Αρχείο | Οκτώβριος, 2010

FAFK*

28 Οκτ.

*Far Away From Keyboard

Advertisements

Mark Ronson & The Business Intl. – Record Collection

27 Οκτ.

 Αν είχα μείνει στην γνώμη που σχημάτισα ακούγοντας τα  3 πρώτα κομμάτια της τελευταίας ολοκληρωμένης δουλειάς του super-famous dj / producer / whatever man,  κατά πάσα πιθανότητα το Record Collection δεν θα βρίσκονταν σήμερα στην δικιά μου δισκοθήκη. Βασικά δεν θα το αγνοούσα απλά, αλλά σχεδόν με ευχαρίστηση θα πατούσα delete λέγοντας “άσε ρε Mark τις μαλακίες και κάνε καμιά διασκευούλα να γουστάρουμε”. Τέτοια αντιπάθεια μου ξύπνησε ξαφνικά ο καημένος ο Ronson. Anywayz, ευτυχώς που εκείνο το απόγευμα κάθισα και τον άκουσα υπομονετικά περπατώντας για καμιά ώρα και άλλαξα γνώμη. Όχι ότι ανακάλυψα το αριστούργημα, ένας δίσκος χωρίς την παραμικρή αίσθηση συνοχής δεν θα μπορούσε ποτέ να χαρακτηριστεί έτσι, αλλά πραγματικά, μέσα στα 14 του κομμάτια, κάπου ανάμεσα στις soul πινελιές των 60s, στα γκλίτερ των  80s, στα γκετομπλάστερ των 90s και στο nothinginparticular των 00s,  υπάρχουν τραγουδάρες. Πρώτο και καλύτερο το Somebody to Love Me με την συμμετοχή του Βoy George που συνδυάζει το catchy effect με την πιότητα και το συναίσθημα.  Το You Gave Nothing  που  η mainstream-o-κλαμπίλα του φλερτάρει με το sleaziness, αλλά τελευταία στιγμή την γλιτώνει γιατί έχει καλές προθέσεις. Το Introducing the Business που θα έλεγα πως είναι το πιο bad ass rap track του δίσκου αν δεν συμμετείχε η London Gay Men’s Chorus (!!), το Record Collection που ως ομώνυμο έχει όλα τα εφόδια για να γίνει party anthem, το  Hey Boy που ενώνει το hip hop και την τυρίλα με εθιστικό τρόπο και το πιο αγαπημένο μου, The Night Last Night, που με λίγη φαντασία (και παράνοια) θα μπορούσε να είναι soundtrack σε  ασπρόμαυρη ταινία του ’60.

A for A – Holes

26 Οκτ.

Η εικαστική παρέμβαση των αναρχικών στην πρωτοβουλία των κατοίκων του Κεραμεικού να φτιάξουν προσωρινούς κήπους  σε ιδιόκτητους παρατημένους χώρους που είχαν γεμίσει σκουπίδια και μπάζα. Τhese guys never seize to amaze me…

(Same goes for this town)

Kings of Leon – Come Around Sundown

25 Οκτ.

Σε ένα παράλληλο σύμπαν  που οι δίσκοι των Kings Of Leon ήταν πορνοταινίες, τα Youth and Young Manhood και  Aha Shake Heartbreak ανήκουν στην κατηγορία  amateur με oldschool americana αναφορές και πολλές υποσχέσεις για μια δυνατή fiction παραγωγή στο μέλλον. Υποσχέσεις που  έγιναν πραγματικότητα με το Because of the Times, το hard-core porn gem που αφηγούνταν τις ερωτικές ιστορίες των κατοίκων μια παρακμιακής πόλης του αμερικανικού νότου, στρέφοντας όλα τα βλέμματα της παγκόσμιας πορνο-βιομηχανίας πάνω τους. Στο Only by the Night βασίστηκαν στην δοκιμασμένη συνταγή του Βecause of the Times, αντικαθιστώντας  το ερασιτεχνικό cast με διάσημες-ους pornstars αλλά και τις σκηνές ακραίων και  σκοτεινών περιπτύξεων με πιο ορθόδοξες στάσεις, σαν αυτή του Sex on Fire και του Use Somebody. Ως φυσικό επακόλουθο προκάλεσαν  φρενίτιδα στο mainstream porn κοινό, ενώ διάσημοι παραγωγοί του αισθησιακού σινεμά άρχισαν να τους προσεγγίζουν. Δύο χρόνια μετά την τεράστια επιτυχία της προηγούμενης ταινίας τους και αφού έχουν πλέον  φτάσει στο σημείο να  συγκρίνονται με πορνο-ογκόλιθους σαν τους U2, οι Κings Οf Leon επέστρεψαν με το Come Around Sundown, ένα αισθαντικό soft core έπος με αμέτρητες παραλλαγές των Sex on Fire  και του Use Somebody, σε μια ταινία που έχει αρχίσει ήδη να προβάλλεται και σε cineplex (με ένδειξη Restricted 17) αποτελώντας ουσιαστικά το κινηματογραφικό τους αντίο στο είδος του σκληροπυρηνικού πορνό που τόσο πολύ αγάπησαν. Κσι αυτοί και το κάποτε πιστό κοινό τους.

ΜΑΧΑΙΡΟΒΓΑΛΤΗΣ

21 Οκτ.

Υπήρχαν αρκετές στιγμές κατά την διάρκεια του «Μαχαιροβγάλτη» που θα πατούσα το fast forward, η έστω το pause να κάνω ένα τσιγάρο, να πιω ένα ποτό, κάτι να ξελαμπικάρω. Αλλά δεν υπήρχε ούτε μια στιγμή που θα μπορούσα να πατήσω το stop. Και αυτό για μια ασπρόμαυρη ταινία, γύρω στα 100 λεπτά, με 2-3 σελίδες διάλογο και βασικό plot την ιστορία ενός χαμένου κορμιού που από την επαρχία,  μετακομίζει στο σπίτι του θείου του στην Αθήνα με σκοπό να φυλάει τα δυο του σκυλιά, είναι επιτυχία.

Συνέχεια

«Tron Legacy» O.S.T. poster by Daft Punk

21 Οκτ.

 

w o w

Belle & Sebastian – Belle & Sebastian Write About Love

20 Οκτ.

Δεν είμαι fan των Belle and Sebastian, είμαι από αυτούς που έχουν ακούσει διάσπαρτα διάφορα κομμάτια τους και άπειρες φορές τον τρίτο τους lp, The Boy With The Arab Strap, το οποίο χωρίς αμφιβολία συγκαταλέγεται στους ομορφότερους pop δίσκους που έχουν γραφτεί ποτέ. έχω ταυτίσει την μπάντα με το εξώφυλλο του συγκεκριμένου album, δεν ξέρω γιατί αλλά κάθε φορά που τους σκέφτομαι θυμάμαι αυτή την πράσινη φωτογραφία με τον αντιπαθητικό τύπο και τις φυλλωσιές στο background, fuck, ποτέ δεν μου έκατσε καλά αυτό το cover art, ειδικά από την στιγμή που αντιλήφθηκα πως  ο εικονιζόμενος δεν στέκεται απλά μέσα στο δάσος, αλλά έχει και ένα ξύλο καρφωμένο στην καρδιά. Ναι, ντρέπομαι, αλλά αυτή την «λεπτομέρεια» την κατάλαβα αρκετά αργότερα, αφού αγόρασα και έπαιξα δεκάδες φορές το cd τους. νομίζω πως η συγκεκριμένη «χαριτωμενιά» στο εξώφυλλο  είναι αντιπροσωπευτική της μουσικής και του στυλ των B&B. Είναι αυτό το «αθώο», «παιδικό», λίγο «βουτυρένιο» και κάπως «βαρετό» που σε λιγώνει και όταν είσαι έτοιμος να το παρατήσεις ξαφνικά σου φανερώνει μια σκοτεινή, άρρωστη και καταθλιπτική πλευρά και τρως κόλλημα, λες “ήταν πάντα εκεί ή εγώ τώρα το κατάλαβα”? Το πρόβλημα είναι πως η μουσική τους εξακολουθεί να είναι λιγωτική, απλά τώρα είναι για διαφορετικούς λόγους. σαν ένα λαχταριστό cupcake τόσο πολύχρωμο και τέλειο που μοιάζει με ψεύτικο, σαν αυτά στις βιτρίνες κινέζικων ζαχαροπλαστείων, που από την μία σε απωθούν και από την άλλη θέλεις να μπήξεις τα δόντια σου μέσα τους, να σπάσεις την γλασέ τους επιφάνεια και να τα κατασπαράξεις με λαιμαργία, μέχρι την στιγμή που τα μικρά σκουλήκια από την μούχλα στο εσωτερικό τους, σου χαϊδέψουν με νάζι την μύτη. Κάπως έτσι είναι και το τελευταίο album τους, από το οποίο πλέον ακούω μόνο 3 τραγούδια, το “Calculating Bimbo”, το “ I Want The World To Stop” και το “Little Lou, Ugly Jack, Prophet John (Feat. Norah Jones)”.