Αρχείο | List-en RSS feed for this section

Oι 12 Πιο Πολυαναμενόμενοι Δίσκοι του 2010: #05 – #02

26 Ιαν.

   

 05.Dr. Dog – Shame, Shame          

 Με τους Dr.Dog είχα πάθει τρελή ζημιά πριν 2 χρόνια περίπου, το καλοκαίρι του 2008, οπότε κυκλοφόρησαν το Fate, ένα πραγματικά πανέμορφο δίσκο που μύριζε άμμο μουσκεμένη στο αλκόολ και είχε το ξεφτισμένο χρώμμα καλοκαιρινών πολαρόιντς που έχουν ξεχαστεί χρόνια μέσα σε σκονισμένους  δίσκους των  Beatles. (…). Όταν αυτός ο σκατόκαιρος φύγει και πάρει μαζί του την μιζεριασμένη μου διάθεση, οι Dr.Dog θα κυκλοφορήσουν το Shame, Shame και τα πάντα θα αποκτήσουν λίγο νόημα παραπάνω…       

Συνέχεια

Advertisements

Ιndieanapolis Loves Ya

5 Ιαν.

η συγκεκριμένη φωτό είναι η αγαπημένη μου για την χρονιά που πέρασε και έτσι  αποφάσισα να την χρησιμοποιήσω σαν link για να προσφέρω στους επισκέπτες και πολίτες της Indieanapolis το πρωτοχρονιάτικο δώρο τους.

πατήστε πάνω στην έγχρωμη και ασπρόμαυρη έκδοσή της  για να  κατεβάσετε τα 40 πρώτα Διαμαντάκια της  Indienapolis του 2009, μαζεμένα και τακτοποιημένα σε 2 χορταστικες συλλογές.

αν θέλετε να με ευχαριστήσετε απο κοντά για το αντικειμενικά υπέροχο δώρο μου, μπορείτε να περάσετε σήμερα το βράδυ, παραμονή των Φώτων (δεν δουλεύετε αύριο, βρείτε άλλη δικαιολογία) από το High Fidelity (Σόλωνος 136, Εξάρχεια) που παίζω εκτάκτως αντί για τις καθιερωμένες Πέμπτες.

c you there, i guess

1

2 Ιαν.

Eίχα σκοπό να γράψω πολλά πράγματα για τα όσα είδα και άκουσα 10 μέρες στην Νέα Υόρκη φέτος το καλοκαίρι. δεν ήθελα να τα πω όλα σε ένα-δύο posts επικών διαστάσεων, όχι για να σας κρατάω σε αγωνία αλλά γιατί θα μου έκανε καλό κατά περιόδους να τα σκέφτομαι και να τα διηγούμαι με όσο το δυνατόν περισσότερες λεπτομέρειες. θα ήταν κάπως σαν να τα ξαναζούσα. σαν κάποιος να  έγλειφε τους πόλους της μπαταρίας μου. χμ… ακούστηκε λίγο αρρωστημένα πρόστυχo αυτό.  να εξηγήσω για να μην παρεξηγηθώ σε περίπτωση που κάποιος δεν γνωρίζει (γιατί και γω, πρόσφατα το ‘μαθα μην νομίζετε). αν οι μπαταρίες που χρησιμοποιείτε σε μια συσκευή ξαφνικά τελειώσουν, μπορείτε γλύφοντας τους πόλους τους, να τους δώσετε μερικές extra ώρες ζωής. τις περισσότερες φορές πετυχαίνει. εγώ, αν και έκανα μια δυνατή αρχή, κάπου στη μέση λόγω αναβλητικότητας (που είναι η νέα «βαρεμάρα») το σταμάτησα. χωρίς αυτό να σημαίνει πως έπαψα να σκέφτομαι αυτή τη πόλη. βασικά κάτι τέτοιο θα ήταν πρακτικώς αδύνατο καθώς συνέχεια  προκύπτουν αφορμές  για να την θυμάμαι. αυτό είναι το καλό και το κακό με το μεγάλο μήλο. ακόμα και να θες, δεν πρόκειται να το ξεχάσεις. και λέω κακό γιατί δυστυχώς το μόνο που μπορείς να κάνεις όταν την σκέφτεσαι είναι να ξενερώνεις  που δεν μπορείς να πας εκεί, χωρίς να το έχεις προετοιμάσει τουλάχιστον 8 μήνες πριν. Καργιόλη ατλαντικέ.

Εγώ δυστυχώς ή ευτυχώς (δεν έχω καταλήξει ακόμα), συνέδεσα αυτό το ταξίδι με δύο από τους πιο πολυακουσμένους δίσκους του 2009. τον xx και  το Hospice των Antlers. ειδικά το Antlers, το οποίο ούτως ή άλλως είχα ξεσκίσει, πολύ πριν δω ότι θα παίζουν live την εποχή που θα πήγαινα. τότε ήταν που πωρώθηκα ακόμα πιο πολύ. και για όσους δεν ξέρουν, το συγκεκριμένο άλμπουμ δεν είναι για όλες τις ώρες, έχει κάποιες ιδιαιτερότητες, όπως και να το κάνεις είναι προϊόν βαριάς κατάθλιψης, ένα cancer drama soundtrack όπως πολύ επιτυχημένα το έχω χαρακτηρίσει. παρόλαυτά δεν μάσησα, τον άκουσα πρωί πηγαίνοντας για δουλειά, μεσημέρι στο γραφείο, απόγευμα γυρίζοντας, στο σπίτι το βράδυ, με παρέα και μόνος. μπήκε μες το κεφάλι μου.

όταν ήρθε η μέρα του live (και αφού αγόρασα το Hospice σε βινύλιο) έβρεχε, γεγονός που έκανε ακόμα πιο δύσκολη την μετακίνησή μας στο μέρος που γίνονταν η συναυλία. γενικά στην νέα υόρκη όταν πρωτοπάς νιώθεις ψαρωμένος. εχεις δει και ακούσει τόσα που δεν ξέρεις τί να πιστέψεις και όταν ψάχνεις ένα μέρος που δεν βρίσκεται ας πούμε στο «τουριστικό» πεδίο του μανχάταν, είσαι λίγο νευρικός. λίγο πριν φτάσουμε στο Mercury Lounge η βροχή σταμάτησε και η υγρασία επανήλθε στα φυσιολογικά για την εποχή επίπεδα (στο R U NUTS? δηλαδή). η ώρα ήταν 8, γύρισα και κοίταξα τον κατακόκκινο ουρανό που έβγαινε μέσα από τα σύννεφα και σκέφτηκα «σήμερα, θα είναι μια γαμάτη βραδιά». το χαμόγελο που είχε ζωγραφιστεί στο πρόσωπό μου το τελευταίο μισάωρο μουντζουρώθηκε στη θέα του SOLD OUT sign έξω από το μαγαζί. πριν αρχίσω να πριζώνω διάφορους ξέμπαρκους που είχαν στηθεί απέξω για «τρελό ντου α λα ελληνικά», ο τύπος στην είσοδο μου είπε πως παίζουν άλλα δύο εισιτήρια, αν έμπαινα εκείνη την στιγμή, 3 ώρες πριν αρχίσουν οι Antlers. I said ok (είπα «ok») και μπήκα. Την βραδιά την άνοιγε ένας indie τροβαδούρος, ο Brent Arnold, συνολικά μες το χώρο (που δεν ήταν μεγαλύτερος του ΑΝ) ήμασταν το πολύ 10 άτομα, τρελή αμηχανία, έπαιζε και χαμηλόφωνα αυτός, σχεδόν άκουγα τις αναπνοές μας. όταν τελείωσε βγήκα έξω για τσιγάρο, είχε μαζέψει τρελό κόσμο, δεν ήταν απλά ένα live των Antlers αλλά η επίσημη παρουσίαση του Hospice, οπότε είχε extra ενδιαφέρον. μια γκόμενα που έμοιαζε στην Santigold με σταμάτησε και μου είπε πόσο της άρεσε το Yeasayer t-shirt μου (highlight of the summer), νομίζω ότι πρώτη φορά μου συνέβαινε κάτι τέτοιο, συνήθως με σταματάνε για να με ρωτήσουν την ώρα, μαλακίες λέω, γκόμενες σαν την Santigold δεν με σταματάνε ποτέ. το δεύτερο support ήταν οι Twin Thousands, μια συμπαθέστατη μπάντα από το Brooklyn που έπαιζε modest mousique indie pop. μ’ αρεσαν πολύ και ο μαλάκας δεν πήρα το δισκάκι τους που το πουλάγανε 7 dollars, είπα «θα τους κατεβάσω όταν γυρίσω Αθήνα», έψαξα αλλά δεν υπάρχει ούτε τραγούδι διαθέσιμο, καλά να πάθω. πριν τους Antlers βγήκαν κάποιο Murder Mystery, τίποτα το σπουδαίο αυτοί, για να είμαι ειλικρινής ούτε που θυμάμαι τί έπαιζαν.

έχοντας ακούσει τον δίσκο τόσες φορές και διαβάσει όλη αυτή την παραφιλολογία που υπάρχει σχετικά με τις συνθήκες κάτω από τις οποίες γράφτηκε,ήμουν προετοιμασμένος για ένα σκοτεινό και υποτονικό live, από αυτά που παρακολουθείς αποσβολωμένος βουλιάζοντας γλυκά στην κατάθλιψη. όπως αποδείχτηκε, τα πράγματα δεν ήταν έτσι. ο τραγουδιστής και κιθαρίστας Peter Siberman που πλαισιώνονταν από έναν ντράμερ και έναν κιμπορντίστα, δεν είχε καμία σχέση με την σκυθρωπή και εσωστρεφής φιγούρα που είχα φανταστεί, αντιθέτως ήταν ένας συμπαθέστατος χαμογελαστός και λίγο ντροπαλός πιτσιρικάς (23 χρονών!) που έδειχνε πολύ χαρούμενος με την προσέλευση του κόσμου στην επίσημη παρουσίαση του 2ου δίσκου της μπάντας του.

τo live ήταν απλά συγκλονιστικό. Μπορεί να έπαιξε ρόλο ότι το ύφος του δεν είχε καμιά σχέση με αυτό που περίμενα, δεν ξέρω, πάντως οι τύποι έδωσαν ότι είχαν και δεν είχαν, «έβγαλαν ψυχούλα», όπως χαρακτηριστικά λέει ένας φίλος, και πραγματικά δεν θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω καλύτερη φράση για να περιγράψω αυτό που κατάφεραν να κάνουν όση ώρα έπαιζαν όλα τα κομμάτια του Hospice. ειδικά τα ξεσπάσματα των τραγουδιών ήταν επικά, ο ήχος σε χτύπαγε στα μούτρα, υπήρχαν στιγμές που ένιωθα αυτό το funny feeling στο στομάχι, είχα χρόνια να πάθω τέτοιο πράγμα σε live. και η φωνή του Siberman, fuck, ο δίσκος την αδικεί, o τύπος μπορεί να τραγουδήσει τα πάντα με μια χροιά τόσο δραματική που προκαλεί μόνιμη ανατριχίλα. η καλύτερη στιγμή του live ήταν όταν ανέβηκε στην σκηνή η Sharon Van Etten για να συνοδέψει τον Siberman στο Thirteen. εκεί έγινε κάτι πολύ χαριτωμένο (βασικά ότι και να συνέβαινε με την συγκεκριμένη κοπέλα θα το έβρισκα χαριτωμένο γιατί είναι μια κούκλα) μπήκε αρχικά λάθος στο τραγούδι και δεν μπόρεσε να το πει όσο καλύτερα μπορούσε, φάνηκε σαν να ντράπηκε και αμέσως μετά κατέβηκε από την σκηνή. ο Siberman το κατάλαβε και της ζήτησε να ξανανέβει και να το πάρουν από την αρχή, θα ήταν κρίμα όπως είπε «να στερήσουμε από τον κόσμο μια τόσο όμορφη φωνή». η Sharon όντως ανέβηκε και το τραγούδησε υπέροχα, γράφοντας με την γλυκύτατη φωνή της, μία από τις πιο όμορφες στιγμές της χρονιάς που πέρασε.

κάθε φορά που το Hospice φτάνει στο 6ο του τραγούδι και συγκεκριμένα στο δεύτερο λεπτό και στο δεύτερο δευτερόλεπτο, για λίγη ώρα, μου ρχεται στο μυαλό η ατμόσφαιρα εκείνης της βραδιάς, χαμογελάω συνήθως μόνος μου και μερικές φορές ορκίζομαι πως έχω δει μια ροδαλή γλώσσα να βγαίνει αργά αργά από το ηχεία και σχεδόν με ερωτική διάθεση να πλησιάζει προς το μέρος μου και νωχελικά να μου γλύφει τους πόλους…

Για αυτό και μόνο το λόγο, το Thirteen είναι το ωραιότερο τραγούδι του 2009.

Καλή χρονιά να έχουμε.

Τα 60 “Διαμαντάκια” του 2009: #05 – #02

31 Δεκ.

05. Κasabian – Fast Fuse

Don’t get me wrong, ο δίσκος των Kasabian δεν ήταν μεν κακός αλλά σίγουρα δεν ήταν κάτι το ιδιαίτερο, μετά βίας θα το έβαζα στο no 50 των 50 Καλύτερων Δίσκων της χρονιάς. Αλλά όπως και να χει, αυτή η σερφογκαραζιά που μοιάζει να είναι βγαλμένη από τα 60s είναι κομματάρα ρε πούστη μου, τι να λέμε τώρα! 1000 μπράβο στους πιτσιρικάδες.

04. Βand of Skulls – Fires

Άλλη μια δισκάρα που έλιωσα μέσα στο 09 και δεν βρήκα την ευκαιρία να αναφέρω στο blog, το «Baby Darling Doll Face Honey» ακούγεται αρχικά σαν εκλεπτυσμένη έκδοση των πιο δυνατών στιγμών των White Stripes, στην συνέχεια μπλέκεται με πιο moody radiohead-isque ήχους για  να επανέλθει σε southern rock attitude και τελικά  να σε  μπερδεψει,  γλυκά, όπως σε μπερδεύουν 6 μπέρμπον στην σειρά και σε κάνουν να χάνεις τα λόγια σου, καθώς προσπαθείς να ρίξεις το γκομενάκι που στο πρώτο ποτό νόμιζες πως σου κάνει τα γλυκά μάτια.

03. Viva Voce – Devotion

Το Devotion είναι το «Dry the Rain» του 2009 για την Indieanapolis. Από όσα τραγούδια έχω παίξει στο High Fidelity τις Πέμπτες, αυτό είναι που έχει μαζέψει τα περισσότερα comments ή κουνήματα κεφαλιού  από τον κόσμο που τυχαίνει να βρίσκεται εκεί. Το ίδιο effect είχε και σε μένα όταν το πρωτοάκουσα, χωρίς να ξέρω το παραμικρό για τους Viva Voce. Έτρεξα να κατεβάσω τον δίσκο τους και τελικά απογοητεύτηκα γιατί –για άλλη μια φορά- έπεσα στην περίπτωση του «συμπαθητικού  album με  μία μόνο κομματάρα». Αλλά θα μου πεις όταν καταφέρεις να  γράψεις ένα εκρηκτικό  indie gem με την ψυχή των Jesus and Mary Chain και το φάντασμα του «Fascination Street» για εναρκτήριο κομμάτι, πρέπει να είσαι μουσική ιδιοφυΐα  για να κρατήσεις όλο τον δίσκο σε αυτό επίπεδο. Και οι Viva Voce είναι απλά μια καλή μπάντα.

02. Ηeartless Bastards – The Mountain

Για το πρώτο κομμάτι είχα αποφασίσει από την αρχή, ήμουν σίγουρος. Το δεύτερο με παίδεψε λίγο. Είχα να διαλέξω μεταξύ κραυγαλέων επιλογών σαν τους Horrors, που απ’ ό,τι βλέπω φιγουράρουν στις πρώτες θέσεις των περισσότερων λιστών στη μπλογκόσφαιρα και άλλων λιγότερα loud, πιο ταπεινών ίσως και λίγο εξεζητημένων συγκροτημάτων. Θυμήθηκα κάτι που μου είχε πει ένας φίλος για τις λίστες του Uncut, ότι πάντα επιλέγουν για νούμερο ένα την πιο safe επιλογή, κάποιον ροκ  γερόλυκο που έκανε comeback, κάτι που να κουβαλάει πάνω του μια ιστορία, που εκφράζει μια ποιότητα. Επηρεασμένος από αυτή τη φιλοσοφία αποφάσισα να βάλω στην δεύτερη θέση ένα κομμάτι μιας μπάντας που δεν πρεσβεύει τίποτα καινούργιο και ριζοσπαστικό μουσικά, δεν έχει παραπάνω από 4 μέλη, δεν χρησιμοποιεί κρουστά και πνευστά από χώρες της Ασίας, δεν περιλαμβάνει ψαλμωδίες, ούτε λούπες, ούτε καν ηλεκτρονικούς πειραματισμούς. Παίζει απλά rock n roll. Παραδοσιακά. Με κιθάρες, μπάσο, ντραμς και φωνητικά. Αλλά το παίζει τόσο σωστά, τόσο προσεγμένα, τόσο τίμια και τόσο αφοσιωμένα που σχεδόν συγκινεί. Θαυμάσια παραγωγή, κρυσταλένιος ήχος, εξαίρετο rhythm section  και κάτι παραμορφώσεις που σου λυγίζουν τα γόνατα. Ένα υπέροχο κομμάτι από ένα υπέροχο δίσκο μια υπέροχης μπάντας. Kαι επειδή όπως βλέπετε οι λέξεις τελειώνουν, νομίζω πως ήρθε η ώρα για download…

Τα 60 “Διαμαντάκια” του 2009: #10 – #06

30 Δεκ.

10. Hotels – Leilani

Picture the bastard children of Devo and Joy Division, pushed down the street in a stroller by Claude Debussy, tucked in at night by the Cocteau Twins, read bedtime stories by Kraftwerk, and baby-sat by your sister’s cooler older friends Stereolab and The Pixies, while they tore out the guts of old synths in the garage”. Μy point exactly…

09. Portugal the Man – Lovers in Love

Το Satanic Satanist με άφησε μαλάκα όχι γιατί ήταν σπουδαίος δίσκος (αυτό ήταν αναμενόμενο), αλλά γιατί δεν γνώρισε την αποδοχή που περίμενα. Βέβαια έλαβα ένα email από κάποιον φανατικό της μπάντας που συμφωνούσε απόλυτα με όσα είχα γράψει στο review, that was something, αν και περίμενα πολλά παραπάνω. Σας το ξαναλέω, κατεβάστε, ακούστε, αγοράστε αυτό το δίσκο, δεν θα το μετανιώσετε! Ακόμα δεν έχω συγχωρήσει τον εαυτό μου που δεν άρπαξα εκείνο το συλλεκτικό διπλό βινύλιο που είχα πετύχει στο Basel, το κέρατο μου, από τα μεγαλύτερα λάθη του 2009…

08. Moby – Mistake (Yuksek Remix)

Aυτό το κομμάτι ανασταίνει νεκρούς. Όχι δεν είναι σχήμα λόγου, συνέβη στα αλήθεια. Μιλάμε ο τύπος (Υuksek) κατάφερε να πάρει ένα μελωδοποιημένο ιπνοσεντόν και να το μετατρέψει σε κεταμίνη! Unbe-fuckin-livable! Χαχα, ποιος θα μου το λεγε μετά από αυτό το review, πως ο Moby θα βρίσκονταν στην πρώτη δεκάδα του 2009?  Moby – Indieana John: 1-1.


07. Feist & Ben Gibbard – Train Song

Η διασκευή των Feist και του Ben Gibbard στο Train Song της Vashti Bunyan που περιλαμβάνονταν στο Dark Was the Night, είναι ένα καθαρόαιμο αριστούργημα, από αυτά που σε κάνουν να σκέφτεσαι πως μερικές φορές το μόνο που χρειάζεται είναι μια φωνή και μια κιθάρα. Τα πιο απλά πράγματα. Το άκουγα στο repeat μες το πλοίο, καθώς γυρνούσα από Σύρο την Καθαρά Δευτέρα, καθισμένος σε μια πλαστική καρέκλα με τα πόδια στα κάγκελα και ένιωθα πως τα είχα όλα, ό, τι θα μπορούσε να θελήσει κάποιος άνθρωπος για 5-10 λεπτά βρίσκονταν στο mp3 μου, στο κουτάκι με την μπύρα, στο τσιγάρο που καίγονταν και στον πιο γαλάζιο ουρανό του χρόνου.

06. Τhe Heavy – Stuck

Είχα ακούσει το How You Like Me Now το καλοκαίρι και νόμιζα πως είναι κάποιο καινούριο τραγούδι του David Holmes από soundtrack τύπου Ocean’s 13. Έπεσα έξω, ήταν πολύ καλύτερο. Το «The House That Dirt Built» είναι μια απίστευτη δισκάρα που βρωμάει σωματικά υγρά και αλκοόλ, γεμάτη groove, ενέργεια και  rock n roll party anthems από μια αγγλική μπάντα που (μου) θυμίζει στο δεύτερο δίσκο της, την καύλα των Jon Spencer and the Blues Explosion την περίοδο του ACME. Και πιστέψτε με, ξέρω πως για πολλούς από εσάς, αυτό που λέω είναι μεγάλη κουβέντα…

Τα 60 “Διαμαντάκια” του 2009: #15 – #11

29 Δεκ.

#15: Paper Route – Wish

Mια από τις πιο ένοχες και εθιστικές απολαύσεις του 2009. Αγνή electro pop πασπαλισμένη με 80s χρυσόσκονη (και ναι, το ξέρω ότι το έχετε ξαναφάει το γλυκό)

#14: Fuckkk Offf – Rock Paper Scissors

Όταν ένα κομμάτι καταφέρνει να σε ξυπνάει από το λήθαργο και συγχρονίζοντας τους χτύπους της καρδιάς σου με τα bpm του, σε αναγκάζει να σηκωθείς πάνω και χορέψεις με οποιοδήποτε τρόπο, δεν ξέρω αν είναι καλό κομμάτι, ξέρω όμως ότι τα σπάει. Με την κυριολεκτική έννοια του (χιλιοειπωμένου) όρου. “Alcohol, drugs, overdrive, noise, neon lights, party people, revolution”, that’s right biatches.

#13: N.A.S.A. – No Way Down (feat._RZA Barbie and John Frusciante)

O δίσκος των N.A.S.A. ήταν ένα από τα μεγαλύτερα hype του 09 στα blogs, όχι δικαιολογημένα καθώς αποδείχτηκε τρελή μούφα. Αλλά με 2-3 εξαιρέσεις. Το συγκεκριμένο είναι πραγματικό διαμαντάκι. Enjoy.

#12: Neon Indian – 6669 (i don’t know if you know)

Οι Neon Indian κυκλοφόρησαν το δίσκο τους στα τέλη του 2009 και έχω την εντύπωση πως θα μας απασχολήσουν αρκετά κατά την διάρκεια του 2010. Η μουσική τους ακούγεται σαν το playlist μια παρακμιακής διαγαλαξιακής ντίσκο, λίγο πριν το κλείσιμο.

#11: Sade – Soldier of Love

Άλλο ένα κομμάτι που μπήκε στη λίστα τελευταία στιγμή, το seductive single από τον επερχόμενο δίσκο των Sade, δέκα χρόνια μετά την τελευταία τους δισκογραφική δουλειά. Παρεμπιπτόντως μόλις έμαθα ότι είναι οι Sade και όχι η Sade, wow. Δεν ήμουν ποτέ fan του group, τυχαία άκουσα αυτό το κομμάτι, αλλά o έρωτας ήταν στιγμιαίος. Και αυτή η φωνάρα της Sade Adu, τόσα χρόνια αναλλοίωτη. Λέτε να μείνουμε μαλάκες με το ομώνυμο δίσκο μέσα στο ’10?

Τα 60 “Διαμαντάκια” του 2009: #20 – #16

28 Δεκ.

#20: Radio Dept. – David

To single από το επερχόμενο δίσκο τους Clinging to a Scheme” μοιάζει να είναι γραμμένο για καλοκαιρινά απογεύματα σε νησί, εξουδετερώνει στο δευτερόλεπτο τις κακές σκέψεις ενώ θα μπορούσε να είναι το lovechild των Pet Shop Boys και των Cocteau Twins

#19: The Veils – It Hits Deep

Σε αντίθεση με το David, το συγκεκριμένο κομμάτι έχει γραφτεί χαράματα της πιο κρύας και γκρίζας μέρας του χρόνου, ανάμεσα σε γεμάτα τασάκια, άδεια μπουκάλια και ένα τσαλακωμένο σημείωμα  αυτοκτονίας πεταμένο στα σκουπίδια. Καταραμένα εθιστικό.

#18: IAMX – Think of England

Αν και έχω καραγουστάρει ουκ ολίγες φορές με αυτό το dramatic anthem καταιγιστικής electro rock, δεν μπορώ να αρνηθώ το γεγονός πως κατά την διάρκεια ελιτιστικών κρίσεων, μου έχει προκαλέσει δεύτερες σκέψεις σχετικά με την ποιότητα και την αντοχή του στο χρόνο.

#17: Cotton Jones – Up on a Tree

Ένα από τα πιο cool κομμάτια ενός πραγματικά όμορφου δίσκου.

#16: Βuilt to Spill – Done

Περίμενα λίγα παραπάνω από τους Built To Spill τρία χρόνια μετά το εξαιρετικό You in Reverse, χωρίς αυτό να σημαίνει πως το There is No Enemy δεν είναι ένας πολύ καλός δίσκος. Το συγκεκριμένο κομμάτι μου θυμίζει σε στιγμές το So Central Rain των REM. Kαι αυτό είναι ένα σπουδαίο κοπλιμέντο.