κάποτε είχαν πει πως πρόκειται για το Sgt. Pepper’s της δεκαετίας του ’70 στη μαύρη μουσική)…

    …και να συνεχίσεις τόσο με το Roots (1971) όσο και με το Superfly (1972)

    Και οι 3 παραπάνω δίσκοι αποτελούν ένα θαυμάσιο δείγμα του καλλιτέχνη αποκαλύπτωντας στο μέγιστο το ΤΕΡΑΣΤΙΟ ταλέντο του.

    Επίσης αξίζει να αναζητήσεις και 1-2 δίσκους των Impressions της δεκαετίας του ’60 μπάντα με την οποία ο Curtis έγινε γνωστός και γνώρισε επιτυχία ως «κρούνερ» τραγουδιστής, παρεάκι με τον Jerry Butler.

    Καλές ακροάσεις!

  8. spiral Απρίλιος 20, 2010 στις 9:19 μμ #

    χεχεχ, τελικά όλοι κρύβουμε μέσα μας ένα barry (http://www.imdb.com/character/ch0006492/)

    +1 κι από εμένα για τον black joe lewis 🙂

  9. indieanajohn Απρίλιος 20, 2010 στις 9:33 μμ #

    @all
    ευχαριστώ παιδιά! τέλεια, θα σας πω γνώμες μόλις τ’ακουσω!

  10. lunatic Αύγουστος 21, 2010 στις 1:26 μμ #

    υπέροχος δίσκος… παρομοίως γνωρίζω ελάχιστα για το είδος και το συνάφι του και παρομοίως έχω μπει στη διαδικασία να ψάχνομαι!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: