Αρχείο | Μαΐου, 2010

NEW ARCADE FIRE. FUCK YEAH (Month of May / The Suburbs)

27 Μάι.

…μην ρωτάς, μην κοιτάς, μην κάθεσαι, πάτα φωτό, κατέβαζε και άκου σε επανάληψη.

(τι καλοκαίρι και αυτό…)

Advertisements

Monika – Exit

20 Μάι.

Προτού προχωρήσω στο review του Exit της Monika αξίζει να αναφέρω πως είχα να ακούσω το Avatar από τότε που δημοσιεύτηκε η περιβόητη συνέντευξη στο crackhitler, αφορμή για την οποία ήταν κυρίως η περιέργεια μου, να γνωρίσω την κοπέλα που κρύβονταν πίσω από το καλύτερο (κατά την προσωπική μου γνώμη) ελληνικό αγγλόφωνο άλμπουμ της τελευταίας δεκαετίας. H συνέντευξη πήγε μια χαρά, η Mόνικα αποδείχτηκε αρκετά cool τηρουμένων των αναλογιών, απάντησε ακόμα και στις πιο άκομψες ερωτήσεις, μίλησε για τα πάντα χωρίς να χρειαστεί να καταβάλω ιδιαίτερη προσπάθεια και γενικά όλα εξελίχθηκαν καλύτερα απ’ ό,τι περίμενα. Το μόνο που έμενε ήταν να απομαγνητοφωνήσω μια (σχεδόν φιλική) συζήτηση διάρκειας 3 ωρών και μετά να την αφήσω στο έλεος του  ελληνικού αιμοδιψούς indie κοινού, πατώντας το publish. Και εκεί άρχισε ο κατήφορος. Σίγουρα περίμενα πικρόχολα και εμπαθή comments, αυτά δεν γίνεται να τα γλιτώσεις, λαμβάνοντας υπόψη και το ύφος του crack ήταν σχεδόν απαραίτητα, αλλά ειλικρινά έμεινα μαλάκας με τον ντόρο και το πρωτοφανές ξεκατίνιασμα που δημιουργήθηκε τόσο στα blogs όσο και στις εφημερίδες με κύρια αιτία  την στιγμιαία αναφορά του ονόματος της Δήμητρας Γαλάνη σε μια συνέντευξη που επαναλαμβάνω διήρκησε σχεδόν 3 ώρες και δημοσιεύτηκε  απομαγνητοφωνημένη  χωρίς καμιά παράλειψη. Όλο αυτό το κουτσομπολίστικο buzz αρχικά μου προκάλεσε αμηχανία, μετά εκνευρισμό, στην συνέχεια δυσφορία και τελικά τρελό ξενέρωμα. Από κάποια φάση και μετά (όταν το θέμα θα μπορούσε αποτελεί  το  scoop δημοσιογράφου μεσημεριανής εκπομπής), σταμάτησα να διαβάζω και να ασχολούμαι, είχα επίσημα πάθει Μonika overdose. Και ερχόμαστε επιτέλους στο σήμερα (έχω την εντύπωση πως μου παραβγήκε μεγάλος ο πρόλογος, ελπίζω να μην κούρασα, απλά ήθελα κάποια στιγμή να αναφερθώ σε όλο αυτό), λίγο μετά την κυκλοφορία του Exit το οποίο κατέβασα από ένα  πορτογαλέζικο (!) blog και ακούω τις τελευταίες μέρες.

Συνέχεια

Male Bonding – Nothing Hurts

18 Μάι.

Οι  Male Bonding είναι ένα πολλά υποσχόμενο noise-pop /  nu-punk  τρίο από το Λονδίνο των οποίων το ντεμπούτο, Nothing Hurts, ακούω ασταμάτητα τελευταία.  είναι γαμώ και μου θυμίζει το Nouns των καλλιφορνέζων Νο Age (επίσης από την Sub Pop – αν και το Nothing Hurts είναι καλύτερο) που μου θυμίζει με την σειρά του μια γαμάτη βραδιά πριν 2 χρόνια, κάπου μέσα στο καλοκαίρι του 2008. ήμουν μόνος στο σπίτι και επωφελούμενος της ευκαιρίας  ψωνίσα κόκα και πουτάνες   γέμισα το ψυγείο μπύρες και φώναξα ένα φίλο να αράξουμε. πίναμε και λέγαμε μαλακίες κολλημένοι  κανα τρίωρο στο μπαλκόνι, όλοι στη γειτονιά κοιμόντουσαν, μαλάκες μίζεροι, τέτοιες γαμάτες βραδιές δεν αξίζει να τις χαραμίζεις στον ύπνο. κατά τις 2.00 αρχίσαμε να παίζουμε Wii, ένα πολύ ηλίθιο παιχνίδι με ζωντανά και έντονα χρώματα που φωσφόριζαν. Nu rave hockey το λέγανε. όσο παίζαμε χοροπηδώντας σαν καθυστερημένοι, ο γιώργος έβαλε το cd των No Age (μαλάκα γαμάνε μαλάκα σου λέω γαμάνε μαλάκα) για το οποίο μου είχε πρήξει τα αρχίδια όλο το βράδυ. Καλά έκανε. Ήταν δισκάρα. και το ιδανικό σάουντρακ στο nu rave hockey. Έπαιξε στο repeat άπειρες φορές, δεν ξέρω σε τι ένταση. κατά τις 4.30 πάντως βάλαμε να δούμε το Eagle VS Shark. Ωραία ταινία. ωραία βραδιά. ωραίος δίσκος.

το Male Bonding εννοώ.

Ps. oι πουτάνες δεν ήρθαν ποτέ.

Ps2.oύτε η κόκα

Ps3. (πάτα φωτό-κατέβαζε)

Wintersleep – New Inheritors

13 Μάι.

 

είχα κολλήσει με τους Wintersleep 3 χρόνια πριν, με το εκπληκτικό Welcome to the Night Sky που περιείχε μεταξύ άλλων το Dead Letter εν το έχω αυτή τη στιγμή διαθέσιμο, αλλά αξίζει να κατεβάσετε όλο τον δίσκο), μια κομματάρα που έκανα πάρα πολλούς μήνες να βγάλω από το κεφάλι μου (καλά σε αυτό έπαιξε ρόλο και το γεγονός ότι το τραγούδαγα συνέχεια – όχι στο μπάνιο μου – αλλά σε ένα στούντιο που μαζευόμασταν με δυο φίλους σε μια απόπειρα να αποτελέσουμε το νέο μιζερindie sensation, απόπειρα που προφανώς απέτυχε). οι καναδέζοι new-rockers επέστρεψαν φέτο με το 4ο δίσκο της καριέρας τους, με τον οποίο και έχω την εντύπωση πως θα καθιερωθούν στην αμερικανική indie σκηνή, καθώς μέχρι τώρα μόνο στον Καναδά τους έχουν σε τρελή υπόληψη (φανταστείτε πως το 2007 βραβεύτηκαν με το Juno Award! … crazy, I know). οι Wintersleep λοιπόν, χωρίς να ξεφεύγουν τελείως από το γνώριμο ύφος τους (φανταστείτε ένα REM meets Death Cab For Cutie genre. or not. Fuck, I ‘m not good at this) ανεβάζουν λίιγο ακόμα τα γκάζια, γραντζουνάνε λίιγο παραπάνω τις κιθάρες, εμπλουτίζουν λίιγο περισσότερο τις ενορχηστρώσεις, δυναμώνουν λίιγο ακόμα τα φωνητικά, παραδίδοντας ένα συναρπαστικό και δεμένο άλμπουμ (πάτα εδώ και κατέβαζε) που ακούγεται σχεδόν ολόκληρο, με την ασπρόμαυρη ποστ πανκ μελαγχολία να δίνει την θέση της σε αισιόδοξες ποπ νότες (και τούμπαλιν), θυμίζοντας πολλές φορές  (προσοχή θυμίζοντας όχι αντιγράφοντας) σχεδόν ανατριχιαστικά I N T E R P O L. και όλοι ξέρουμε –ειδικά αυτή τη μετά Lights περίοδο–  πόσο γαμάτο είναι αυτό. ακούστε για αρχή  το Black Camera, συνεχίστε με  Experience The Jewel και  μετά ξαναμπείτε στο blog για να με ευχαριστήσετε. 

Sleigh Bells – Treats

12 Μάι.

//για αυτό το νεύρο στο κρόταφο που είναι έτοιμο να σπάσει//