Αρχείο | Νοέμβριος, 2010

Pomegranates – One of Us

30 Νοέ.

«βασικά πιστεύω ότι το Everybody Come Outside είναι ένα μεταβατικό στάδιο πριν βρούνε 100% τον ήχο τους, ο 3ος δίσκος θα είναι και το αριστούργημα τους.» κάπως έτσι τελείωνε το review που είχα γράψει για το δεύτερο δίσκο των Pomegranates στις 13 Απριλίου του 2009. Και εδώ οφείλω να κάνω την μελαγχολική παρένθεση *με την συνοδεία της σπαραχτικής μουσικής από το πιο μικρό βιολί του κόσμου* για να δηλώσω πόσο συγκινούμαι κάθε φορά που βλέπω μπάντες για τις οποίες έχω γράψει στο παρελθόν να επανέρχονται στο προσκήνιο με δεύτερο και τρίτο δίσκο, ανεβαίνοντας διστακτικά άλλο ένα σκαλοπάτι στην πυραμίδα της indie rock καταξίωσης . Καλά για να είμαι ακριβής από τον τρίτο και μετά αρχίζω και φρικάρω με το πόσο γρήγορα περνάνε τα χρόνια και με το πόσο στάσιμος παραμένω εγώ, οι άλλοι βγάλανε 3 δίσκους και εγώ εξακολουθώ να γράφω στο indieanapolis, αλλά τέλος πάντων. Στο τρίτο τους δίσκο λοιπόν, οι Pomegranates, ακούγονται πολύ πιο κατασταλαγμένοι μουσικά, παίζουν καθαρό-αιμη pshychopop / art pop ή όπως διάολο λέγονταν εκείνο το hip κίνημα που μεσουρανούσε στα  indie κυκλώματα στα μέσα των 00s και σήμερα θεωρείται μέχρι και ξεπερασμένο, έχοντας σαν βασικό χαρακτηριστικό αυτή τη «θολούρα» στο ήχο τους, που πολλές φορές μοιάζει σαν να έρχεται από ένα παράλληλο χαοτικό μικρόκοσμο δικιάς τους έμπνευσης, μέσα στον οποίο, η τετραμελής μπάντα από το Cincinnati, φαίνεται πως περνάει μια χαρά. Αν είχαν περισσότερα κομμάτια σαν το Positive light ή το 50s που ξεχωρίζουν για το νεύρο τους με την πρώτη ακρόαση και  δεν φόρτωναν το δίσκο με αυτές τις βαριές και ασήκωτες cryingpussy μπαλάντες που μοιάζουν σαν να είναι εμπνευσμένες κατά την διάρκεια bad trip indie καψούρας, ίσως να μιλάγαμε για αριστούργημα. προς το παρόν όμως, με αυτά τα δεδομένα, έχουμε να κάνουμε με ένα αξιοπρεπέστατο και -για άλλη μια φορα- πολλά υποσχόμενο τρίτο δίσκο.

Advertisements

YES IT DOES!! SURE IT DOES!! proudly presents LEO ZERO

26 Νοέ.

Aύριο βράδυ, τα καθιερωμένα parties των YES IT DOES!! SURE IT DOES!! επιστρέφουν στον τόπο του εγκλήματος (Skull Bar, Λ. Κατσώνη 11 & Ιπποκράτους) και εγώ χαίρομαι διπλά, άλφα, γιατί επιτέλους θα μπορέσω να παραβρεθώ και να παίξω (ακόμα δεν έχω ξεπεράσει πως έχασα το προηγούμενο πάρτι με τον GRUM) και βήτα, γιατί ο αυριανός καλεσμένος της ομάδας είναι ο LEO mothafuckin ZERO που, μεταξύ μας τώρα, είναι…ψίλο + γαμώ! Αν δεν γνωρίζετε τί έστι Leo Zero, απλά να σας πω πως είναι η ψυχή της νέο-ψυχεδελικής κολεκτίβας A Mountain of One, καθώς έγραψε τα κομμάτια και έκανε την παραγωγή στο πρώτο επικό τους δίσκου Collected Works (αν δεν τους έχετε ακούσει, τσεκάρετέ τους, είναι φοβεροί), έχει κάνει μερικά από τα καλύτερα re-edits και remixes των τελευταίων χρόνων (μεταξύ των οποίων είναι και φετινό αγαπημένο μου No Tears Left To Cry του Paul Weller), έχει συνεργαστεί με ονοματάρες τύπου Lou Reed, David Bowie, Florence & The Machine, Everything But the Girl, Wild Beasts, Jack Penate ενώ πέρα από τα μουσικά ασχολείται και με το art direction και design (βλ φωτό). Τσεκάρετε το blog του, κατεβάστε το No Tears Left To Cry για να μπείτε στο μούντ και ελάτε αύριο στο Skull! Οι πόρτες ανοίγουν 11.30 (εγώ θα παίζω από νωρίς, έχετέ το υπόψη). Είσοδος 8 ευρώ με ποτό. Απλά-δεν-χάνεται…

Cold War Kids – Mine is Yours

24 Νοέ.

Πρέπει να ήταν πριν κανά μήνα που έψαχνα στο web πληροφορίες για το νέο δίσκο των Cold War Kids, Mine is Yours και δεν έβρισκα τίποτα καινούριο πέρα από το Behave Yourself , την ιπάρα (E.P.-άρα) δηλαδή που έβγαλαν στις αρχές του 10. Πόσο πολύ  μου άρεσε αυτό το δισκάκι και πόσο χάρηκα που βγήκαν από την λακούβα του Loyalty to Loyalty, δύσκολα θα ξεχάσω το απίστευτο ξενέρωμα που είχα φάει, όταν ενθουσιασμένος από το γαμάτο ντεμπούτο τους, άκουσα τελικά ένα από τα  απογοητευτικότερα comebacks της δεκαετίας.  Ευτυχώς οι Cold War Kids επανήλθαν στα βρωμερά και σκοτεινά γκαραζολημέρια  του Robbers and Cowards, γεγονός που επιβεβαιώνουν και τα δύο σινγκλάκια που διέρρευσαν τις τελευταίες βδομάδες, όσο εγώ κοιμόμουν (ακολουθεί παρανοϊκό ξέσπασμα). Πότε επιτέλους θα κατασκευαστούν μικροτσίπ που θα ενσωματώνονται στο εγκέφαλο και θα προκαλούν μικρά ηλεκτροσόκ κάθε φορά που θα κυκλοφορεί κάποιο τραγούδι που από μόνα τους θα ξέρουν πως  μου αρέσει? Δεν γίνεται οι Cold War Kids να κυκλοφορούν κομματάρες και εγώ να ασχολούμαι με… με τους Bran motherfuckin Van 3000??!! Anyway, σας τα δίνω να κατεβάσετε, μόνο μην δω comment «καλά τώρα το θυμήθηκες, τα έχω ήδη βαρεθεί», κόβω και καλημέρα.

Louder than Ever

Royal Blue

Daft Punk / TRON: Legacy (Original Motion Picture Soundtrack)

23 Νοέ.

Kυκλοφορεί εκεί έξω… Το νου σας.

Cee Lo Green – The Lady Killer

22 Νοέ.

Από την εποχή του Crazy με τον Danger Mouse, μου είχε κάνει εντύπωση πώς ένας τύπος σαν τον Thomas DeCarlo Callaway (aka Cee Lo Green), με τέτοια φωνή και παρουσιαστικό δεν έκανε επιτυχημένη solo καριέρα.  Για να πω την μαύρη (…) αλήθεια, δεν γνώριζα ότι πριν το Fuck You και την συμμετοχή του στο Εclipse με το What Part of Forever είχε ήδη βγάλει 2 solo δίσκους, γεγονός που οφείλoνταν ή στην ασχετοσύνη μου σχετικά με τις soul κυκλοφορίες ή στο ότι κανένας δεν είχε ασχοληθεί ιδιαίτερα με τις συγκεκριμένες δουλειές. Όπως και να ‘χει, λίγο το buzz στα blogs, λίγο οι αμέτρητες  αφίσες στο underground του Λονδίνου με την αρχοντομουτσούνα του Cee Lo, την αστραφτερή  γυαλούμπα, το bad ass ύφος και τα γκομενάκια στο background (για τα γκομενάκια στο background δεν είμαι 100% σίγουρος, αλλά και να μην υπήρχαν, στο μυαλό σου, όταν έβλεπες την αφίσα, ήταν εκεί) μου κέντρισαν το ενδιαφέρον για το επερχόμενο Lady Killer, το οποίο και κατέβασα με το που διέρρευσε, μερικές βδομάδες πριν τις επίσημη κυκλοφορία του. Μετά από συνεχόμενες ακροάσεις, μπορώ με βεβαιότητα να πω πως όχι μόνο ανταποκρίνεται στο hype αλλά άνετα συγκαταλέγεται στους καλύτερους δίσκους του 2010. Μια απολαυστικότατη συλλογή δεκατεσσάρων neo-soul hit singles με παιχνιδιάρικη pop  διάθεση, επιθετικές hip hop εξάρσεις, ρομαντικές παρενθέσεις, αλήτικο funk και uplifting μελωδίες που δημιουργούν μια στιλάτη, σχεδόν κινηματογραφική ατμόσφαιρα, στα πρότυπα των soundtracks του David Holmes. Νομίζω το θέμα δεν χωράει περαιτέρω ανάλυση: O θρόνος του funk soul master για το 2010 είναι πλέον κατελειμένος.

 

Bran Van 3000 – The Garden

19 Νοέ.

Αλήθεια υπάρχει κανείς εκεί έξω που να ξέρει τους Bran Van 3000 για κάτι άλλο πέρα από το Drinking in L.A.? Από ένα γρήγορο google search που έκανα πάντως, δεν φαίνεται να έχουν απασχολήσει και πολύ την μπλογκόσφαιρα από το 1997, παρόλο που, όσο εμείς κοιμόμασταν, αυτοί εξακολουθούσαν να βγάζουν δίσκους, τρεις στο σύνολο. Πάντως πλάκα πλάκα το Drinking in LA το ακούω ακόμα, 13 χρόνια μετά την κυκλοφορία του, αυτό δεν είναι και λίγο. Οι τύποι, μες το χαβαλέ τους, κατάφεραν να γράψουν ένα 90s alternative rock ύμνο, άνετα δηλαδή το βάζω στην ίδια συνομοταξία με χιτάκια όπως το Cannonball, το The Distance και άλλα τέτοια. Γι’ αυτό και μόνο τον λόγο έδωσα μια ευκαιρία στο πρόσφατό τους πόνημα,“The Garden”, χωρίς να έχω ιδέα τι πρόκειται να ακούσω πριν βάλω τον δίσκο. Γιατί αν κάποιος μου έλεγε πως τα 14 κομμάτια του Garden είναι μια αλλοπρόσαλλη μουσική διαδρομή από την soul-pop και την ακουστική rock στην folktronica, την tropicalia, το dub και τη reggae και από εκεί ντουγρού στo techno, electro και euro-trash, μάλλον θα έλεγα όχι. Και θα ήταν κρίμα γιατί αυτός ο δίσκος, αν και ανήκει στην κατηγορία της λεγόμενης fuckeduptronica (δικιά μου λέξη), δεν είναι κακός. Μπορεί όλες αυτές οι εναλλαγές από τραγούδι σε τραγούδι να σου προκαλούν μια σύγχυση, ίσως και εκνευρισμό, αλλά αν αφεθείς λίγο στην τρέλα τους και συμβιβαστείς με το γεγονός ότι πρόκειται περί μουσικής κολεκτίβας από το Κεμπέκ (αποτελούμενη από 10 και βάλε άτομα), θα αντιληφθείς πως ο κοινός παρανομαστής σε όλα τα τραγούδια του Garden είναι απλά, η καλή διάθεση, η αισιοδοξία και η όρεξη για χορό, η ιδανική ατμόσφαιρα δηλαδή για ένα καναδέζικο garden party την (μοναδική) ηλιόλουστη μέρα του χρόνου. Πόσο εύκολα λες όχι σε κάτι τέτοιο?

Let’s All Meet Up in the Year 2011

8 Νοέ.

    

Pulp επανενώνονται και θα είναι headliners στο Primavera του 2011. Θα παίξουν λέει όλα τα αγαπημένα τραγούδια. Aγοράστε κουμπαρά. Χρόνος υπάρχει.

(Μπες εδώ και εδώ)