Archive | Σεπτεμβρίου, 2010

The Thermals – Personal Life

28 Σεπτ.

Αν έγραφα review για το Personal Life των Thermals πριν ένα-ενάμιση μήνα, όταν δηλαδή πρωτο-άκουσα τον δίσκο τους, σίγουρα θα μιλούσα για ένα sing-along masterpiece, ένα indie rock party player που αν είσαι dj, το βάζεις να κοπανάει για 33 λεπτά και φεύγεις, πας τουαλέτα, πίνεις το ποτάκι σου, κάνεις το σοσιαλάιζινγκ σου και κανείς δεν παίρνει χαμπάρι, βασικά είσαι περιττός γιατί πλέον έχουν αναλάβει οι Thermals το «δύσκολο» έργο της διασκέδασης του κοινού. Το γαμάτο με την περίπτωση του Personal Life είναι ότι το fun μοιάζει να προκαλείται αβίαστα, πραγματικά οι τύποι τα τελευταία χρόνια είναι σαν να έχουν βρει το κοκαλάκι της indie νυχτερίδας (?), θα μπορούσαν να γράψουν βιβλίο με τίτλο «πώς να συνθέσεις ένα τρίλεπτο indie rock anthem στα 10s» και να γίνουν ζάμπλουτοι. τύπου. Και για να τελειώσω με αυτό που έλεγα όταν ξεκίνησα, το μόνο μειονέκτημα που παρουσιάζει αυτό το ξέφρενο μείγμα από catchy- guitar riffs και commercial jingle soundalike choruses είναι και η αχίλλειος φτέρνα όλων των indie συγκροτημάτων, η μη ανθεκτικότητά τους δηλαδή στο repeat. Έχω την εντύπωση πως κάθε φορά που ακούω το Personal Life είναι λίγο πιο αδύναμο από την προηγούμενη, αν εξαιρέσεις το I m Gonna Change Your Life και το Α Reflection που εξακολουθούν να έχουν το «λυτρωτικό εφέ» των πρώτων ακροάσεων, ο υπόλοιπος δίσκος μου φαίνεται πως χάνεται στην σκιά των 10 νέων downloads της εβδομάδας που έρχεται. και αυτό μπορεί να είναι άδικο, αλλά είναι η σκληρή πραγματικότητα.

Underworld – Barking

24 Σεπτ.

Άκουσα τον critically acclaimed πρόσφατο δίσκο των Chemical Brothers, Further, για μια βδομάδα περίπου. Βασικά έσπασα την ακρόαση σε κομμάτια, κάθε μέρα άκουγα από 2, μονοκοπανιά δεν την πάλευα. Δεν λέω πως ο δίσκος είναι κακός (σίγουρα δεν είναι όσο καλός τον παρουσιάζουν τα περισσότερα reviews), αλλά αν δεν είσαι αφοσιωμένος  fan της  «μπάντας» και απλά ανήκεις σε αυτούς που πέρα από το  να αναγνωρίζουν την Influential δυναμική της στα 90s, θεωρούν  πως δεν πρόκειται να ξαναγράψει δίσκο σαν το Surrender, τότε το Further ακούγεται αν όχι κουραστικό, σίγουρα υπερβολικά «εξεζητημένο» με την… ναρκωτική (?) έννοια του όρου. Ένα μείγμα από μεταφουτουριστικά μπλιμπλίκια, ηλεκτρονική βαβούρα με παρενθέσεις εκνευριστικής ηρεμίας, έντονες κορυφώσεις, ελάχιστα φωνητικά και ακόμα πιο λίγο fun. ίσως να μην ήμουν τόσο αυστηρός αν δεν είχε προηγηθεί η ακρόαση του Barking των Underworld, σε αυτή την περίπτωση ή που δεν θα ασχολιόμουν καθόλου με τους Chemicals ή που θα υιοθετούσα την κλασική θεωρία που θέλει τα long players του συντριπτικού ποσοστού των djs/producers να είναι από αδιάφορα μέχρι μέτρια (ακούς τα 5 από τα 10 κομμάτια και είσαι και ευχαριστημένος). Έλα όμως που μεσολάβησε το Barking και θυμήθηκα πώς είναι να ακούς ασταμάτητα έναν ηλεκτρονικό δίσκο χωρίς να προσπερνάς κανένα από τα κομμάτια του. Η’ πώς γίνεται μια μπάντα που είναι υπεύθυνη για τον απόλυτο dance ύμνο των 90s, να εξακολουθεί να βγάζει δισκάρες που πλησιάζουν (ίσως και ξεπερνάνε) τις πιο λαμπρές στιγμές τις καριέρας της, συνδυάζοντας dark electro gems (Grace) με καλοκαιρινά dance anthems (Always Loved A Film) και New Order-ικα up lifters (Diamond Jigsaw) με νοσταλγικές και πάνω απ’ όλα μελωδικές drum n’ bass εκλάμψεις (Scribble). Τι άλλο να πω? Ο καλύτερος ηλεκτρονικός δίσκος (με την παραδοσιακή έννοια του όρου) του 2010 είναι εδώ.

(Όχι εδώ, στη φωτογραφία)

Detroit – Berlin – Καλαμάτα

20 Σεπτ.

Είναι αδικία αλλά ελάχιστα πράγματα μπορούν να ενθουσιάσουν έναν άντρα λίγο πριν τον γάμο του. και όταν λέω «γάμο» σαφώς και δεν το εννοώ με την γενική έννοια του όρου, προς θεού, πως γίνεται  άλλωστε να μην σε ενθουσιάζει η ιδέα του να  μοιραστείς το υπόλοιπο της ζωής σου με μια γυναίκα.  μιλάω λοιπόν για την ημέρα του γάμου, σαν ξεχωριστό γεγονός, το διευκρινίζω για να μην παρεξηγηθώ. Σίγουρα και οι γυναίκες κουράζονται και βαριούνται την όλη διαδικασία αλλά με μια σχεδόν μαζοχιστική ευχαρίστηση, έχω την εντύπωση πως  κατά  βάθος το διασκεδάζουν.σε αντίθεση με τους μελλοθάνατους μελλοντες γαμπρούς οι οποίοι το μόνο που έχουν να περιμένουν είναι το bachelor παρτι , δηλαδή μια ξέφρενη α λα The Hangover βραδιά σε πολυτελή σουίτα πεντάστερου ξενοδοχείου πνιγμένη στο αλκοόλ και στην  ρώσικη σιλικόνη που μετά από χρόνια θα αποτελεί σημείο αναφοράς των κραιπάλο-ιστοριών. Βραδυά που είτε γίνεται και δεν με έχουν καλέσει ποτέ, είτε δεν γίνεται  και μένει πάντα στα λόγια, απλά για να διαιωνίσει μια παράδοση που θέλει ακόμα και τα bachelor party να τηρούν κάποιες προδιαγραφές. Ο φίλος μου ο κώστας πήγε κόντρα σε αυτή την παράδοση και αποφάσισε να επενδύσει στο μόνο πράγμα που δεν τον έχει απογοητέυσει ποτέ στην ζωή του: στην μουσική.

Συνέχεια

The Black Angels – Phosphene Dream

15 Σεπτ.

Ειλικρινά δεν ξέρω αν ήταν οι Black Angels που είχα ακούσει στο παρελθόν ή οι Black Flags ή μάλλον όχι, οι Black Mountain… ή μήπως οι Black Star, χμ, σίγουρα όχι οι Black Keys, ούτε οι Black Kids, αποκλείεται οι Black Eyed Peas (that was a joke), ίσως οι Βlack Lips αλλά δεν κόβω και το χέρι μου, anyway, κατά πάσα πιθανότητα έχω ακούσει κάτι από τις δύο προηγούμενες δουλειές των Black Angels αλλά για να μην τους θυμάμαι μάλλον δεν μου πολύ-είχαν κάνει εντύπωση. Γενικά με αυτή την νέο-ψυχεδελική φάση ενώ  στην αρχή γουστάρω, πολύ σύντομα  βαριέμαι αφόρητα και με δυσκολία ακούω ολόκληρο το κάθε 8λέπτο έπος / ωδή στο 70s psychο-rock, πόσο μάλιστα τον εκάστοτε δίσκο. κάπως έτσι  φανταζόμουν πως παίζουν  οι Black Angels, γι’ αυτό και η ακρόαση του Phosphene Dream δεν ήταν ακριβώς priority στο new stuff to listen φάκελό μου. όταν τελικά τον άκουσα κατάλαβα ότι για άλλη μια φορά, έλεγα μαλακίες γιατί απλούστατα το νέο Lp των Black Angels kicked my motherfuckin ass! Εξκιούζ  μάι φρενς και τα συναφή αλλά δεν θα μπορούσα να το θέσω αλλιώς για να πιάσετε το νόημα, εννοώ δεν είναι περίπτωση lifechanging sound experience για να αμολήσω φιλοσοφικό παπά, ούτε heart breaking shit για να ποντάρω στο συναίσθημα, ούτε καν ένα multilayer album για να το πολύ-συζητάμε, είναι απλά γαμάτο.  όπως γαμάτα είναι κάτι τελειωμένα φασαριόζικα live που εξελίσσονται σε ακόμα πιο καμμένα parties και για κάποιο λόγο στο μυαλό σου μένουν με κόκκινη απόχρωση  ή οι μεθυσμένες groupies που χαζογελάνε όταν πέφτουν πάνω σου και σε φιλάνε στο στόμα για καληνύχτα ενώ χορεύουν το White Rabbit των Jefferson Airplane νομίζοντας πως είσαι κάποιος άλλος ή το αυτοκαταστροφικό σπιράλ χαοτικών σκέψεων που μπαίνεις όταν ξαφνικά ο θόρυβος γύρω σου κάνει fade out και η αβεβαιότητα για την ύπαρξη όσων  βλέπεις να γίνονται μπροστά σου σε οδηγεί σε slow-mo στον  υπαρξιακό βάλτο του καναπέ…

 Ναι ρε φίλε, τόσο γαμάτο.

Pictures From a Bloody Summer

10 Σεπτ.

Three sluts, a douche and a bottle of champagne on a perfect summer’s day…

Συνέχεια

Interpol – Interpol

7 Σεπτ.

H ερώτηση «ποιος ήταν ο τελευταίος δίσκος που αγόρασες /κατέβασες και σ’άρεσε» δεν είναι η ιδανική, βασικά γεννήθηκε από ανάγκη,  προς αποφυγήν της χειρότερης ερώτησης στην ιστορία των  chit-chats όλου του κόσμου («Τι μουσική ακούς»), την οποία και συνήθως ακολουθούν ακόμα πιο disturbing απαντήσεις («εεε, δεν ακούω κάτι συγκεκριμένο» / «τα πάντα…α! εκτός από ελληνικά… και μέταλ» / «ξένα» etc). H πιο πλήρης ερώτηση και η αγαπημένη μου προσωπικά, είναι αυτή που περιλαμβάνει λίστες. Δυστυχώς δεν είναι για όλους, πρέπει να ξέρεις που την κάνεις και κυρίως ποια περίοδο την κάνεις. Μια καλή στιγμή είναι στο τέλος του έτους. Αλλά η ιδανικότερη στιγμή όλων, είναι στο τέλος της δεκαετίας. Όπως καλή ώρα πέρσι το φθινόπωρο, όταν καλεσμένος σε φιλικό σπίτι στην προσπάθειά μου να σκιαγραφήσω τις μουσικές ταυτότητες των γύρω μου, πέταξα την million dollar question και χωρίς να το περιμένω, χτύπησα φλέβα χρυσού. «Παίζει να σου ακουστεί υπερβολικό, αλλά είμαι σχεδόν σίγουρος πως θα έβαζα και τους 3 δίσκους των Interpol στην δεκάδα των 00s». Tότε ήταν που σιγουρεύτηκα για κάτι που υποψιαζόμουν αρκετό καιρό. Ότι είμαστε παντού. Ιnterpol Obsessed Freaks που έχουν ακούσει το Turn on the Bright Lights κάτω από οποιαδήποτε πνευματική κατάσταση, που θεωρούν το Untitled ένα από τα καλύτερα album openers όλων των εποχών και το bass intro του Evil μια από τις πιο γαμάτες και πορωτικές εισαγωγές (επίσης όλων των εποχών) (…και όλων των συμπάντων), που έχουν σπάσει τις φωνητικές τους χορδές ουρλιάζοντας τους στίχους του Obstacle 1, που έχουν ερωτευτεί όλες τις Στέλλες αυτού του κόσμου με το Stella Was a Diver and She Was Always Down, που έψαχναν σαν τρελοί τα δυσεύρετα τότε EPs με το Specialist και το Precipitate (τι κομματάρα θεέ μου), που σχεδόν δάκρυσαν με την μελαγχολική γαματοσύνη του Antics, που έφταναν σε νιρβάνα κάθε φορά που το τελικό ξέσπασμα του Νοt Even Jail διέλυε τα μυαλά τους, που έχουν ή θα ‘θελαν να είχαν ψιθυρίσει στο αυτί της / του συντρόφου τους το “so swoon baby starry nights, may our bodies remain, you move with me, I’ll treat you right, baby, may our bodies remain”, που θα έδιναν τα πάντα να τους δούνε live τότε αλλά δεν τα κατάφεραν και τελικά τους είδαν στην περιοδεία του αμήχανου Our Love to Admire, για το οποίο αργότερα μετάνιωσαν αν, πάνω στα νεύρα τους είπαν μια κουβέντα παραπάνω (μόνο και μόνο γιατί περιείχε ένα από τα πιο όμορφα τραγούδια της καριέρας τους, το Νο Ι in Threesome), που αδυνατούσαν να καταλάβουν πως γίνεται μια μπάντα τόσο στυλιζαρισμένη σκηνικά να παράγει όποτε θέλει τόσο σκοτεινό και νοσταλγικά παρακμιακό ήχο, που είχαν ξενερώσει όταν έβλεπαν τον Banks σε παπαράτσι φωτογραφίες με την Helena Christensen (ξεχνώντας πως και ο Paul Banks είναι άνθρωπος), που δεν ήξεραν πώς να νιώσουν όταν κυκλοφόρησε το solo του Julian Plenti: χαρά για έναν πολύ καλό album ή φόβο για μια ενδεχόμενη διάλυση των Interpol, που η ανακοίνωση της κυκλοφορίας του νέου τους δίσκου, ξανά στη Μatador, ήταν από τα πιο χαρούμενα νέα του 2009 μαζί με το γεγονός πως θα τιτλοφορείται “Interpol” και τις δηλώσεις για επιστροφή στην φόρμα του ντεμπούτου, που στις 29/4/2010 τσακώθηκαν  με τους συναδέρφους τους στο γραφείο, μετά το 30ο repeat στο Lights (για το οποίο έχω πλέον καταλήξει πως είναι άλλο ένα από τα 5 καλύτερα κομμάτια που έχουν γράψει ποτέ), που η είδηση της αποχώρησης του Carlos D τους έκοψε την φόρα, μαζί με την κυκλοφορία του αντικοινωνικού shoegazey slow grower Barricade, λίγο πριν σχεδόν σταματήσουν τελείως την ξέφρενη overhyped πορεία  τους με το λικάρισμα του “Interpol” αρχές Αυγούστου και τα κωμικοτραγικά “αποκλειστικά” reviews που προέκυψαν με 2-3 ώρες ακροάσεων σε ποιότητα τόσο άθλια που θα έκανε το Say Hallo to Angels να θυμίζει ντέμο από την ροκ περίοδο του Χρήστου Δάντη. Και ερχόμαστε στην επίσημη κυκλοφορία του τέταρτου ομώνυμου δίσκου των Interpol, ένας δίσκος που έμελλε να διαλύσει την συσπειρωμένη ομάδα των Interpol Freaks σε πολλά κομμάτια, όπως ακριβώς διαλύεται το λογότυπο τους στο συμβολικό εξώφυλλο του album…

Συνέχεια

U2 360 Tour Live in Athens

6 Σεπτ.

 «να ψοφήσει o μαλάκας»- «από τις 5 Σεπτέμβρη και μετά ας πάθει ότι θέλει, μέχρι τότε τον θέλω ζωντανό«. αυτό ήταν ένα ενδεικτικό απόσπασμα από τον διάλογο που είχα με έναν Bono-hater φίλο στο τηλέφωνο για το live των U2, το οποίο και περίμενα με αρκετή ανυπομονησία, όχι επειδή είμαι fan της μπάντας (ενδεχομένως να ξέρω όσα τραγούδια ήξερε και η… Σίσσυ Χριστήδου που ήταν μπροστά μου στην συναυλία, ντυμένη «ροκάκι» με highlight το άσπρο ζευγάρι αρβύλες που σχεδόν μου μάτωσε τα μάτια ), αλλά γιατί ήταν η πρώτη φορά στην ζωή μου που θα πήγαινα σε live τέτοιου βεληνεκούς. το show της Μadonna σου λέει το Star, είναι σαν συναυλία των My Wet Calvin μπροστά του, μιλάμε για life chanching experience και αν το λέει το Star που ξέρει απο live κέτσι οφείλεις να το πιστέψεις.

Συνέχεια