Richard Hawley – Truelove’s Gutter

μ’αρέσει ο Richard Hawley. γιατί ζει στον κόσμο του και ο κόσμος του είναι πλασμένος από το υλικό που φτιάχνονται οι μεγάλοι κινηματογραφικοί έρωτες της δεκαετίας του 60, τα λαμπερά χριστούγεννα σε ασπρόμαυρες καρτ ποστάλ, οι αμήχανες σιωπές με θέα τη φωτιά που καίει τα ξύλα στο τζάκι, η παιδική αθωότητα και αφέλεια που σε ωθεί να πιάσεις τα κάρβουνα νομίζοντας πως είναι μαγικές πέτρες, τα κατακόκκινα δαγκωμένα χείλια που υπάρχουν μόνο και μόνο για να φιλιούνται, το άρωμα που έχει σχεδόν χαθεί από το λαιμό της, οι μοιραίες ατάκες που σε λάθος αυτιά ακούγονται γελοίες, μα πάνω απ’ όλα  η αίσθηση που κάνει ένα βαρετό θέαμα  να μοιάζει συναρπαστικό,όπως το χιόνι που ανεπαίσθητα  και νωχελικά πέφτει στο μπαλκόνι και στρώνεται μέσα σε ώρες.

ps.όλα αυτά  αν ζεις σε μια ιδεατή πραγματικότητα,  στην οποία δεν έχεις τίποτα άλλο να κάνεις, από το να χαζεύεις το χιόνι (ή παρόμοιας σημασίας θεάματα)

Open Up Your Door

Phantogram – Eyelid Movies

θαυμάζω αυτούς τους ανθρώπους που περιγράφουν έναν δίσκο με 2-3 cool λέξεις και σου δίνουν αμέσως να καταλάβεις τι πρόκειται να ακούσεις, χωρίς μακρόσυρτα κείμενα και ηλίθιες παρομοιώσεις. εγώ δεν ανήκω σε αυτούς. αντιθέτως ανήκω σε όσους μπορούν να μιλούν ώρες με αφορμή ένα δίσκο χωρίς να αναφέρουν κάτι πραγματικά ουσιώδες. κοινός, είμαι παρλαπίπας. (wow… “παρλαπίπας”. Όταν το γράφεις είναι περισσότερο γελοίο από το να το λες… «παρλαπίπας»… ok, enough). σκεφτόμουνα τι θα μπορούσα να γράψω για το εκπληκτικό ντεμπούτο των Phantogram πέρα ένα δύο πληροφοριακά στοιχεία σχετικά με την μπάντα. Ότι δηλαδή είναι δύο, μια γκόμενα στα πλήκτρα και ένας τύπος στις κιθάρες, κατάγονται από την νέα υόρκη και παίζουν τύπου ηλεκτρονική μουσική. μέχρι εκεί. θα έλεγα επίσης πως αν οι XX είναι μια μπάντα που αντλεί τη δύναμή της από το συναίσθημα, οι Phantogram ακολουθούν την ίδια μέθοδο, μόνο που η μεταφορά γίνεται με ηλεκτροφόρα καλώδια. δεν θα μπορούσα όμως με τίποτα να σκεφτώ το “Street beat, psyche pop”. πόσο απίστευτα cool είναι να λες πως παίζεις ή ακούς street beat – psyche pop. ω ναι. Από τότε που το είδα γραμμένο στη σελίδα τους στο Wikipedia έχω πάθει εμμονή. Έτσι μου ‘ρχεται να  το βάλω στην αφίσα του indieanapolis στο high-fidelity. To σίγουρο είναι ότι αυτό θα απαντάω όταν με ρωτάνε τι μουσική ακούω. «street beat psyche pop φίλε, βρήκα την υγειά μου». πέρα από αυτές τις μαλακίες, ο δίσκος είναι ε-ξαι-ρε-τι-κός. Τσεκάρετε τις κομματάρες:

Running From The Cops / Futuristic Casket / You Are The Ocean

Twilight Saga: New Moon OST

το πρώτο Twilight νομίζω πως μου άρεσε in a pity fuck kind of way. ήταν ταπεινό και αθώο, η παραγωγή θύμιζε αμερικάνικο indie, οι πρωταγωνιστές πρωτοεμφανιζόμενοι τότε, είχαν μια φρεσκάδα, βασικά η όλη δουλειά φαίνονταν να έχει γίνει με μεράκι. κατά τα’ άλλα ήταν μια αντικειμενικά κακή ταινία με κωμικοτραγικές ερμηνείες χωρίς κανένα βάθος, ένα πρωτογενές υλικό για κοριτσίστικα υγρά όνειρα και κανιβαλισμό από τα media, ένα πρωτοφανές teen-idol hype που ξεχείλισε με δολάρια τις τσέπες της Weinstein. παράλληλα, η επιλογή των τραγουδιών του soundtrack φανέρωνε μια κάποια «άποψη», η οποία δυστυχώς χάνονταν  στον emo ωκεανό που έπλεε  η ταινία. το soundtrack του Full Moon από την άλλη, του δεύτερου μέρους του Twilight Saga (που θα αρχίσει να προβάλλεται σε 2 βδομάδες) με άφησε αρκετά μαλάκα. με κομματάρες από Death Cab For Cutie, Thom Yorke, Killers, BRMC, Sea Wolf και Lykke Li που γράφτηκαν αποκλειστικά για την ταινία, βάζει μπρος την μηχανή, διασχίζει αστραπιαία τον emo ωκεανό και ταξιδεύει πλέον προς  indie κατεύθυνση, παραδίδοντας στα χέρια των λαίμαργων teens (που θα έτρωγαν και κόπρανα με την φωτό του πάτινσον) ένα  compilation για πραγματικά απαιτητικούς ακροατές. εδώ τα 2 αγαπημένα μου:

band of skulls-friends

editors – -no sound but the wind

Carusella

την προηγούμενη βδομάδα ήμουν στην Ελβετία, στο basel συγκεκριμένα, έκατσα στο σπίτι μιας φίλης για 5 μέρες. Το basel (και η ελβετία απ΄ό,τι κατάλαβα), ζει σε ένα άλλο σύμπαν, ξένο από το δικό μας αλλά και της υπόλοιπης ευρώπης. η ηρεμία, η τάξη, α ασφάλεια, η αρμονία, η ευγένεια και η ταπεινότητα αποτελούν τις 6 βασικές αρχές του. δεν ξέρω κατά πόσο ακούγεται αυτό ελκυστικό, γνωρίζω αρκετούς που oι παραπάνω παράγοντες συνθέτουν την προσωπική τους κόλαση. σε αυτούς, πλέον, δεν ανήκω εγώ. μάλλον γερνάω δεν ξέρω, αλλά αυτά τα 6 στοιχεία, τελευταία τα έχω εκτιμήσει απίστευτα. Βέβαια, αν ζούσα στο basel πιθανότατα κάθε σαββατοκύριακο να τραβιόμουνα σε rave parties στην ευρώπη, κατά την διάρκεια των οποίων θα έκαιγα εκατομμύρια (υγιή και αναζωογονημένα από τον καθαρό αέρα των άλπεων) εγκεφαλικά κύτταρα, για να ισορροπήσω, αλλά σαν τουρίστας, αυτές οι 5 μέρες ήταν πραγματικά αυτό που χρειαζόμουν.

το basel έχει την ατμόσφαιρα του χωριού, χωρίς να είναι χωριό και αποτελεί έναν αληθινό παράδεισο για μεγάλους ανθρώπους και μικρά παιδιά. όσο ήμουν εκεί υπήρχε κάτι σαν φεστιβάλ, σαν παζάρι, σαν γιορτή, δεν ξέρω πώς να το πω, γιατί αγνοώ τι χαρμόσυνο γεγονός μπορεί να προκύψει με αφορμή τον ερχομό του φθινοπώρου. «ήρθε το φθινόπωρο, μικραίνει η μέρα, κάνει κρύο, οι διακοπές τέλος, let’s party like there’s no tomorrow, yeiiiiii!». όπως και να χει με αφορμή το όμορφο φθινόπωρο (?) οι ελβετοί στήνουν σε διάφορες πλατείες ξύλινα κιόσκια και πουλάνε από λουκάνικα και τυριά μέχρι παγανιστικά ανθρωπάκια φτιαγμένα από κορμούς δέντρων. επίσης όπου υπάρχει χώρος, στήνουν και ένα λούνα παρκ. όχι τίποτα μοντέρνο και εξτρίμ, αυτά τα παλιακά που κρύβουν μια δόση μιζέριας ανάμεικτης με χαρμόσυνες παιδικές αναμνήσεις. καθόμουν ένα βράδυ και κοίταζα κάτι σαν μπαλαρίνα, που στριφογύριζε με εκνευριστική ταχύτητα και λίγο πριν πάθω επιληψία από τα χρώματα, το βλέμμα μου έπεσε σε ένα τύπο που κατέβαινε από το παιχνίδι. ήταν κοντά στα 30, είχε μπει μόνος του, μάταια προσπαθούσε να κρύψει τον ενθουσιασμό του δεκάχρονου που είχε ζωγραφιστεί στο πρόσωπό του, κοίταξε δεξιά και αριστερά, μετά χαμήλωσε τα μάτια και αφού έστρωσε αμήχανα τα ρούχα του που είχαν τσαλακωθεί από το στριφογύρισμα, συνέχισε το δρόμο του, μόνος μέσα στο παζάρι του Basel.

Carusella – Star Quality

The Phenomenal Handclap Band Live (aka I Love You Joan Tick)

είμαι γαϊδούρι το ξέρω, έχω αφήσει  μια εκκρεμότητα σχετικά με το live των Phenomenal Handclap Band. το οποίο ήταν ακριβώς αυτό που περίμενα…

ένα disco-funk-soul-psychobilly- electro-hip-hop mayhem δηλαδή.

Fuckin amazing…. απλά όλα αυτά θα ήταν ανούσια αν δεν υπήρχε η Joan Tick….

People I Know

τρέχω τον τελευταίο καιρό, ασχολούμαι με διάφορες μαλακίες που μου τρώνε πολύ χρόνο και δεν έχω προλάβει να γράψω ένα ποστ που θέλω εδώ και μήνες, όλο κάτι γίνεται και το ξεχνάω. αν και δεν συνηθίζω να μιλάω για (υπαρκτά) πρόσωπα από το περιβάλλον μου, θα κάνω μια εξαίρεση και θα αναφερθώ σε δύο περιπτώσεις ανθρώπων που νομίζω πως παρουσιάζουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον. ο πρώτος είναι ο γιώργος, ένας φίλος που εδώ και χρόνια συναντώ κατά διαστήματα όταν πηγαίνω λονδίνο, όπου κατοικούσε μόνιμα μέχρι που αποφάσισε να γυρίσει πίσω. με το ποδήλατο. Yeap, that’s right, that crazy mothafucka did it. και όχι απλά το κάνει, αλλά γράφει και blog, που αισίως βρίσκεται στην 55^η μέρα. αν θέλετε κάντε και μια δωρεά, σκοπός του είναι να μαζέψει 3.000 λίρες, μέχρι τώρα έχει 1.197. τα έσοδα θα πάνε στους γιατρούς χωρίς σύνορα. μ’ έχει συγκινήσει αυτή η κίνηση του γιώργου και η αλήθεια είναι ότι νιώθω κάπως περήφανος που τον ξέρω, συνήθως ακούω για τέτοιες προσπάθειες στις ειδήσεις και στο internet και τις αντιμετωπίζω καχύποπτα, είναι και γαμώ που μερικές φορές οι άνθρωποι που ξέρεις σε ξαφνιάζουν τόσο ευχάριστα.

 

η δεύτερη περίπτωση σχετίζεται με έναν τύπο που δεν ξέρω ούτε το όνομά του, βασικά τον ξέρω κανα μισάωρο, όσο διήρκεσε το τσιτ-τσατ που είχαμε σε ένα μπαρ στη Bowery Str. στην Νέα Υόρκη, περιμένοντας να περάσει η ώρα για να πάω στο live των Antlers. γενικά στη νέα υόρκη παίζει αυτό, ο κόσμος μιλάει, πιάνει κουβέντα με ηλίθιες αφορμές ( όπως για παράδειγμα το να κάτσει κάποιος κατά λάθος στη θέση σου) και κάτι τέτοιο  για έναν ελληνάρα σαν εμένα, μπορεί να φανεί παρεξηγήσιμο. ούτε και γω θυμάμαι τι σκεφτόμουνα όταν μετά από τα «oh sorry / its ok / damn now I feel guilty» και τέτοια, μου έδειχνε το i-phone του αφού προηγουμένως του είχα πει πως είμαι από ελλάδα. τελικά ο τύπος αποδείχτηκε πως ήταν σχεδιαστής κόμικ στα πρώτα του βήματα και ήθελε γενικά να μαζέψει γνώμες από τον κόσμο, αν είναι αρκετά αστεία τα σχέδιά του και τέτοια, το γεγονός ότι ήμουν απ’ την Ελλάδα του έκανε περισσότερη εντύπωση γιατί ήθελε να δει αν το χιούμορ του είναι αντιληπτό σε κάποιον έξω από την αμερική. μας έδωσε το facebook του και το site του που μόλις είχε ανέβει (πριν 2 μήνες). Λέγεται THE EXTRAORDINARY LIFE OF NOBODY IN PARTICULAR, μπείτε, έχει πλάκα, θα το εκτιμήσει. μιλήσαμε για κανά μισάωρο, μου λεγε πως είναι από το Queens (“την πιο αυθεντική γειτονιά της Νέας Υόρκης”), με ρώτησε αν ήξερα τον Bush, του απάντησα «duh», μου απάντησε «dude, I m kιdding», μου λεγε ότι μισεί τους hipster, ότι «αυτοί οφείλονται για την κατάντια του Manhattan», ότι η Αστόρια είναι το next big thing στην NY και άλλα τέτοια. γελάσαμε. μετά πήγαμε Antlers και το χαμόγελο πάγωσε στα χείλια μας…

Τhe Phenomenal Handclap Band Live at Warm Up Festival

το live των Phenomenal Handclap Band στο Warm Up Festival του PS1 της Νέας Υόρκης ήταν το  πρώτο που σημείωσα στην gigs to check λίστα μου, από τον Μάιο που είχαν αρχίσει να ανακοινώνονται σε διάφορα sites οι συναυλίες του καλοκαιριού.  ήξερα από την αρχή πως η περίοδο που πήγαινα στο μπιγκ απλ δεν είναι και η καλύτερη συναυλιακά και άρα δεν είχα μεγάλες προσδοκίες. μέχρι που είδα την συμμετοχή των Phenomenal σε ένα από τα γαμάτα happenings του καλοκαιριού. τότε άρχισα να συνειδητοποιώ που ακριβώς θα πήγαινα σε μερικούς μήνες και τι σημαίνει για τους νεοϋορκέζους ένας «συναυλιακά νεκρός» μήνας.

Where the Wild Things Are

Τον Spike Jonze τον γουστάρεις, όπως και να ‘χει. είτε για το Being John Malkovich, είτε για το Adaptation, είτε για κάποιο από τα αμέτρητα video clips που έχει γυρίσει (βλ. Beastie Boys, Bjork, R.E.M., Chemical Brothers κ.α.). βασικά ανήκει στις περιπτώσεις σκηνοθετών που και μόνο το όνομά του θεωρείται εγγύηση, λες  «θα ‘ναι Jonze, θα ‘ναι καλό».  δεν θέλεις τίποτα άλλο για να πειστείς, θα το δεις, τέρμα. μάλλον για τον Spike αυτό δεν είναι αρκετό. δεν θέλει απλά να σου γεννήσει την επιθυμία να δεις την νέα του ταινία, θέλει να σε κάνει να την ποθήσεις. Ok, αυτό ακούστηκε λίγο άρρωστο. Θέλει τέλος πάντων να σου προκαλέσει εμμονή, να την σκέφτεσαι συνέχεια, να περιμένεις πως και πως για να την δεις. Πως το καταφέρνει αυτό? χτυπώντας σε νεύρα. Ευαίσθητα νεύρα. Καταρχάς αποφασίζει να μεταφέρει στην μεγάλη οθόνη ένα από τα πιο αγαπημένα παιδικά μυθιστορήματα όλων των εποχών (το οποίο σαφώς και δεν ήξερα προτού μάθω για την ταινία αλλά αυτό δεν έχει καμιά σημασία) με κεντρικό ήρωα ένα πιτσιρίκι που με κάποιο τρόπο μεταφέρεται σε ένα παραμυθένιο κόσμο που κατοικείται από τεράστια απόκοσμα πλάσματα. μετά μαθαίνεις ότι οι παραγωγοί του ζήτησαν να ξαναγυρίσει μέρη από την ταινία καθώς η προβολή της σε preview screenings έκανε τα παιδάκια να κλαίνε. Μετά σκάνε μύτη οι πρώτες φωτό με κάτι τεράστια τριχωτά και αλλόκοτα κρίτσουρς με θέα ηλιοβασιλέματα και χιονισμένα βουνά. Μετά έρχεται το trailer. Μετά ακούς  το Wake Up των Arcade Fire σε μια ειδική εκτέλεση αποκλειστικά και μόνο για το trailer. μετά σκάει και tv spot. μετά ακούς την φωνή της Karen O. Μετά σ’αρέσει το τραγούδι. Μετά μαθαίνεις πως η Κaren O έχει επιμεληθεί ολόκληρο το soundtrack. μετά το κατεβάζεις, το ακούς και νομίζεις πως οι yeah yeah yeahs βγάλανε δίσκο με παιδικά τραγούδια. Και μετά, έστω για μια απειροελάχιστη στιγμή, σκέφτεσαι πως αυτό το τραγούδι θα το έβαζες στο παιδί σου λίγο πριν βουτήξει στην μικρή φωλίτσα που έχει φτιάξει με τα σκεπάσματά του. Αν είχες παιδί. Ή έστω αν ποτέ αποκτήσεις…

οhhhh fuck you Spike!

Editors – In This Light And On This Evening

 

το άκουσα αρκετές φορές το In This Light And On This Evening, βασικά νομίζω το άκουσα όσες χρειάζεται για να βγάλεις ένα κάποιο συμπέρασμα σχετικά με το τί ακριβώς ήθελαν να κάνουν οι Editors και τί από αυτά κατάφεραν. βασικά μαλακίες, μ’ έχει εκνευρίσει αυτός ο δίσκος. δεν έχω ούτε κατά διάνοια αντικειμενική άποψη, τον κρίνω με κριτήρια αυστηρά προσωπικά που ενδεχομένως να μην ενδιαφέρουν κανέναν. αλλά με τσάντισαν, όσο και αν ήθελα να δεχτώ αυτή τη  αλλαγή ύφους που τόσο πολύ ήθελαν να πετύχουν. Guess what guys! You made it! Όπως πολύ εύστοχα λέει η Guardian “The addition of keyboards set to glacial means they’ve moved on from doing Joy Division’s Unknown Pleasures on Stars in Their Eyes. They’re doing Closer instead”.

ευτυχώς τουλάχιστον τους είχα ακούσει live στο eject το καλοκαίρι και ήμουν προετοιμασμένος. δεν θέλω να σκέφτομαι πόσο αφάνταστα πολύ θα ξενέρωνα αν κατέβαζα ενθουσιασμένος το δίσκο τους και στη θέση της κιθάρας και του μπάσου άκουγα επικά σίνθια ξεπερασμένης αισθητικής. όχι πως τώρα το ακούω διαφορετικά, εξακολουθεί να μου φαίνεται ξένο, ανούσιο και άδειο στο σύνολό του. ίσως θα μπορούσε να έχει κάποιο ενδιαφέρον όλη αυτή η αλλαγή αν άλλαζε και η μουσική νοοτροπία της μπάντας. νταξει, τώρα δεν παίζουν new wave revival rock παίζουν new wave revival electro pop, δεν αντιγράφουν τους Joy Division αλλά του Depeche Mode. λες και χρειάζονταν άλλη μια μπάντα – ειδικά τέτοιου βεληνεκούς – που να δηλώσει επηρεασμένη από τους βασιλιάδες της ηλεκτρονικής ποπ ή απλά να θυμίζει καλές ομολογουμένως στιγμές ΕΒΜ συγκροτημάτων. αλήθεια ρε πούστη, μόνο σε μένα θυμίζει εκνευριστικά Covenant ή V n’ V Nation, ή απλούστατα μόνο εγώ σπατάλησα χρόνο από την ζωή μου ακούγοντας αυτές τις μαλακίες?

ένα άλλο πράγμα που μου έχει κάνει εντύπωση είναι το impact του πρώτου single  Papillon σε φίλους και γνωστούς που απεχθάνονται ό,τι δεν περιέχει «αντρικές» κιθάρες. ξαφνικά έκαναν την επανάστασή τους και βρήκαν το τραγούδι εξαιρετικό. και μαζί τους ο best και άλλα ear friendly οπτικο-ακουστικά μέσα. τι σκατά? εγώ είμαι το πρόβλημα? εγώ φταίω που θέλω οι Editors να βγάζουν σε κάθε καινούριο τους κιθαριστικά interpolικό or whateverthefuck δίσκο ένα κομμάτι σαν το Escape the Nest? εγώ φταίω που δυσκολεύομαι να δεχτώ πως δεν πρόκειται ποτέ να τους ξαναδώ όπως τον χειμώνα του 2005 στο λονδίνο, με τον new wave κιθαριστικό τους θόρυβο, τα σπαραχτικά τους φωνητικά και τις απεγνωσμένες προσπάθειες να πετάξουν από πάνω τους την ταμπέλα των Interpol? εγώ φταίω που τα μόνα κομμάτια που ξεχωρίζω από το  In This Light And On This Evening θα μπορούσαν να είναι b-sides στους δύο προηγούμενους δίσκους τους? neah… what can you say?

(το μόνο που μένει πλέον είναι μια funk πινελιά στον τέταρτο δίσκο των Interpol…)

ασταδιαλα

the Βοxer / Εat Rοw Μeat = Βlοοd Drοοl

Midnight Juggernauts – Dystopia

αναρωτιέμαι τι σκατά άκουγα το 2007 και δεν πήρα χαμπάρι αυτό το δίσκο… ρίχνοντας μια ματιά στα αρχεία μου,  μου δίνω αρκετά ελαφρυντικά: The National – Boxer, Arcade Fire – Neon Bible, LCD Soundsystem - Sound Of Silver, Spoon – Ga Ga Ga Ga, Radiohead – In Rainbows και καμιά δεκαριά ακόμα δισκάρες, νταξει ok, δικαιολογούμαι, ήταν δυνατή χρονιά το 2007. αλλά και πάλι. τι αλμπουμ έχασα.

τους Midnight Juggernauts τους πέτυχα φέτος σε ένα ριμίξ που είχαν κάνει στο Port Of Lonely Hearts του Johnny Cash. έμεινα μαλάκας για καμιά βδομάδα, όλο έλεγα να τους ψάξω, μετά το ξέχναγα. πρόσφατα κυκλοφόρησαν το ομώνυμο single από το επερχόμενο δίσκο τους The New Technology. ε αυτό ήταν το οριστικό χτύπημα, άρχισα το stalking και κατέληξα στο ντεμπούτο και μοναδικό του ολοκληρωμένο δίσκο Dystopia. και γαμώ. electric dream pop με επικά bowiesque φωνητικά, λίγο από Krautrock grooves, λίγο από Justice θόρυβο, κάτι ψιλά από Klaxons, μια ιδέα από arcade fire και νατο το διαμάντακι.

Αν και εσείς είσασταν στη κοσμάρα σας το 2007, τσεκάρετε τώρα  τα πιο “εύκολα” του δίσκου:

Into The Galaxy / Road To Recovery

Α! να μην ξεχάσω! αύριο Πέμπτη, παίζω μουσική στο High Fidelity, ένα ultra cool μπαράκι στη σόλωνος που λειτουργεί εδώ και ένα χρόνο. Θα χαρώ να σας δω και να παίξω παραγγελιές.