Interpol – Interpol

7 Σεπτ.

H ερώτηση «ποιος ήταν ο τελευταίος δίσκος που αγόρασες /κατέβασες και σ’άρεσε» δεν είναι η ιδανική, βασικά γεννήθηκε από ανάγκη,  προς αποφυγήν της χειρότερης ερώτησης στην ιστορία των  chit-chats όλου του κόσμου («Τι μουσική ακούς»), την οποία και συνήθως ακολουθούν ακόμα πιο disturbing απαντήσεις («εεε, δεν ακούω κάτι συγκεκριμένο» / «τα πάντα…α! εκτός από ελληνικά… και μέταλ» / «ξένα» etc). H πιο πλήρης ερώτηση και η αγαπημένη μου προσωπικά, είναι αυτή που περιλαμβάνει λίστες. Δυστυχώς δεν είναι για όλους, πρέπει να ξέρεις που την κάνεις και κυρίως ποια περίοδο την κάνεις. Μια καλή στιγμή είναι στο τέλος του έτους. Αλλά η ιδανικότερη στιγμή όλων, είναι στο τέλος της δεκαετίας. Όπως καλή ώρα πέρσι το φθινόπωρο, όταν καλεσμένος σε φιλικό σπίτι στην προσπάθειά μου να σκιαγραφήσω τις μουσικές ταυτότητες των γύρω μου, πέταξα την million dollar question και χωρίς να το περιμένω, χτύπησα φλέβα χρυσού. «Παίζει να σου ακουστεί υπερβολικό, αλλά είμαι σχεδόν σίγουρος πως θα έβαζα και τους 3 δίσκους των Interpol στην δεκάδα των 00s». Tότε ήταν που σιγουρεύτηκα για κάτι που υποψιαζόμουν αρκετό καιρό. Ότι είμαστε παντού. Ιnterpol Obsessed Freaks που έχουν ακούσει το Turn on the Bright Lights κάτω από οποιαδήποτε πνευματική κατάσταση, που θεωρούν το Untitled ένα από τα καλύτερα album openers όλων των εποχών και το bass intro του Evil μια από τις πιο γαμάτες και πορωτικές εισαγωγές (επίσης όλων των εποχών) (…και όλων των συμπάντων), που έχουν σπάσει τις φωνητικές τους χορδές ουρλιάζοντας τους στίχους του Obstacle 1, που έχουν ερωτευτεί όλες τις Στέλλες αυτού του κόσμου με το Stella Was a Diver and She Was Always Down, που έψαχναν σαν τρελοί τα δυσεύρετα τότε EPs με το Specialist και το Precipitate (τι κομματάρα θεέ μου), που σχεδόν δάκρυσαν με την μελαγχολική γαματοσύνη του Antics, που έφταναν σε νιρβάνα κάθε φορά που το τελικό ξέσπασμα του Νοt Even Jail διέλυε τα μυαλά τους, που έχουν ή θα ‘θελαν να είχαν ψιθυρίσει στο αυτί της / του συντρόφου τους το “so swoon baby starry nights, may our bodies remain, you move with me, I’ll treat you right, baby, may our bodies remain”, που θα έδιναν τα πάντα να τους δούνε live τότε αλλά δεν τα κατάφεραν και τελικά τους είδαν στην περιοδεία του αμήχανου Our Love to Admire, για το οποίο αργότερα μετάνιωσαν αν, πάνω στα νεύρα τους είπαν μια κουβέντα παραπάνω (μόνο και μόνο γιατί περιείχε ένα από τα πιο όμορφα τραγούδια της καριέρας τους, το Νο Ι in Threesome), που αδυνατούσαν να καταλάβουν πως γίνεται μια μπάντα τόσο στυλιζαρισμένη σκηνικά να παράγει όποτε θέλει τόσο σκοτεινό και νοσταλγικά παρακμιακό ήχο, που είχαν ξενερώσει όταν έβλεπαν τον Banks σε παπαράτσι φωτογραφίες με την Helena Christensen (ξεχνώντας πως και ο Paul Banks είναι άνθρωπος), που δεν ήξεραν πώς να νιώσουν όταν κυκλοφόρησε το solo του Julian Plenti: χαρά για έναν πολύ καλό album ή φόβο για μια ενδεχόμενη διάλυση των Interpol, που η ανακοίνωση της κυκλοφορίας του νέου τους δίσκου, ξανά στη Μatador, ήταν από τα πιο χαρούμενα νέα του 2009 μαζί με το γεγονός πως θα τιτλοφορείται “Interpol” και τις δηλώσεις για επιστροφή στην φόρμα του ντεμπούτου, που στις 29/4/2010 τσακώθηκαν  με τους συναδέρφους τους στο γραφείο, μετά το 30ο repeat στο Lights (για το οποίο έχω πλέον καταλήξει πως είναι άλλο ένα από τα 5 καλύτερα κομμάτια που έχουν γράψει ποτέ), που η είδηση της αποχώρησης του Carlos D τους έκοψε την φόρα, μαζί με την κυκλοφορία του αντικοινωνικού shoegazey slow grower Barricade, λίγο πριν σχεδόν σταματήσουν τελείως την ξέφρενη overhyped πορεία  τους με το λικάρισμα του “Interpol” αρχές Αυγούστου και τα κωμικοτραγικά “αποκλειστικά” reviews που προέκυψαν με 2-3 ώρες ακροάσεων σε ποιότητα τόσο άθλια που θα έκανε το Say Hallo to Angels να θυμίζει ντέμο από την ροκ περίοδο του Χρήστου Δάντη. Και ερχόμαστε στην επίσημη κυκλοφορία του τέταρτου ομώνυμου δίσκου των Interpol, ένας δίσκος που έμελλε να διαλύσει την συσπειρωμένη ομάδα των Interpol Freaks σε πολλά κομμάτια, όπως ακριβώς διαλύεται το λογότυπο τους στο συμβολικό εξώφυλλο του album…

Όσοι εξακολουθούν να διαβάζουν το post (που σημαίνει πως δεν τους πήρε ο ύπνος – και μόνο για αυτό τους αξίζουν συγχαρητήρια – μπράβο παιδιά!) θα έχουν ήδη συμπεράνει πως το «review» που ακολουθεί σαφώς και δεν θα ‘ναι αντικειμενικό. Και αυτό δεν οφείλεται μόνο στη ανησυχητική πόρωση που έχω με τους Ιnterpol αλλά και στο γεγονός πως στην περίπτωση τέτοιων critically aclaimed συγκροτημάτων είναι σχεδόν φύσει αδύνατο να υπάρχει καθαρή αντικειμενικότητα. Αν ας πούμε ο x συντάκτης / fan των Ιnterpol περίμενε επιστροφή στις punk rock ρίζες του πρώτου δίσκου  τότε το 4ο ομώνυμο long player της μπάντας θα του προκαλούσε από πελώρια χασμουρητά μέχρι απίστευτα νεύρα. Αν περίμενε ένα δίσκο με catchy riffs, κολληματικά ρεφρεν και αυτή την μαγική ισσοροπία μεταξύ underground και εμπορικού ήχου που τόσες φορές έχουν πετύχει στα τραγούδια τους, θα απογοητευόταν οικτρά. Αν περίμενε νευρικές κιθάρες, τσιτωμένο rythm section και εκρηκτικές κορυφώσεις, το skip θα γίνονταν ο καλύτερος φίλος του. Αν πάλι κάποιος δεν τους είχε από την αρχή  αδυναμία και δεν κατάλαβε ποτέ για ποιο λόγο έχουν τόσο δυνατό fan base τότε ο τέταρτος δίσκος των Interpol είναι η μεγάλη του ευκαιρία στο κράξιμο. Αν όμως περίμενε απλώς τον νέο δίσκο των Interpol, δείχνοντας χωρίς απαιτήσεις και προσδοκίες, απόλυτη εμπιστοσύνη στην μπάντα που έχει καταφέρει, αν όχι όλα, τότε σίγουρα τα περισσότερα από όσα αναφέρω στην προηγούμενη (τεράστια) παράγραφο, θα αντιλαμβάνονταν στην νιοστή ακρόαση πως αυτό που αρχικά μοιάζει αφιλόξενο, κρύο και ξένο είναι το νέο ασύλληπτα μελαγχολικό σύμπαν των νεουορκέζων rockers. Και τα δέκα mid-tempo τραγούδια του album, δεμένα αριστοτεχνικά μεταξύ τους, μοιάζουν σαν σκαλοπάτια με καθοδική πορεία που σε προσκαλούν να τα κατέβεις με δικιά σου ευθύνη. ‘Οσο ο δίσκος προχωράει σταδιακά κλείνουν οι ελάχιστες τρύπες  που  αρχικά αφήνουν κάποιες ακτίνες αισιοδοξίας ενώ με την έναρξη του ανατριχιαστικού Always Malaise (The Man I Am), οι Interpol σου φανερώνουν την creepy πλευρά τους, που  ομολογώ πως και σε μένα προκάλεσε νευρικότητα στις πρώτες ακροάσεις. Η φωνή του Banks, που παίζει κύριο ρόλο σε όλα τα τραγούδια, έχει πλέον αποκτήσει μια στοιχειωμένη χροιά, δεν ξέρω τι στο διάολο κουβαλάει ο τύπος μέσα του, αλλά  σε συνδυασμό με το πιάνο που για πρώτη φορά χρησιμοποιούν σε τόσο χαρακτηριστικά σημεία στα τραγούδια τους, το αποτέλεσμα είναι καθηλωτικό. Aν εξαιρέσεις το Lights και το Barricade, ο δίσκος δεν κορυφώνεται ποτέ, αντιθέτως μοιάζει σαν να βουλιάζει όλο και περισσότερο σε μια ομίχλη από ιδέες και σκέψεις, κάνοντας την μπάντα να  πλησιάσει για πρώτη φορά τόσο κοντά την έννοια της κατάθλιψης.

Δεν νομίζω πως έχω κάτι άλλο να πω για το «Interpol», όπως έχετε καταλάβει, ο δίσκος έχει μπει για τα καλά μέσα στο κεφάλι μου και δεν τον βλέπω να μετακομίζει σύντομα.  Και αυτό, στην συγκεκριμένη περίπτωση, δεν ξέρω αν είναι απαραίτητα καλό. 

Xμ. Να και κάτι που δεν περίμενα να πω ποτέ για δίσκο των Interpol.

Advertisements

20 Σχόλια to “Interpol – Interpol”

  1. mouxlaloulouda Σεπτεμβρίου 8, 2010 στις 1:33 πμ #

    Οι αποδοκιμασίες για τους Interpol, ανεξάρτητα από τι θα κυκλοφορούσαν μετά το ‘Our love to admire’ ήταν σίγουρες. Από την στιγμή που έπαψαν να έχουν την εύνοια του μουσικού τύπου οι ευκαιριακοί θαυμαστές τους περίμεναν να τους λιθοβολήσουν. Η ποιότητα που είχε διάρρευσει ο δίσκος ήταν μέτρια (αδυνατούσες να αντιληφθείς το πιάνο και όλες εκείνες τις λεπτομέρειες που διαφοροποιούν τον ήχο τους και τον κάνουν να ξεχωρίζει), ωστόσο πως μπορείς να αντισταθείς να ακούσεις τα νέα τραγούδια (έστω για μία φορά) ενός συγκροτήματος που λατρεύεις. Λογικό. Αυτό που δεν ήταν λογικό ήταν που πολλοί έσπευσαν να τους κατακρίνουν! Η τάση αυτή συνεχίστηκε και θα συνεχιστεί. Μέχρι στιγμής σχεδόν όλες οι κριτικές δείχνουν να μην αντιλαμβάνοται το νέο ηχητικό τους προσανατολισμό (τους προκαλεί υπνηλία) και να σπαταλούν λέξεις για ανούσιες συγκρίσεις. Ούτε ‘Turn on the bright lights’, ούτε ‘Antics’ είναι. Εξάλλου δεν είχαν τέτοια επιδίωξη. Και η κάθε ακρόαση το επιβεβαιώνει. Πρόσθεσε ακόμα μία ψήφος εμπιστοσύνης.

  2. the1015lab Σεπτεμβρίου 8, 2010 στις 9:49 πμ #

    +1 oso to akouo toso mou aresei (afou to vazeis 3 fores ti mera, an ithela as ekana k alios)

  3. yannis Σεπτεμβρίου 8, 2010 στις 10:31 πμ #

    έτσι, να μαζευόμαστε σιγά σιγά 🙂

  4. o Άγνωστος Χ & η Μεταβλητή Ψ Σεπτεμβρίου 8, 2010 στις 8:50 μμ #

    Πάλι καλά που φοράνε και καμιά γραβάτα.
    Για να σκουπίζουν τον ιδρώτα από το αγαλματένιο στήσιμο στα live τους. Ειδικά o Dangler (πάλι καλά που πήρε τα κουβαδάκια του) είναι φαινόμενο στα ιατρικά δρώμενα. ΟΛΙΚΗ παράλυση εκτός του δεξιού άκρου και συγκρεκριμένα από τον καρπό και κάτω.

  5. ioannis k Σεπτεμβρίου 8, 2010 στις 9:28 μμ #

    Άλλη μια ψήφος από μένα (που μάλλον, αν δεν απατώμαι, και τη δική μου μουσική ταυτότητα σκιαγράφησες πέρσι το φθινόπωρο)

  6. STAGGER LEE Σεπτεμβρίου 9, 2010 στις 12:12 μμ #

    +1

  7. interpollution Σεπτεμβρίου 9, 2010 στις 12:42 μμ #

    Στα πρώτα ακούσματα με απογοήτευσε περισσότερο από οτιδήποτε άλλο δικό τους. Είχα ξεχάσει πόσο άκαμπτο και μονολιθικό μου είχε αρχικά ακουστεί ακόμα και τo Αntics (πόσο μάλλον ως follow up του υπερ-συναισθηματικού TOTBL).

    Τώρα το ακούω μανιωδώς ρίχνοντας τα σκοτεινά μου βλέμματα αριστερά και δεξιά και αγαπάω ήδη τα The Undoing, Success, Summer Well (με αυτή ακριβώς τη σειρά), το Lights είναι απλά υπέροχο, για το Barricade έκανα στροφή 90 μοίρες από την πρώτη φορά που το άκουσα και παίζει με το volume στο τέρμα, νομίζω αυτά φτάνουν.

    5 στα 10 τραγούδια μια χαρά σκορ είναι, αν συμπαθήσω και αυτό το σπαστικό πιανάκι του Try it On που με αποσυντονίζει κάπως…

  8. yannis Σεπτεμβρίου 9, 2010 στις 12:47 μμ #

    πωωω, αυτό το σχιζοειδές πιανάκι του try it on εμένα με πορώνει τρελά, ειδικά στο τέλος του τραγουδιού που αλλάζει τόνο και γίνεται η εισαγωγή του All of the Ways καλα σκάω.

  9. interpollution Σεπτεμβρίου 9, 2010 στις 12:59 μμ #

    Έχεις δίκιο για το τέλος του Try It On που ξεφεύγει λίγο προς ηλεκτρονικό μπλιμπλίκι (!) και κολλάει με την εισαγωγή του All of The Ways, κι εγώ σκάω, αλλά ξέρεις ρε γαμώτο ποια είναι η βασική μου διαφωνία με το All of The Ways;; Είναι αυτό που αποκαλώ μη-τραγούδι, και αυτό ακριβώς το μη-τραγούδι το έχουνε κάνει ήδη τόσο πολύ καλύτερα με το The Lighthouse…

    ενώ αντίθετα το Lights ξεκινάει ακριβώς με την ατμόσφαιρα του The Lighhouse και εξελίσσεται σε ύμνος!

  10. yannis Σεπτεμβρίου 9, 2010 στις 1:12 μμ #

    έχεις δίκιο για την ομοιότητα με Lighthouse, από πλευρά πρωτοτυπίας όντως χάνουν.
    Σχετικά με το Lights και πάλι έχεις δίκιο, αλλά είπαμε: Το Lights μπαίνει στην ανθολογία, δυστυχώς σπάνια γράφονται τέτοια κομμάτια.

  11. scar Σεπτεμβρίου 9, 2010 στις 3:14 μμ #

    egw pantws 8a perimenw thn kritikh tou pitchfork gia na sxhmatisw gnwmh…(paranoikh fwnoula pou diakoptetai apo ysterika xespasmata geliou)…
    to keimeno einai apolaustiko…an kai 8a mporouse na einai ligo megalytero..(fwnoula sygatavatikh)
    -success…straight to the point…oute atmosfairikes eisagwges …oute mizeries..oute we’re not going to the town(ti kommmatara 8ee mou)…ki8aritsa ..mpasaki..tympana kai h ka8aria fwnh tou paul na gemizei me ton ogko ths ka8e gwnia tou dwmatiou sou..
    -memory serves..klassiko interpoliko asma…opoios diafwnei na paei na akousei departure h editors h justin bieber…(fwnoula pou stazei xolh)
    -summer well…sto discoprepes gyrisma twn tybanwn kata thn diarkeia tou refrain kounas kwlaraki…8ymizei amydra to narc…kai nai ayto einai kalo…na mhn sou pw gamato..
    -lights…symfwnw mazi sou…apo ta kalytera tragoudia pou egrapse o paul gia na anadeixei thn fwnh tou..axax..just joking…me ka8e akroash se stoixeiwnei perissotero…o ponos re pousth mou…o ponos..that’s why i hold you near…
    -bariccade..oute kai auto se pianei me thn prwth…alla sthn pio akyrh stigmh to sigotragoudas..sneaky bastard..
    -always malaise…den mporw na to xwnepsw to asma re gamwto..me tipota..to pianaki mou 8ymizei menomena(kai auto einai kalo)…alla san tragoudi den…8a pw tipota allo giati milame gia interpol..(fwnoula synais8hmatika fortismenh)
    -safe without…kapou h8elan na vre8oun edw alla sthn diadromh kollhsan sto idio riffaki kai apla apo to 3 kai 40 paizoun ton idio xava ligo poio entona
    -try it on..to kalytero kommati tou album kata thn gamath kai anypervlyth apopsara mou…kata thn tapeinh mou gnwmh mou i8ela na pw….please explore my loves endurance and stay? paul? is that you? did you toast the snow that fell?…did you stab your self in the neck?did you leave your urge in the icebox…o.k stamataw twra..o paul einai one of us…ponaei re malaka san emas..
    -all of the ways..edw to gamaei omws…ektos kai an ton parathse h helena…tote paso..an kai to exei kanei kalytera sto a time to be so small kai xwris bitching tou styl…does he make you smile..who is this guy kai tetoia..
    -the undoing…nai me akous?..ti kaneis re malaka…pou xa8hkes? pws perases tis diakopes sou..8a pame gia kafe na mou ta peis ola…mono mhn fereis mazi sou tis klassikes kalokairnes fwtografies giati oloi…ma oloi tis variountai…
    6 sta 10…den einai asxhma alla otan milame gia disko twn pol..ponaei..ponaei poly…

  12. yannis Σεπτεμβρίου 9, 2010 στις 3:37 μμ #

    ολα αυτά σε mothafuckingreeklish??!!??!!??! are you punishing us for something? damn you scar

  13. scar Σεπτεμβρίου 9, 2010 στις 4:28 μμ #

    errmm…ena dikio to xeis…alla den perimena oti 8a mou megalwsei toso to sedo-ni…apo thn allh gia tous interpol grafw o malakas…les kai den iksera..ti na pw..αδικαιολόγητος

  14. yourmusicride Σεπτεμβρίου 9, 2010 στις 10:54 μμ #

    Και μένα κάπως έτσι με έπιασε. Στην πρώτη ακρόαση αμηχανία, μετά απογοήτευση αλλά κάτι μέσα μου με έτρωγε να το ξαναακούσω.
    Και δεν έχασα that’s for sure.
    Βασικά πιστεύω ότι είναι πολύ δύσκολο και ιδιαίτερο album αυτό, και πρέπει να σε πετύχει (ή να το πετύχεις) στο κατάλληλο mood για να στα σκάσει όπως πρέπει.

    Αυτά και πολύ ωραίο review! 🙂

  15. serpentine pad Σεπτεμβρίου 10, 2010 στις 7:09 μμ #

    Συμφωνώ απόλυτα.

    Αμα έχεις χρόνο διαβασε και την δική μου αποψη

    http://wearethemusicmakerrs.blogspot.com/2010/09/interpol-interpol.html

  16. george Σεπτεμβρίου 10, 2010 στις 9:04 μμ #

    oi interpol eine apo tis pio eilikrinis mpantes poy iparxoyn statheri axia .komatia san to memory serves kai to apisteuto teliotiko aperigrapto all of the ways , emono auti mporoyn pramatika

  17. Nam3l3ss Σεπτεμβρίου 12, 2010 στις 10:27 μμ #

    Είναι πιο σκοτεινό από τα προηγούμενα album. Αλλά από την άλλη δεν ακούγαμε ποτέ Interpol για τις pop εξάρσεις τους…

  18. lunatic Σεπτεμβρίου 17, 2010 στις 1:19 πμ #

    με καλύπτεις σε μεγάλο βαθμό. έγραψα κι εγώ στο μπλογκ μου κάποια πράγματα.

  19. punkloid Οκτώβριος 25, 2010 στις 1:14 μμ #

    Ειλικρινά δεν μπορώ να καταλάβω όλη αυτήν την κακή κριτική που δέχτηκαν οι Interpol για αυτό το άλμπουμ. Πληρώνουν το τίμημα να μην θέλουν να επαναλαμβάνονται. Η αλήθεια είναι ό,τι για μένα πχ το καλύτερο άλμπουμ τους ήταν το προηγούμενο σε αντίθεση με τους περισσότερους που λατρεύουν μόνο το TURN OUT THE BRIGHT LIGHTS.Νιώθω πως το αυθεντικό rock συμβαδίζει με την νεότητα. Και οι INterpol μεγαλώνουν και δεν πιστεύω ότι θα ξαναγράψουν άλμπουμ σαν τα τρία που προηγήθηκαν. Αλλά από την άλλη σε αυτό το αλμπουμ υπάρχει το Summerwell, το lIGHTS, το Success, to MemorY Serves. Για μένα οι Interpol είναι το πιο αυθεντικό ροκ συγκρότημα που δεν περιορίζεται μόνο σε ένα ειδικό κοινό. Κρίμα που έφυγε ο Carlos αλλά και ο DAVID PAJO δεν είναι τυχαίος. Αν δεν διαλυθούν πιστευω πως θα δούμε μια νέα αρχή.

  20. Antiasfyxiogono Οκτώβριος 26, 2010 στις 6:51 μμ #

    Σήμερα (άργησε πολύ είναι η αλήθεια) παρέλαβα από USA το πακετάκι με το cd, βινύλιο, αφίσες κλπ, μιας και οι Interpol είναι οι μόνοι πλέον που τους τα σκάω και το καμαρώνω. Και είναι η μόνη ενεργή μπάντα που έχει την αφοσίωση μου. Αυτό που λέμε πιστούς θαυμαστές. Όχι φανατικούς οπαδούς, αλλά πιστούς θαυμαστές. Γιατί είναι μουσικοί που την ψάχνουν και σέβονται την τέχνη τους. Δεν με έχουν κουράσει ποτέ με τραγούδια κόπιες ή ανασυρμένα από τον κάδο αχρήστων προηγούμενων δουλειών τους. Κάθε album είναι μέρος μιας σπονδυλωτής ιστορίας. Και αν ακόμα η ακρόαση του Interpol χρειάστηκε 3-4 επαναλλήψεις ακόμα και για τους μυημένους εγώ τους βγάζω το καπέλο γι’αυτό. Έχουν ρεύμα στην Ελλάδα (μερικές φορές με εκπλήσσουμε ευχάριστα για κάποια «κολληματα» μας, τις περισσότερες όμως δυσάρεστα…) και ανυπομονώ να τους δω ζωντανά. Χαίρομαι που αρέσει το album!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: