Αρχείο | Ιουνίου, 2010

Interpol – Lights (Official Video)

23 Ιον.
Advertisements

Scissor Sisters – Night Work

22 Ιον.

Δεν χρειάζεται να έχεις προηγμένης τεχνολογίας gaydar για να εντοπίσεις την αστραφτερή  gay αύρα που περιβάλλει τους Scissor Sisters από την εποχή του παρθενικού τους δίσκου το 2004. χρειάζεται απλά να σου κόβει λίγο περισσότερο από μένα, ώστε να καταλάβεις πως ο τίτλος του συγκροτήματος δεν παραπέμπει σε ψαλίδια, αλλά σε αυτό. το συνειδητοποίησα μετά από τόσα χρόνια μόλις πριν ένα μήνα (!), το ξέρω, μερικές φορές είμαι κομματάκι  err…μουρόχαβλος? άλλο ένα δυνατό γουέικ απ κΩλ ήταν το εξώφυλλο του Night Work που διέρρευσε στο internet πριν λίγους μήνες και μάτωσε τα μάτια μου. μαζί με το επίμαχο artwork έσκασε και το Invisible Light, ένα οργιώδες disco anthem με το οποίο οι Scissors δήλωναν ξεκάθαρα τις προθέσεις  τους για μια δισκογραφική επιστροφή που θα έκανε το (ούτως ή άλλως αδιάφορο) Ta-Duh να μοιάζει με εκκλησιαστική μουσική. Και όντως αυτό έγινε. Ακούω το Night Work εδώ και μερικές μέρες και νομίζω πως είναι ο πιο διασκεδαστικός δίσκος του καλοκαιριού και γιατί όχι, της χρονιάς ολόκληρης. Και τα 12 κομμάτια του μοιάζουν σαν να γράφτηκαν στις τουαλέτες του Studio 54, στάζουν ιδρώτα, κοκαΐνη και γκλίτερ, μυρίζουν σεξ και αλκόολ και μπορούν να κάνουν ακόμα και μανιοκαταθλιπτικό να κουνά λάγνα τους γλουτούς του. yup, that’s right, η τρελοπαρέα από την Νέα Υόρκη επέστρεψε στην party ατμόσφαιρα του πρώτου δίσκου και προκειμένου να σε κάνει να χορέψεις, θα χρησιμοποιήσει τα πιο βρώμικα, πρόστυχα και έκφυλά της μέσα. και απ’ ό,τι φαίνεται, διαθέτει πολλά.

 (πάτα την φωτό της Gay Str. – που είναι δρόμος υπαρκτός στην Νέα Υόρκη- και κατέβαζε)

Παύλος Παυλίδης & the B Movies – Αυτό το Πλοίο που όλο Φτάνει

15 Ιον.

Από δω τα φέρε, από κει τα φέρε, πάλι μες το κατακαλόκαιρο έβγαλε τον τρίτο του δίσκο ο Παύλος Παυλίδης, με τίτλο  «Αυτό το Πλοίο που όλο Φτάνει». καλά μεταξύ μας δεν θα μπορούσε να το βγάλει άλλη εποχή, πώς να το κάνουμε, η μουσική του  θέλει ταξίδια, κατάστρωμα, άμμο, θάλασσες, νησιά, γκομενάκια, ξενύχτια, μπυρόνια και τα συναφή. ωραία πράματα.

Συνέχεια

The Boy – Κουστουμάκι

14 Ιον.

 

κάτι με τραβούσε να ασχοληθώ με το “Κουστουμάκι” του Boy, από τότε που άκουσα το πρώτο του single, ίσως το γεγονός πως οι στοίχοι του μου θύμισαν ένα κείμενο που είχα γράψει πριν χρόνια. πάντως σίγουρα δεν ήταν οι κριτικές / δοκίμια της γνωστής χιψτερικής κλίκας και τα «ο Βoy είναι οι Στέρεο Νόβα των 00s» αποφθέγματα που έπαιζαν από εδώ και από κει. για την ακρίβεια, αν έδινα περισσότερη σημασία σε αυτές τις μαλακίες παίζει από αντίδραση και μόνο να μην το άκουγα ποτέ. και αυτό θα ήταν κρίμα. γιατί αυτό το άλμπουμ είναι σημαντικό. Πραγματικά σημαντικό. Όχι όμορφο,όχι μετά-μοντέρνο, όχι σκοτεινό, όχι εκκεντρικό, όχι δύσκολο, ούτε καν άλμπουμ για πολύ συγκεκριμένες ώρες, ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, το «Κουστουμάκι» δύσκολα ακούγεται για 2η ή 3η φορά. δεν μιλάω για το στερεονοβικό «Είμαι Αυτός», που μετά το 3ο κομμάτι του δίσκου (“πώς μου την έσπαγε το λευκό παιδικό μου δέρμα και τα μικρά μου τα βυζιά. Τρίβω τις ρώγες, καυλώνω, χύνω στο πάτωμα, λερώνω”) μοιάζει με ερωτική μπαλάντα. Μιλάω και για τα 11 τραγούδια, ως αλληλένδετα και αλληλοεξαρτώμενα συστατικά ενός αρτίστικου εμετού που δημιουργήθηκε στα βάθη της ψυχής του Αλέξανδρου Βούλγαρη (μάλλον του μοναδικού αυθεντικού Έλληνα “καλλιτέχνη” σήμερα – με την μη εξευγενισμένη έννοια του όρου) και εκσφενδονίζεται με βία στο πρόσωπο του κάθε ακροατή που επιχειρεί να το ακούσει. και ειλικρινά, ποιος από όλους εμάς έχει ανάγκη να λουστεί με κάτι τέτοιο, όταν η ίδια η πραγματικότητα στην οποία ανήκουμε, τουλάχιστον τα τελευταία χρόνια, μας ξεφτιλίζει ολοένα και περισσότερο? Μιλάω λοιπόν για έναν δίσκο ιστορικής αξίας, που θα επέλεγα να βάλω σε χρονο-κάψουλα αν έπρεπε να διαλέξω  τον πιο αντιπροσωπευτικό, αυτόν που καθρεφτίζει εν έτη 2010, στους στοίχους και στη μουσική του όλη την παρακμή, τον προβληματισμό, τα κόμπλεξ, την πολυπλοκότητα, την διαστροφή, την αρρώστια, την καταπίεση, την απαισιοδοξία, την παρελθοντολαγνεία, την κατάθλιψη, την βρωμιά, τις φοβίες, τα πάθη, τα όνειρα της χώρας μου… προς το παρόν πάντως, το κουστουμάκι μπαίνει στη ναφθαλίνη. ίσως στο μέλλον να φοριέται πιο εύκολα. ελπίζω δηλαδή.

The Black Keys: Tighten Up (Official Video)

10 Ιον.

Interpol. New Album. September.

5 Ιον.


«The month of September; summer ends, classes begin.

The coming of a new season is in the air as autumn approaches

A time of year when the natural world slips into a slumber, and Interpol releases it’s fourth studio recording.

The self titled, self produced, long-player will be available world wide in mid September.

We can’t wait to share our new effort with all of you.

We’ve just announced some shows and we look forward to see you soon in your neck of the woods.

Kindly, Interpol»

Twilight Saga: Eclipse O.S.T. (Soundtrack)

4 Ιον.

δεν ξέρω ποιοι είναι υπέυθυνοι για τα soundtracks του Twilight Saga και συγκεκριμένα για το πιο πρόσφατο O.S.T. του Eclipse, αλλά είμαι σίγουρος πως αν τους γνώριζα  θα γίνομασταν πολύ καλοί φίλοι (update! μόλις έμαθα μέσω twitter: το όνομά της είναι Αlexandra Patsavas και το bio της είναι τουλάχιστον εντυπωσιακό). οι τύποι κάνουν η τύπα κάνει εξαιρετική δουλειά, τι να λέμε. δεν είναι μόνο ότι για άλλη μια φορά μάζεψε τα πιο αρχιδάτα ονόματα της σύγχρονης indie, αυτό το έχουμε ξαναδεί να γίνεται, soundtracks με ονοματάρες μέσα και κομμάτια αρπαχτές που οι ίδιες οι μπάντες δεν θα τα έβαζαν ούτε σε early demo compilation δωρεάν σε κυριακάτικη εφημερίδα.  εδώ έχουμε να κάνουμε με ακριβώς το αντίθετο. κομμάτια τόσο καλά που θα έπρεπε να περιλαμβάνονται στους επίσημους δίσκους των συγκροτημάτων, ειδικά με το  Jonathan Low των Vampire Weekend έχω φάει κόλλημα, το κομμάτι είναι πολύ καλύτερο και από τα δέκα του υπερεκτιμημένου Contra. έτσι λοιπόν μεταξύ άλλων έχουμε (άλλο ένα) διαμαντάκι από  Florence & The Machine (Heavy In Your Arms), ένα εκπληκτικό ντουέτο με Beck και Bat for Lashes (Let’s Get Lost), εξαιρετικές  ψυχεδελό-γκαραζοβρωμιές από Black Keys και Dead Weather, υπεργαμάτη εξπεριμενταλιά από Battles (The Line), pop ύμνο από τον  Cee Lo Green (aka Gnarls Barkley), cheesy και gloomy εκρήξεις από Band of Horses (Life On Earth ) αλλά και συμμετοχές από άγνωστα (για μένα) ονόματα που έχω ήδη αρχίσει να γκουγκλάρω (Eastern Conference Champions).

yup, το καλύτερο soundtrack της χρονιάς είναι εδώ. (στη φωτό εννοώ).