Cashmere – Love’s What I Want

10 Δεκ.

Tην τελευταία φορά που άκουσα καλή μουσική στο ράδιο ήμουνα στο Άμστερνταμ, στο δωμάτιο ενός φτηνού ξενοδοχείο, του οποίου η μοναδική πολυτέλεια ήταν ένα παλιό ραδιόφωνο, από αυτά που είναι ενσωματωμένα στο κρεβάτι. Το ανοίξαμε το βράδυ που φτάσαμε και πέσαμε τυχαία σε ένα σταθμό που έπαιζε non stop rock songs, από τα 50s μέχρι τα 90s. Από εκείνη την στιγμή και μέχρι την μέρα που φύγαμε, όσο ήμασταν στο δωμάτιο, δεν το κλείσαμε ούτε λεπτό. Ξέραμε ελάχιστα από τα κομμάτια που έπαιζε, τα περισσότερα ήταν από δεκαετία του 70 που έχω μαύρα μεσάνυχτα, αλλά για κάποιο λόγο όλα ακούγονταν υπέροχα. Είχαμε ενθουσιαστεί. Ακούγαμε το βράδυ πριν κοιμηθούμε, το πρωί που ξυπνάγαμε, το απόγευμα πριν βγούμε. Μου άρεσε τόσο πολύ αυτός ο σταθμός που αν με ρωτήσεις τι είναι αυτό που θυμάμαι περισσότερο από το Άμστερνταμ, δεν θα σου πω τα κανάλια, τα coffee shops, τα ποδήλατα και τις τουλίπες, αλλά το ραδιόφωνο. Κλείνω την ρομαντική παρένθεση και επανέρχομαι στην ελληνική πραγματικότητα μέσα στην οποία, η τελευταία φορά που άκουσα κακή μουσική στο ράδιο, ήταν πριν μερικές ώρες, ερχόμενος στην δουλειά μου με το αυτοκίνητο.

 Έχω αποθηκευμένους 5 σταθμούς στην  μνήμη: τον ΣΚΑΙ, τον RED, τον ROCK FM, τον BEST radio και ΕΝ ΛΕΥΚΩ. Τον ΣΚΑΙ τον άκουγα μανιωδώς στις αρχές του φετινού καλοκαιριού, όταν το θέμα του Δ.Ν.Τ. είχε κάνει τρελό buzz και όλοι ήθελαν να μάθουν τι μας περιμένει. Όταν τελικά έμαθα, ευχόμουν να μην ήξερα τίποτα και   για να αποφύγω την καταθλιψάρα δεν έκανα ξανά το λάθος να ξεκινήσω την ημέρα μου ακούγοντας πόσο βαθιά είμαστε βυθισμένοι σε αχνιστές κουράδες.

Ο Εν Λευκώ από την άλλη, παίζει σε safe mode καθώς έχει ως βασικό αντικείμενο τα «μαύρα» και κανένας δεν μπορεί να πει κάτι άσχημο γι’ αυτά. Στην Ελλάδα είναι κάτι ιεροσυλία. Kανονικός ρατσισμός. Παρόλ’ αυτά, σαν σταθμός είναι αξιοπρεπέστατος και ομολογώ ότι τον ακούω αρκετές φορές (για λίγη ώρα), χωρίς όμως να καταλαβαίνω  πότε τελειώνει το ένα κομμάτι και πότε μπαίνει το άλλο. Κοινώς όλα μου φαίνονται ίδια. Πάντως παίζει την κατάλληλη μουσική για «χαλί», ειδικά αν έχεις κόσμο στο σπίτι, το βάζεις στο χαμηλό και φτιάχνεις την ιδανική ατμόσφαιρα για chit-chat.

Στον Rock Fm αναγνωρίζω ένα πράγμα. Ποτέ δεν σταματά να με εκπλήσσει με το new low που πετυχαίνει σε κάθε αλλαγή στο καρα-τυποποιημένο playlist του. Όπως και να το κάνεις, πρέπει να έχεις @@ για να ξεκινήσεις με  Eagle Eye Cherry, να συνεχίσεις με Nickelback, καπάκι μετά ένα Smash Mouth και στο τέλος να κλείσεις με Seranate, που «ντάξει τι να λέμε τώρα, είναι κομματάρα κέτσι». Ο λόγος που τον έχω αποθηκευμένο είναι καθαρά ιστορικής σημασίας, καθώς είναι ο μοναδικός σταθμός που φιλοξενούσε εκπομπές στα μέσα των 90s, οι οποίες υπήρξαν καθοριστικές για την διαμόρφωση της μουσικής μου προσωπικότητας.

Ο Red Fm μουσικά, είναι εξίσου lame με τον Rock fm, βρίσκεται και αυτός εγκλωβισμένος στην 90s new rock χρονολούπα με τραγούδια που σιχαινόσουν ν’ ακούς  ακόμα και όταν είχαν βγει και με το στυλ των παραγωγών που χαρακτηρίζεται από μια παρωχημένη ροκίζουσα μαγκιά (την λες και καγκουριά). Το μόνο που τον διαφοροποιεί από τον ROCK FM, είναι ότι μοιάζει πιο οργανωμένος από πλευρά publicity και marketing. Αυτό όμως που δεν παλεύεται στον συγκεκριμένο σταθμό, είναι το σποτάκι με το airplay της εβδομάδας, φάση «οι πιο νέες κυκλοφορίες των τελευταίων ημερών», ότι  «πέρα από γαμάτοι , είμαστε και τρελά ενημερωμένοι» με τραγούδια που απευθύνονται σε λαϊκοροκάδες με αλτσχαίμερ. Δεν γίνεται ρε παιδί μου να μου πουλάς το ούτως ή άλλως άθλιο Neutron Star Collision των Muse σαν νέα κυκλοφορία, κάθε μέρα, εδώ και 2 μήνες! Αρχικά το τραγούδι δεν ακούγεται αν δεν είσαι δεκαπεντάχρονη ερωτευμένη-με-βαμπίρ και παρθένα και κατά δεύτερο έχει κυκλοφορήσει από τον Ιούνιο! Damn. Μεταξύ μας, ακούω την πρωινή εκπομπή αυτών των δύο που ήταν παλιά στο BEST και που για ένα φεγγάρι έκαναν μια ανεκδιήγητη / τραγελαφική εκπομπή στη τηλεόραση, την οποία και οι ίδιοι μάλλον  προσπαθούν να ξεχάσουν. Από μουσικές δεν παίζουν κάτι ιδιαίτερο, αλλά ακόμα και όταν παίζουν, δεν λένε τίποτα για τα κομμάτια, γεγονός που με εκνευρίζει απίστευτα. Μιλάνε πολύ, κατά βάση λένε μαλακίες (αλλά είναι από τις μαλακίες που μπορώ να αντέξω οδηγώντας μισοκοιμισμένος), «τα χώνουν» στο σύστημα in a ραδιο αρβύλα kind of way, ενώ ένας από τους δύο θα μπορούσε να κάνει καριέρα δανείζοντας την φωνή του σε ήρωες καρτούν ταινιών.

Όταν το ματώνουν στην μπάρλα το γυρίζω στο Best radio, o oποίος σε σχέση με το συνολικό ερτζινιανό χάλι, είναι ο μόνος που παίζει να παίξει κάτι της προκοπής, αν δεν πετύχεις  τα κλασικά mellow-ταξιδιάρικα-chill out χιτάκια που ακούγονται σαν να τα έχει γράψει ένα ερωτευμένος wannabe Tiesto. Στην θέση της εκπομπής των τύπων που είναι τώρα στο RED, έχουν βάλει αυτόν τον stand up comedian απ’ το Wipe Out και μια άλλη γκόμενα που ακούγεται σαν να φτάνει σε οργασμό κάθε φορά που προλογίζει ένα τραγούδι, το οποίο πάντα είναι «κομματάαααραααhhh». H αλήθεια είναι πως οι δυο τους δεν τα πάνε και  άσχημα, μάλιστα πολλές φορές οι μαλακίες που λέει Wipe Out dude μου  προκαλούν ένα ελαφρύ μειδίαμα στο πρόσωπο, ενώ το γκομενάκι με την σέξι φωνή ενίοτε βάζει κάτι χαρουμενιές, που  τις Παρασκευές μου φτιάχνουν την διάθεση και μου κολλάνε στο κεφάλι σαν τσιχλόφουσκα σε σόλα παπουτσιού. Μια από αυτές είναι και το πρόσφατο Loves What  I Want των Cashmere, μια ντισκο-φανκο-σολο jingle friendly σεβεντίλα που σου γίνεται εμμονή, μέχρι να το κατεβάσεις, να το ακούσεις 5-6 φορές συνεχόμενες και να το σιχαθείς. Πάντως, το γκομενάκι με την σέξι φωνή (και ο Best γενικότερα) δεν σκοπεύει να το ξεπεράσει άμεσα άρα παίζει μεγάλη πιθανότητα να είμαστε μάρτυρες της δημιουργίας ενός  νέου Begging. Το νου σας.

Με όλα αυτά θυμήθηκα κάτι που μου είχε πει ο Θανάση Μήνας όταν τον είχα ρωτήσει σχετικά με το ελληνικό ραδιόφωνο, σε μια συνέντευξη που του είχα πάρει  πριν κάτι χρόνια για το Crackhitler. «Δεν ζητάω κάτι το εξεζητημένο ή το ακραίο, αλλά να μην υπάρχει ρε αδερφέ ένας σταθμός που να μπορεί να παίξει με μια σωστή σειρά, και κυρίως με attitude, πέντε απλά πράγματα, Bowie, Stripes, Clash, Stones. Όλο κάτι electro με κιθάρες (και καλά) διασκευές του κώλου ακούω, όποτε ακούω…»

Συμφωνούσα και τότε, συμφωνώ και τώρα.

Advertisements

4 Σχόλια to “Cashmere – Love’s What I Want”

  1. bruise Δεκέμβριος 10, 2010 στις 8:58 μμ #

    πονεμένη ιστορία. γεια στα χέρια σου. (θα έλεγα άλλα τόσα)

  2. Letthe Δεκέμβριος 11, 2010 στις 7:29 μμ #

    Τους τελευταίους μήνες έβαλα στη μνήμη και τον 105,5 στο κόκκινο για τις βραδυνές μουσικές του εκπομπές οπού μπορεί να ακούσεις τα απίστευτα. Rock fm και Red ούτε καν.

  3. seventh d.o.g. Δεκέμβριος 18, 2010 στις 8:24 μμ #

    Γαβ, γαβ. Γαβ, γαβ.

  4. s Δεκέμβριος 19, 2010 στις 11:20 μμ #

    Βημα FM, 99.5, παίζει καλη μουσικη, όλη την ώρα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: